Մեր եղբայրների արյունով սրբացած հողը չի՛ կարող ծառայել թշնամուն․․․

Ես լրագրող եմ․․․ 

30 տարեկան եմ։ 2010 թվականից ի վեր ծավալել եմ լրագրողական գործունեություն։ Չեմ կարող գնահատել մասնագիտական ոլորտում հանրությանը տված օգտակար գոծողությանս գործակիցը, բայց այսօր էլ՝ ինչ-որ չափով, թեկուզ մի չնչին ներդրում անում եմ, որ հասարակությունն իրազեկված լինի։ 

Սյունեցի եմ։ Այս 30 տարիների ընթացքում սա իմ տեսած ու ապրած առաջին Արցախյանը չէ։ 90-ականներին, երբ Արցախյանի արդյունքում Կապանը ռմբակոծվում էր, մորս հետ դրսում պատսպարվել էինք, ու աչքերս ձեռքերով փակել էր, որ ոչինչ չտեսնեմ․․․Բայց մատների արանքով տեսնում էի, թե ռումբերի պայթյունների ներքո ինչպես էին ճակատագրեր որոշվում։ Հետո եղավ հաղթանակ․․․ Այդ ժամանակ ես ի զօրու չէի հասկանալ ո՛չ հաղթանակի, ո՛չ պարտության գինը․․․

Այսօր կրկին պատերազմ է։ Ես տեսնում, ապրում ու ԶԳՈՒՄ եմ այն․․․ Մեկ ամսից ավելի է, ինչ արցունքները ճեղքելով հանրությանը պատերազմ եմ իրազեկում, մորը լուր եմ տալիս, որ որդին չկա, բայց որպես հերոս անմահացել է․․․ Մի այդպիսի ծանր օր էլ՝ մատներս հազիվ շարժելով լուր տվեցի, որ եղբայրս չկա։

Այս ահռելի ծանր տեղեկատվական հոսքի ֆոնին, երբ քննարկվում են Արցախյան կոնֆլիկտի հանգուցալուծման թե՛ ներքաղաքական, թե՛ միջազգային տարբերակներ՝ մեջբերելով տարածաշրջանային, աշխարհագրական, ռազմաքաղաքական, տնտեսական, ազգային ինքնորոշման և այլնի շահերը՝ ես ձեռնպահ եմ մնում խոսել իմ կամ որդեկորույս մոր շահի մասին, քանի որ, օրինակ՝ ռազմագետ չեմ․․․

Մի բան միայն գիտեմ հստակ, որ այս իրականության համատեքստում բոլոր զոհված հերոսների քույրերն ու որդեկորույս մայրերը պարտվել են իրենց անձնական շահին․․․ Մեզ ապրեցնում է ազգային շահը՝ ՀԱՂԹԱՆԱԿԸ, որի համար շատ թանկ վճարել ու վճարում ենք։ Դա ենթադրում է և ո՛չ մի քայլ տարածքային զիջում։

Պատերազմն ինքնին ենթադրում է զոհեր․․․ Բայց մեր եղբայրների արյունով սրբացած հողը չի՛ կարող ծառայել թշնամուն․․․

Լենա Մկրտչյան