Փաստորեն՝ նպատակներից մեկը Նախիջևանով Իրանի հետ երկաթուղային կապ հաստատելն է. Վահե Դավթյանը հայ-իրանական հարաբերությունների մասին

Փաստորեն՝ նպատակներից մեկը Նախիջևանով Իրանի հետ երկաթուղային կապ հաստատելն է: Վատ չի հնչում, չէ՞:

Լավ, այդ դեպքում ինչու՞ 2,5 տարվա ընթացքում գեթ մեկ անգամ չխոսվեց Իրան-Հայաստան երկաթուղու՝ հայ-իրանական օրակարգ վերադարձնելու, մեր հարավային հարևանի հետ տրանսպորտային հաղորդակցությունները դիվերսիֆիկացնելու մասին:

Ինչու՞ նոր լիցք չհաղորդվեց Հյուսիս-Հարավ ավտոմայրուղու նախագծին, որը կոչված է Պարսից ծոց – Սև ծով մուլտիմոդալ կապ ապահովել:

Ինչու՞ որևէ քայլ չարվեց Մեղրիի ազատ տնտեսական գոտին ամբողջ ծավալով գործարկելու ուղղությամբ:

Ինչու՞ պարալիզացվեցին Իրան-Հայաստան էլեկտարահորդման երրորդ գծի կառուցման աշխատանքները:

Ինչու՞ վերջնականապես հայ-իրանական օրակարգից դուրս բերվեց Մեղրիի ՀԷԿ-ի նախագիծը:

Վստահ եմ, բոլոր այս հարցերին կգտնվեն տեխնիկական պատասխաններ: Սակայն դրանք բոլորն ունեն մեկ բացատրություն. 2018-2020 թթ. հայ-իրանական հարաբերությունները ենթարկվել են նպատակային սնանկացման: Բոլորս հիշում ենք ԱԺ ամբիոնից հնչեցված հայտարարությունները Իրանի իշխանությունների ավտորիտար բնույթի մասին: Առավել ևս հիշում ենք անհրաժեշտության դեպքում Իրանի հետ սահմանը փակելու մասին հենց Փաշինյանի հայտարարությունը (2018 թ., նոյեմբերի 1):

Այժմ, ի հեճուկս այս ամենի, հայտարարվում է Նախիջևանով Իրանի հետ երկաթուղային կապ հաստատելու մասին: Մինչդեռ ենթակառուցվածքային մեգանախագծերը ընդամենը ածանցյալներ են: Դրանց իրականացման համար նախևառաջ անհրաժեշտ են քաղաքական հիմքեր ու փոխադարձ վստահություն: Վստահություն, որն այլևս որևէ մեկը չունի Հայաստանի նկատմամբ ու որը վերականգնելու համար անհրաժեշտ կլինեն տարիներ:

Քաղաքագետ Վահե Դավթյանի ֆեյսբուքյան էջից