Պետք է հրաժարվել խրախճանքներից ժանտախտի ժամանակ

Պատերազմից անցել է ընդամենը 3 ամիս, սակայն տպավորութույնն այնպիսին է, որ պատերազմի ողբը շրջանցել է մեր հանրության մեծ մասին: Այս երեք ամսվա մեջ մենք տեսանք է՛լ ճոխ հարսանիքներ, է՛լ կնունքներ, է՛լ նշանդրեքներ, է՛լ տարատեսակ խնջույքներ: Տպավորութունն այնպիսին էր, որ պարտվել է ոչ թե Հայաստանը, այլ հարևան Ադրբեջանը: Միակ տարբերությունը կայանում էր նրանում, որ այդ ճոխ խնջույքների ժամանակ խմում էին ոչ թե հաղթանակի կենացը, այլ հիշում նահատակների:

Ասել, որ սա նորմալ երևույթ է, նշանակում է ոչինչ չասել: Քանզի ժողովդրի շարքերից մենք տվեցին 5 հազար զոհ և 10 հազար վիրավոր, և այդպես էլ չզգացինք այդ ամենի ողբերգության աստիճանը: Նշանակում է, որ մենք որպես հանրություն կորցրել ենք նույնիսկ կարճատև պատմական հիշողություն: Սակայն արդյոք միայն ժողովու՞րդն է դրա մեջ մեղավոր:

Քաղաքագիտական ճշմարտություններից է այն, որ հասարակ ժողովրդին ազգ է դարձնում իր վերնախավը: Վերախավն է ուղղորդում ժողովրդին դեպի զարգացում, հաստատում նոր բարքեր ու մերժում նախկինները: Եթե վերնախավը հրաժարվում է իր առաքելությունից, ապա ժողովուրդը դառնում է անտեր, նմանվում ցեղախմբի, որտեղ բացի ընտանեկան նեղ արժեքներից այլ արժեքներ չեն գնահատվում:

Ւշխանությունը ինքը պետք է իր վրա վերցներ հանրությունը ուղղորդելու առաքելությունը ու կոչ աներ հրաժարվել ճոխ միջոցառումներից: Սակայն այսպիսի իշխանությունից, որը Արցախի պետականությունը ոչնչացնելուց հետո, հազարավոր երեխաների զոհելուց հետո հայտարարում է, որ բացվել են նոր հնարավորություններ` մեր հակառակորդների հետ առևտուր անելու համար, այսպիսի իշխանությունից որևէ բարոյական ուղենիշ սպասելը ծիծաղելի է:

Սակայն, ցավոք, ժողովուրդը այսպիսի ուղենիշներ չստացավ նաև քաղաքական այլ շրջանակներից, հոգեվոր դասից, այս իսկ պատճառով էլ այսօր մեր հասարակության մեջ իշխում է փաստացի հեթանոսական բարքերը: Հեթանոսություն է, երբ հարևանիդ մոտ սուգ է, իսկ դու ճոխ հարսանիք ես անում: Այս պայմաններում միակ սպասումը մնացել է մեր եկեղեցուց: Եկեղեցին ինքը պետք է ժողովուրդին կոչ անի համեստություն և զսպվածություն ցուցաբերել տարատեսակ հանդիսություններում:

Իհարկե, մարդիկ պետք է նշանվեն, ամուսնանան, առավել ևս հիմա, երբ այսքան զոհից հետո նոր երեխաների ծնունդը կենսական անհրաժեշտություն է մեր ժողովդրի համար: Մենք պետք է խրախուսենք բոլոր այս միջոցառումները: Սակայն պետք է հորդորի կոչ լինի ժողովրդին այս ամենը կատարել զուսպ, քանզի իրական ազգային ավանդույթը չի ենթադրում խրախճանք ժանտախտի ժամանակ:

Լիկա Սվասյանի ֆեյսբուքյան էջից