Հունաստանն իր կոշտ քայլերով ստիպեց Թուրքիային գնալ խաղաղության

Ինչպես հայտնի է, թուրք-հունական հարաբերությունները մի քանի ամիս շարունակ կրկին սրված էին: Պատճառը՝ Էրդողանի ծավալապաշտական հայտարարություններն ու քաղաքականությունն էին, ով հայտարարում էր, որ ժամանակն է վերանայել Լոզնայի պայմանագրերը, նշում էր, որ Թուրքիայի սահմաններին մոտ գտնվող հունական կղզիները պետք է անցնեն Անկարայի վերահսկողության տակ, և այդ կղզիների մոտակայքում գտնվող հսկայական գազի պաշարները պետք է պատկանեն Թուրքիային:

Բարեբախտաբար Հունաստանի համար, այնտեղ չկար մեկը, ով հայտարարեր, որ «հանուն այդ կղզիների չարժե պատերազմել Թուրքիայի հետ»: Ընդհակառակը, Հունաստանի ակտիվ դիվանագիտական ​​քայլերով ստեղծվեց հակաթուրքական մեծ կոալիցիա, որում Հունաստանից բացի ընդգրկված էին Կիպրոսը, Եգիպտոսը, Սաուդյան Արաբիան, Էմիրությունները և նույնիսկ Իսրայելը: Ֆրանսիան սկսեց ակտիվորեն աջակցել այս կոալիցիային:

Դիվանագիտական ​​քայլերից բացի, Հունաստան իր վերոհիշյալ դաշնակիցների հետ միասին, սկսեց զորավարժություններ անցկացնել: Արդյունքում, Թուրքիան հասկացավ, որ Հունաստանի մոտ իրենց լկտի պահվածքը, որն իրենք ունեին Սիրիայում, Լիբիայում, Իրաքում և Ղարաբաղում չի կարող անցնել: Եվ ահա, օրեր առաջ Թուրքիայի արտգործնախարար Մևլութ Չավուշօղլուն այցելեց Աթենք և հրապարակավ հայտարարեց, որ Թուրքիան հավատարիմ է բոլոր միջազգային պայմանագրերին Հունաստանի հետ իր հարաբերություններում:

Սա դասական օրինակ է, թե ինչպես խուսափել պատերազմներից՝ պահպանելով և պաշտպանելով ազգային շահը: Խաղաղությունը հաստատվում է ոչ թե խաղաղասիրական և դատարկ հռետորաբանությամբ, որի մաստեր կլասը Հայաստանում այսօր ցուցադրում է Նիկոլ Փաշինյանը, այլ իրական քաղաքական, ռազմական, դիվանագիտական ​​ջանքերի համախմբմամբ, ինչի դասական օրինակը ցույց է տալիս ներկայիս հունական ղեկավարությունը: Սրա արդյունքում էր, որ Էրդողանը ստիպված էր զսպել իր ախորժակը, և, ըստ էության, հույն-թուրքական հարաբերություններում վերականգնվեց խաղաղությունն ու հանգստությունը:

Սա արժանապատիվ խաղաղություն հաստատելու ձևերից մեկն է, որի կարիքը ունի նաև Հայաստանի Հանրապետությունը:

Սա՛ է իրականությունը։

Արտակ Հակոբյան