Լվովի հայկական համայնքի 17-րդ դարի զինանշանը

Այս բացառիկ զինանշանը տեղ է գտել «Լվով քաղաքի հայերի իրավունքներն ու հոդվածները» ձեռագիր մատյանում, որը 1658-ին՝ 1601 թվականի լատիներեն բնագրից լեհերեն թարգմանել եւ գրի է առել Լվովի հայերի իրավունքների ավագանի Հակոբ Վարդանովիչը: Ձեռագիր մատյանը պահվում է Կուռնիկ քաղաքի ազգային գրադարանում (Լեհաստան): Զինանշանի վերնամասում լեհերեն գրված է` «Herb: Lwowski Ormienski»: Պատկերը՝ Արմեն Խեչոյանի ՖԲ էջից, «Անիվ» հիմնադրամ:

Լվով քաղաքը հիմնադրվել է 1256-ին՝ մինչ այդ գոյություն ունեցող Պոդզամչե ավանի տեղում, որտեղ, ըստ լեհական սկզբնաղբյուրների, 1183-ին հայերն արդեն ունեին իրենց փայտաշեն եկեղեցին: Հայերը Լվովի առաջին բնակիչներից էին՝ հիմնականում տեղափոխված քաղաքամայր Անիից: 1360-ական թթ. Լվովը դարձել է ամբողջ Հարավարևելյան Եվրոպայի հայության հոգևոր կենտրոնը: 1407-ին այստեղ ապրել է շուրջ 300, 1633-ին՝ 2000 հայ ընտանիք: 1356-ին հայերը Լեհաստանի թագավոր Կազիմեժ III-ից ստացել են ներքին ինքնավարության իրավունք: Համայնքում կիրառվել է ազգային դատաստանագիրք: 16-րդ դարի վերջին քաղաքի 38 հարուստ ու խոշոր խանութներից 22-ը, իսկ 24 միջին կարողության խանութներից 19-ը պատկանել է հայերին: Շնորհիվ հայ վաճառականների՝ Լվովը կապող օղակ է դարձել Արևելքի և Արևմուտքի միջև:

Ռուբեն Շուխյանի ֆեյսբուքյան էջից