Ինչու էր Ռուսաստանի դեսպանատան մոտ այդքան մեծ հերթ ձևավորված ընտրություններին մասնակցելու համար. տեսանյութ

Շատերը նկատեցին, որ երեկ Ռուսաստանի դեսպանատան մոտ մեծ հերթ էր ձևավորված՝ այդ երկրի նախագահական ընտրություններին մասնակցելու համար: Պետք է նշել , որ նման հերթեր կային նաև այլ երկրների Ռուսաստանի դեսպանատներում: Այստեղ որևէ տարօրինակ բան չկար: Տարօրինակն այն էր, որ այլ երկրներում ռուսներն էին կանգնած հերթի՝ քվեարկելու համար, իսկ մեզ մոտ Ռուսաստանի քաղաքացիների ճնշող մեծամասնությունը հայեր էին:

Դեռ ավելին, այդպիսի ոգևորությամբ հայերը չեն քվեարկում մեր տեղական ընտրություններում:

Ի՞նչ է սա նշանակում: Շատերն ամոթանք են տալիս մեր այն քաղաքացիներին, ովքեր ոգևորությամբ մասնակցում էին ռուսական ընտրություններին: Սակայն արդյոք ամոթանք տալու թիրախը ճիշտ է ընտրված:

Իսկ ամո՞թ չէ, որ մենք այսպիսի խղճուկ վիճակում ենք հայտնվել : Ո՞վ է մեղավոր, եթե ոչ մեր փչացած վերնախավը, որը փողով փչացավ և իր հետ փչացրեց նաև սեփական ժողովրդին: Բա ու՞ր են նախկին <<Ղարաբաղ>> կոմիտեի նախկին անդամները, կուսակցական վերնախավերը, մտավորականություն կոչվածը: Ես գիտեմ թե որտեղ են նրանք, ավիլի ճիշտ, ինչի մեջ են հայտնվել: Արդյունքում, Հայաստանի բնակչությունը օտարվել է իր սեփական Հայրենիքից: Հայաստանը իր բնակիչների համար արդեն դարձել է տարածք, իսկ այդ տարածքի պատասխանատուները՝ ժամանակավոր գործիչներ, որոնք չունեն որևէ հասարակական լեգիտիմություն բնակիչների մոտ: Սակայն քանի որ մարդիկ կապիկներից տարբերվում են, այսինքն, հասարակական կենդանիներ են, նրանք ուզում են ապրել հասարակական կյանքով, այլ ոչ թե կենդանիների համար հատկացված գոմերում: Այդ իսկ պատճառով, մարդկանց համար կենսականորեն անհրաժեշտ է հավատալ ինչ որ բանի: Դրա համար էլ այսքան աղանդավոր կա երկրում, սակայն ոչ բոլորն են հավատացյալ: Մարդկանց մեծ մասը ապրում է աշխարհիկ կյանքով: Բայց երբ մարդիկ չեն հավատում սեփական վերնախավին, դա չի նշանակում, որ նրանք կարող են ապրել տոտալ անհավատության մեջ:

Դրա համար էլ մարդիկ հավատքը փնտրում են օտար ղեկավարների մեջ: Այսօր Հայաստանի բնակչության մոտ միակ և անվիճելի հասարակական լեգիտիմություն վայելող գործիչը Պուտինն է, որովհետև սեփական լիդերները ինքնաոչնչացվել են : Արդյունքում մարդկանց մոտ ավելի լեգիտիմ է ընկալվում Մոսկվան, քան՝ Երևանը, Ռուսաստանը, քան՝ Հայաստանը: Բայց ով այդ մարդկանց մեղադրի, կդառնա ամենաանբարոյականը, քանզի արդեն այդ իրավունքը չունի: Այդպես են վերանում պետությունները, սկզբից հոգեպես, հետո առարկայական:

Երբ վերանում է պետության քաղաքացին, դրանից հետո վերանում է պետությունը: Սակայն դրա մեղավորը հասարակ բնակիչը կամ քաղաքացին չեն: Դրա մեղավորը այդ պետության վերնախավն է, որը ուղղորդում և օրինակ է ծառայում հասարակ մարդկանց համար: Նա ձևավորում է բնակչությունից՝ ազգ հասկացությունը: Իսկ ովքեր փնովում են սեփական քաղաքացիներին, նրանք փաստացի փորձում են ծածկել սեփական փչացածությունը: Այս օրինաչափությունը բնորոշ է բոլոր երկրների համար: Մենք հայերս հայտնվել ենք այս իրավիճակի մեջ, ինչը ուղիղ կերպով սպառնում է մեր ազգային անվտանգությանը: Եվ դա տեսանելի է նաև դրսից: Ահա թե ինչու է Իլհամ Ալիևը այսօր արդեն հորդորում իր հայրենակիցներին՝ հավատալ, որ նրանք գրավելու են ոչ միայն Ղարաբաղը, այլ նաև Երևանը: Հավանաբար նա զգացել է այսօրվա հայկական վերնախավի սրիկայության և փարիսեցիության աստիճանը ու նաև ֆիքսել է, որ հասարակ քաղաքացիներն արդեն իրենց Հայրենիքի իրական տերը չեն զգում: Դրա համար էլ հայտ է ներկայացնում Հայաստանի իրական տերը դառնալու համար:

Նա զգացել է, որ Հայաստանում ընթանում է սողացող <<սպիտակ եղեռն>>, և որի հեղինակները ոչ թե թուրքերն են այլ՝ այս հայկական կոչված վերնախավը:

Իսկ վերջինս, իր սեփական հանցագործությունը քողարկելու համար, փորձում է քավության նոխազ դարձնել Ռուսաստանը: Եվ նույնիսկ այս հարցում է հայկական կոչված վերնախավի շահերը համընկնում Ալիևի շահերի հետ: Վերջինս գիտի, որ Հայաստանը, իր վերնախավի համառ ջանքերով, այսօր չկայացած պետության կարգավիճակում է հայտնվել, և միայն Մոսկվան է, որ դեռ թույլ չի տալիս դե-ֆակտո արձանագրել դա: Քանզի եթե չլիներ Մոսկվան, ապա Անկարայի ու Բաքվի համար Հայաստանի հարցի լուծումը կդառնար, բառիս բուն իմաստով, օրերի խնդիր: Քրդերը՝ ձեզ վառ օրինակ:

Այս իրավիճակից դուրս գալու միակ ելքը օր առաջ այս վերնախավի հեռացումն է և նոր վերնախավի ի հայտ գալը, ընդ որում, արդեն ցանկացած գնով: Սա է իրականությունը, որովհետև ազգային անվտանգության պահպանումը ամենաբարձրագույն արժեքն է ցանկացած տիպի հասարակության համար:

Դավիթ Մկրտչյան