Դիլետանտները ցանկանում են մնալ. Ռուբինյանը և նրա թիմը չեն հասկանում, որ նրանց հետ երկխոսելու մեկ թեմա կա՝ անցնցում իշխանափոխության

Պատերազմն ավարտվեց: Այն ավարտվեց Նիկոլ Փաշինյանի ստորագրությամբ հաստատված կապիտուլյացիայի ամոթալի ակտով, որով նա հանձնեց ոչ միայն Արցախը, այլև խախտեց Հայաստանի տարածքային ամբողջականությունը՝ մեր թշնամուն տալով Մեղրիյով Նախիջևան տանող ճանապարհը: Այսօր մենք ականատես ենք այն սկզբունքի իրագործմանը, ըստ որի «Հաղթանակը շատ տերեր ունի, իսկ պարտությունը որբ է»:

Այնուամենայնիվ, այստեղ ամենակարևորն այն է, որ համահայկական խայտառակության համար գլխավոր պատասխանատու իշխանությունները փորձում են ազատվել պատասխանատվությունից և այն տեղափոխել այլ անձանց ուսերի և ամբողջ հասարակության վրա դնել դրա բեռը: Շատ կեղծ թեզեր շրջանառության մեջ դրվեցին, օրինակ, որ 1998-ին մերժվեց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի` հողերը հանձնելու առաջարկը, մենք չզարգացրինք մեր տնտեսությունն ու երկիրը, ինչը մեզ բերեց փլուզման, ինչպես դիվանագիտական ասպարեզում, այնպես էլ ռազմի դաշտում:

Բացի Նիկոլ Փաշինյանից, այս ապուշ եւ անգրագետ թեզը հնչեցրել է «Իմ քայլը» խմբակցության անդամ Ռուբեն Ռուբինյանը՝ այդպիսով պարտության պատասխանատվությունը բարդելով այն անձանց վրա, ովքեր 1998 թ. կանխեցին ազգային աղետը, որին կհանգեցներ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի ծրագրի իրականացմանը:

Ռուբինյանն անդրադարձավ նաեւ «Մադրիդյան սկզբունքների» թեմային՝ մատնանշելով, որ նաեւ իրենցից սկսվեց այն գործընթացը, որը մեզ պատերազմի բերեց: Տեսեք, ըստ երեւույթին, նույնիսկ պատերազմը, տարածքների կորուստը, հազարավոր զոհեր և փախստականներ չկարողացան այս կառավարությանը ստիպել գիտակցել մի շարք ճշմարտություններ:

«Մադրիդյան սկզբունքները» ծնվեցին ԵԱՀԿ Լիսաբոնի գագաթնաժողովից (1996 թվականի դեկտեմբերի 3) հետո այն պայմաններում, երբ մենք մենակ մնացինք, Արցախն ընկալվում էր որպես Ադրբեջանի անբաժան մաս, և մենք ստիպված պիտի լինեինք այն տալ թշնամուն: «Մադրիդյան սկզբունքները» հայկական դիվանագիտության համար իսկական բեկում էին դարձել: Ռոբերտ Քոչարյանի բեղմնավոր և նպատակասլաց աշխատանքով ապահովվեց առաջընթաց եւ բեկում: Այս սկզբունքների շրջանակներում, զիջելով մի քանի շրջաններ, բայց պահպանելով Քելբաջարը, Լաչինը, Շուշին, Ասկերանը, Հադրութը, մենք պիտի ստանաինք Արցախի ժողովրդի ինքնորոշման իրավունքի միջազգայնորեն ընդունված իրացումը: Այլ կերպ ասած, մենք իրավական հիմքեր ստացանք, որպեսզի Արցախը ստանա միջազգայնորեն ճանաչված անկախություն:

Դրան գումարենք Քոչարյանի նախագահության շրջանի տնտեսական զարգացումը, և կտեսնեք, որ հնարավոր էր չհանձնել Արցախը, ստանալ նրա փաստացի անկախությունը և միաժամանակ զարգացնել երկիրը: Բացի այդ, համեմատեք ինքներդ «Մադրիդյան սկզբունքների» դրույթները Նիկոլ Փաշինյանի ստորագրած կապիտուլյացիոն ակտի հետ, և ձեզ համար ակնհայտ կդառնա տարբերությունը: Բայց Ռուբեն Ռուբինյանի և նրա շեֆի սահմանափակ աշխարհայացքը թույլ չի տալիս դա հասկանալ, և նրանք փորձում են մոլորության մեջ գցել հասարակությանը: 

Ռուբինյանը Հ1-ին տված իր հարցազրույցում շրջանառության մեջ է դրել ևս մեկ կեղծ թեզ, թե իբր ոմանք փորձում են հասարակությանը համոզել, որ 2018-ի իր ժողովրդավարական նկրտումները սխալ էին: Սա հերթական բացահայտ սուտն է:

Բոլորը, նույնիսկ նախորդ իշխանությունները խոստովանում են, որ կային օբյեկտիվ պատճառներ, որոնք մարդկանց փողոց էին դուրս բերել 2018 թ.: Այլ բան է, որ իշխանության եկած թիմը լուծեց ոչ թե այդ բոլոր մարդկանց խնդիրները, այլ լուծեց իր սեփական խնդիրները՝ բարձր աշխատավարձ և պարգևավճար ստանալուց մինչև Արցախը հանձնելու ադրբեջանա-թուրքական ծրագրի իրագործումը: Այնպես որ, պետք չէ բացարձակ անհեթեթություն ասել և դեմքի լուրջ արտահայտությամբ մանիպուլյացնել հասարակական գիտակցությունը:

Իշխող թիմի ներկայացուցիչ Ռուբեն Ռուբինյանը հայտարարեց նաեւ, որ անհրաժեշտ է երկխոսություն վարել հասարակության և քաղաքական ուժերի հետ: Ռուբինյանը դեռ չի հասկացել, որ երկրում իրավիճակ է փոխվել, Հայաստանն այլևս նույնը չէ, և որ հասարակությունն ու ընդդիմությունն ունեն միայն մեկ թեմա, որի շուրջ նրանք կարող են երկխոսության մեջ մտնել Նիկոլ Փաշինյանի հետ՝ անարյուն իշխանափոխություն, առանց երկրի ցնցումների:

Քննարկման այլ թեմաներ չկան:

Սևակ Դանիելյան