Կա՛մ Թուրքիային թշնամի ասելով սուտ ենք խոսում, կա՛մ մենք քաղաքականապես գավառական տիրույթում ենք

«Հրապարակի» հարցերին պատասխանում է քաղաքագետ Երվանդ Բոզոյանը:

- Հայ-ամերիկյան ռազմավարական գործընկերության մասին կանոնադրության ստորագրումից հետո Հայաստանի իշխանությունները Ռուսաստանի դեմ ավելի համարձակ ձևով են սկսել գործել: Օրինակ` այսօր Հայաստանում ՌԴ դեսպան Սերգեյ Կոպիրկինը կանչվել է ՀՀ ԱԳ նախարարություն և բողոքի հայտագիր ստացել: Ընդդիմադիր որոշ շրջանակներ էլ` Արթուր Վանեցյան, Գագիկ Ծառուկյան, այս մասին հայտարարություններով են հանդես եկել, բայց Ռուսաստանն այս առումով բավականին չեզոք է, ոչինչ չի հայտարարում, հայտնի չէ, թե ինչ է մտածում: Ի՞նչ է տեղի ունենում այժմ` ըստ Ձեզ:

- Մենք տեսնում ենք այն, ինչ արձանագրում ենք, սակայն պետք է նաև արձանագրել այն, ինչը կա: Որոշակի պրոցեսներ են ընթանում: Նիկոլ Փաշինյանը փորձում է կտրուկ փոխել Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը: Նա 2018 թվականին հայտարարում էր, որ արտաքին քաղաքականության փոփոխություն չի լինելու, սակայն պատերազմից հետո կնքեց նոյեմբերի 9-ի համաձայնագիրը, ինչից հետո, ինչ-ինչ հանգամանքներից ելնելով, նա հրաժարվեց այդ պրոցեսներից: 2021 թվականի ընտրություններից հետո Փաշինյանը հրաժարվեց Ռուսաստանի հետ ունեցած հարաբերություններից և փորձեց մտնել արևմտյան տիրույթ: Արևմտյան տիրույթ մտնելու համար նրանից պահանջվեց զոհաբերել Արցախը, քանի որ Արցախով Արևմուտք մտնելը հնարավոր չէր լինի: 2022 թ․ Փաշինյանն օվերտոնի պատուհան բացեց` Արցախի կարգավիճակն իջեցնելով, սակայն նա խաբեց հայ ժողովրդին, հետագայում հանձնեց մի ողջ հայկական պետություն: Նա փուլային տարբերակի դիմեց` Արցախը ոչնչացնելու համար, իսկ դրա միակ նպատակը Ռուսաստանի ազդեցությունից դուրս գալն է: Հայաստանը ո՛չ ԱՄՆ-ին է սահմանակից, ո՛չ Եվրոպային: Տարածաշրջանում Արևմուտքը, որպես իր շահերի ներկայացուցիչ, լիազորել է Թուրքիային: Արևմուտքը Փաշինյանին հորդորել է հարաբերություններ հաստատել Թուրքիայի հետ, քանի որ տարածաշրջանում Արևմուտք` Թուրքիան է: Ցանկացած քիչ թե շատ գիտակից ու տեղեկացված մարդ գիտի, որ տարածաշրջանում արևմտյան կողմնորոշում ունենալը պրոթուրքական կողմնորոշում ունենալն է: Նիկոլ Փաշինյանը գիտակցում է, որ հասարակությունը չի կարող միանշանակ ընդունել պրոթուրքական քաղաքականությունը, այդ պատճառով պարբերաբար խոսում է Արևմուտքի հետ համագործակցելու մասին, իսկ այդ ամենի գլխավոր նպատակը Հայաստանը ՌԴ տարածքից դուրս բերելն է: Ինչ է լինելու դրանից հետո: Հայաստանն անցնելու է Թուրքիայի ազդեցության տակ, Թուրքիան գրավեց Սիրիան, նույն պրոցեսը տեղի է ունենալու Հայաստանում:

- Ինչո՞ւ ռուսական կողմը որևէ կերպ չի արձագանքում, չի ընդդիմանում Հայաստանի իշխանությունների վարած քաղաքականությանը:

- Ռուսաստանը շոկի մեջ է հայ ժողովրդի և հայ քաղաքական գործիչների կցկտուր արձագանքից: Ռուսներն ապշած են: Փաստացի, Նիկոլ Փաշինյանը մի ամբողջ ժողովրդի փորձում է մտցնել Թուրքիայի ազդեցության տակ, բայց Հայաստանում որևէ լուրջ քաղաքական գործիչ համարժեք չի արձագանքում տեղի ունեցածին: Կցկտուր բոցաշունչ ելույթներ են ունենում և վերջ: Այսինքն` պիտի ռուսնե՞րը խնդրեն, որ հայ քաղաքական գործիչները խոսեն այդ մասին: Եթե ռուսների խնդրանքով պիտի խոսեն, ուրեմն չեն կարող ապագա ունենալ: Կա՛մ Թուրքիային թշնամի ասելով սուտ ենք խոսում, կա՛մ մենք քաղաքականապես գավառական տիրույթում ենք: Աշխարհում չկա նման բան, խայտառակություն է: Այսինքն` պիտի լռեն ու վերջո՞ւմ միայն արձանագրեն, թե ինչ տեղի ունեցավ: Այդ լռությունը հասցնում է կատաստրոֆայի: Հետո ի՞նչ պետք է անեն, Հայաստանի մի փոքր հատվածի համա՞ր պայքարեն: