Աղանդների իրական դեմքը. աղանդավորներն աչքի են ընկնում ծայրահեղ անհանդուրժողականությամբ

Աղանդների իրական դեմքը։ 

Աղանդն, ընդունված տեսակետի համաձայն, Քրիստոսի Միակ Ընդհանրական Ուղղափառ Սուրբ Եկեղեցու դավանանքին հակասող ուսմունք է։ 

Աղանդները հավատքի և փրկության քարոզի քողի տակ, նպատակ ունեն բաժանել և մասնատել Քրիստոսի մարմինը՝ Սուրբ Եկեղեցին։ Աղանդի հիմնադիրը և նրա «առաքյալները» զբաղված են հոգեորսությամբ կամ մարդագողությամբ։ Հետևաբար, յուրաքանչյուր գող իր ավազակախմբով հարստանալուց հետո` ձգտում է բացարձակ իշխանության։ Աղանդների ֆինանսական աղբյուրը նրանց կույր հետևորդներն են։ 

Աղանդների հիմնական և գլխավոր նպատակն է գունավոր կամ թավշյա հեղափոխությունների միջոցով գալ քաղաքական և հոգևոր իշխանության։

Աղանդավորների գլխավոր առանձնահատկություններից է իրենց առաջնորդների, այսպես կոչված «հովիվների» անսխալակալությունը։ Նրանք մերժում են ցանկացած այլակարծություն։ Ըստ նրանց, իրենց կազմակերպությունից (որին եկեղեցի են համարում) դուրս փրկություն չկա։ 

Աղանդները հանրությանը բաժանում են փրկվածների և մոլորվածների, հավատացյալների և անհավատների, սևերի և սպիտակների։ 

Աղանդի առաջնորդի և ղեկավար կազմի սխալվելու դեպքում` հետևորդները պետք է կանգնեն նրանց կողքին և գնան առաջնորդի հետևից մինչև վերջ, նույնիսկ կյանքի գնով` հանուն «փրկության»։

Աղանդները իրենց են վերագրում աշխարհը փրկելու, հայերի դեպքում Հայաստանը «փրկելու» առաքելությունը։

Աղանդավորներն աչքի են ընկնում ծայրահեղ անհանդուրժողականությամբ։ Սակայն իրենց շարքերը համալրելու համար սիրաշահում են հանրությանը, նրանցով հպարտանալու, նրանց սիրելու, նրանց առաջ խոնարհվելու կեղծ կարգախոսերով։ Որոշ աղանդների առաջնորդներ, իրենց նպատակներին հասնելու և հանրության մեջ ավելի վստահություն ներշնչելու համար, դիմում են աղանդի սկզբունքներին հակառակ քայլերի։ Օրինակ` նրանք մասնակցում են եկեղեցական արարողությունների, խաչակնքվում են, մոմ վառում և պատրաստ են նույնիսկ օրհնություն ստանալու` իրենց կողմից չսիրված հոգևորականներից ։  

Աղանդները մերժում են ավանդականը , ազգայինը, ինչպես նաև հայրենիքի գաղափարն ու հայրենասիրությունն առհասարակ, քանզի աղանդավորականությունը համաշխարհայնացման( գլոբալիզացիայի) ջատագովն է և նրա արդյունքը ։ Սակայն, որևիցե երկրում իշխանության հասնելուց հետո սկսում են «սիրել» այդ երկիրը, այն նույնիսկ համարելով` «հայրենիք»։ 

Հոգեբանական և հոգեմետ միջոցներով աղանդի հետևորդները զոմբիացվում են։ Իրենց շարքերը հիմնականում համալրում են 17- 27 տարեկան երիտասարդներով։

Հայաստանում ակտիվ աղանդներից են «հոգեգալստականները», «կյանքի խոսքը», «Աստծո տունը», «ադվենտիստները» և այլն, որոնք իրենց համարում են Ավետարանական եկեղեցու ճյուղեր։ Ավետարանական եկեղեցին ծնվել է Բողոքական եկեղեցու ծոցում։ Այն Հայաստանում գործում է աղանդակերպ։ Մեր երկրում ակտիվ են նաև Եհովայի վկաներն ու մորմոնները։

Զգուշացե՛ք աղանդներից։ Նրանք գայլեր են գառան մորթիներով։

Վոլգոգրադի հայության հոգևոր հովիվ

Տեր Մաղաքիա քահանա Օհանյանի ֆեյսբուքյան էջից