Իմ պատասխանն է՝ Արցախը. Ազատ է Արցախը, ազատ է Հայաստանը

Ազատության մեր պատկերացումները ինչպե՞ս են ձևավորվում։ Ո՞վ է ասել, որ 30 տարեկան պետությունը պետք է ազատության այնպիսի չափանիշներ ունենա, որոնք չունի անգամ 238 տարվա պետություն ԱՄՆ-ն։ Այդ երկիրը, որ ազատության ջահը ձեռքն է վերցրել, ամեն օր մեզ ապացուցում է, որ ինքն ազատ չէ։ Գիտե՞ք, որ ամերիկյան բանտերում 2.5 միլիոն բանտարկյալ կա։ Նրանց 20 տոկոսից ավելին ազատազրկված են ՑՄԱՀ։

Մեր՝ հայաստանցիներիս, ազատ լինելու, ազատ ապրելու չափանիշը ո՞րն է։

Իմ պատասխանն է՝ Արցախը։ Ազատ է Արցախը , ազատ է Հայաստանը։

Նորանկախ Հայաստանի մամուլի էջերում ազատության չէ, սանձարձակության բազմաթիվ օրինակներ եմ գտել։ Պատերազմ հաղթած երկրի սիմվոլների նկատմամբ նողկալի վերաբերմունք. ծակ կոշիկով Սպարապետի ծաղրանկարից մինչև զզվելի հեգնանք պետության առաջին դեմքին։

Գիտակցվա՞ծ են սա արել հեղինակները՝ դատեք ինքներդ.

Արցախը կորցնելուց հետո, մտածող, ձեռագիր ու իր լսարանն ունեցող մի հայ հեղինակ, մեր իրականության մասին, որտեղ տառապում ենք բոլորս, նաև ինքը, գրել է հոդված նույն տրամաբանության մեջ, որն ունեն մեզ «գերի վերցրած» ուսապարկերը։

Խոսքի ազատությո՞ւն է։

Կամ նախկին այն պաշտոնյան, որ գիտեր, բայց չի ասել թշնամու հետ պետության ղեկավարի գաղտնի բանակցությունների մասին, քանի որ պետական գաղտնիք է։ Ո՞ւմ է պետք լինելու այդ գաղտնիքը, երբ պետությունը կորցնենք։

Ո՞ր երկրի գեներալներն ու ազգային հերոսներն եք լինելու, պարոնա՛յք սպաներ։

Պետությունն է ազատությունը։ Երբ նրա լինելը հարցականի տակ է, մնացածն էլ կարևոր չէ։ Ե՞րբ խոսել, ե՞րբ չխոսել։ Մենք անընդհատ շփոթում ենք։

ՀԳ. ինչպե՞ս կարող ենք 30 տարի, գլուխներս էս ու էն պատին տալով, ազգային գաղափարախոսություն փնտրել, երբ այդ գաղափարախոսությունը երեք տասնամյակ առաջ ազատագրել ենք։

Արցախն է մեր ազգային գաղափարախոսությունը։ Երկիր մոլորակի վրա երկու հայկական պետություն ունենալն է հայի մարդու ազգային գաղափարախոսությունը։

Եվրոպային, ԱՄՆ-ին, Կանադային,... ոչ մի պետության ազատություն չեն նվիրել։ Այն ձեռք են բերել զենքով, կռվով ու պահում են ատամներով՝ թքած համամարդկային բոլոր սուտ արժեքների վրա։

Հաղթողին չեն դատում, ՀԱՐԳՈՒՄ ԵՆ։

Տարոն Կոխլիկյանի ֆեյսբուքյան էջից