Պետությունն ու անկախությունը նրա համար բացարձակ արժեք էին, որը կոչված է քայլ առ քայլ կյանքի կոչելու հայոց հավաքական իղձերը

14 տարի՝ առանց Անդրանիկ Մարգարյանի։ Նա երբեք չի լքելու մեր հիշողությունը։ Ապրելու է բոլոր լուսավոր հուշերի հետ, հիշվելու և մեծարվելու է շատերի կողմից։

Նրա կյանքը՝ նվիրում էր։ Ինքը հավատում էր իր երազանքներին, ապրում էր դրանք կյանքի կոչելու հույսով։ Սիրում էր հայկական պետականությունը, առանձնահատուկ սիրում էր Արցախը։ Թաքուն երազանքով խոսում էր Արաքսից այն կողմ թողնված պապենական Էրգրի՝ Արևմտյան Հայաստանի մասին։

Պետությունն ու անկախությունը նրա համար բացարձակ արժեք էին, որը կոչված է քայլ առ քայլ կյանքի կոչելու հայոց հավաքական իղձերը։

Քաղաքական կյանքում՝ նրա համար չկային ընդդիմադիրներ և յուրայիններ։ Նրա համար գոյություն ուներ Հայ Մարդը։ Միշտ պատրաստակամ էր լսել և օգնել բոլորին, ում կարող էր։ Իսկ օգնելուց հետո՝ մոռանալ ու չխոսել։

Հանրապետական էր համոզմունքով, բայց կուսակցությունը նրա համար միայն միջոց էր պետությանը ծառայելու համար։ Երբեք կուսակցական շահը վեր չի դասել պետական ու հանրային շահերից։ Չէր սիրում կարիերիստ կուսակցականներին, բայց հարգում էր երիտասարդների առողջ ամբիցիաները։ Թև ու թիկունք էր երիտասարդների մի ողջ սերնդի համար։ Նույնիսկ հասցնում էր ավագ ընկեր ու բարեկամ դառնալ նրանցից շատերի հետ։ Հաճախ նաև հպարտանում էր աշխարհի հայ երիտասարդների մեծ ու փոքր հաջողություններով։

Նրա համար չկար իմ ու քո։ Ում մեջ հայկականություն կամ հայեցիություն էր տեսնում, անմիջապես համարում էր մերը։ Բայց վայ այն հային, ում մեջ չգտավ հայի նշույլ։ Աչքով աչք չուներ դրանց տեսնելու։

Ապրեց բոլորի հետ խաղաղ, հաշտ ու համերաշխ՝ իր հետևից թողնելով բարության, նվիրումի, օրհնանքի ու կատարված հսկայական աշխատանքի մի մեծ պատմություն։

Հիշատակդ միշտ վառ թող լինի հարգարժան պարոն Մարգարյան։

Արտակ Զաքարյանի ֆեյսբուքյան էջից