Գլխավոր պատասխանատու Փաշինյանն է, իսկ գլխավոր մեղավորը պահեստի պե՞տն է

Նիկոլ Փաշինյանի երեկվա հարցազրույցը լսելուց հետո սկսում ես հասկանալ, որ մարդը ծանր վիճակում է ու ուզում է դուրս գալ դրանից, բայց նա սկսում է նոր հիմարություններ խոսել, ինչը ծանրացնում է նրա իրավիճակը:

Հարցազրույցը վարողի այն հարցին, թե իրեն ընկալում են որպես ողբերգության գլխավոր մեղավոր, Նիկոլը պատասխանում է շատ զվարճալի կերպով՝ նշելով, որ իբր ռազմաճակատից եկած մի քանի տարօրինակ կամավորականններ (այդ թվում՝ ալկոհոլի հետ սեր ունեցող դերասանը) նրան ասել են, որ պատերազմի օրերին նրանք զենք ու զինամթերք էին փորձում ստանալ զինապահեստից, բայց պահեստի պետը նրանց թույլ չտվեց դա անել: Եվ հենց այս պահն է, որ Փաշինյանը բերում է որպես օրինակ, թե ինչու հայկական կողմը պարտվեց Ադրբեջանին: 

Դժվար է ասել, թե հասարակության մեջ կա՞ այնպիսի ոչ ադեկվատ հատված, որը պատրաստ է հավատալ Նիկոլի այս խոսքերին: Այնուամենայնիվ, սա կարեւոր դրվագ է. այն ցույց է տալիս այդ մարդու պարզունակ և կենցաղային պատկերացումները պատերազմի և կառավարման մասին:

Այլ կերպ ասած, նա ցանկանում է, որ իր քաղաքական պատասխանատվությունը, ռազմական կառավարման ասպարեզում ոչ ադեկվատ գործողությունները, դիվանագիտական ​​ձախողումները (իր անձնական ձախողումները) բացատրվեն պահեստի պետի գործողություններով։ 

Մի կողմ թողնենք` նման իրավիճակ եղել էր, թե ոչ, Նիկոլը ճշմարտություն է ասում է, թե՝ ոչ: Այնուամենայնիվ, եթե հիշենք նրա ստերի մակարդակը, ապա մեզ չի կարող զարմացնել այն, որ սա իր «հեքիաթներից» մեկն է:

Սակայն, եթե նույնիսկ այս օրինակը ճիշտ է, սա ցույց է տալիս պետական ​​կառավարման մասին Փաշինյանի գաղափարների պարզունակությունն ու ցածր որակը: Ցուցադրում է իր կենցաղային գաղափարները կառավարության մասին, երբ պատերազմական անհաջողությունների մեծ շարքում նա ներկայացնում է հենց այս դեպքը:

Որքան ցածր կեմցաղային պատկերացումներ պետք է մարդ ունենա, որ մտածի, որ կարող է հասարակության գոնե մի մասին սրանով համոզել, որ հայկական զորքերը պարտվել են պահեստի պետի գործողությունների, այլ ոչ թե Նիկոլի գործունեության պատճառով:

Սևակ Դանիելյան