Հարմարվողականությունը մեզանում շփոթում են լրագրության հետ

Հիմա շատերը չեն կարողանում խոսել, քանի որ գործում են սահմանափակումներ։ Պարզ է, որ վաղ թե ուշ այս սահմանափակումները կհանվեն, բայց պետք է մինչև այդ պահը ղարաբաղցիների ասած «իրեսատեղ» թողնել։

Երեկ, երբ Միասնական տեղեկատվական կենտրոնում քննարկվում էր պատերազմի անխուսափելի լինել չլինելու հարցը, այդ քննարկումը վարում էր Արամ Աբրահամյանը։

Մարդ, ով շատերի կողմից (բայց ոչ իմ) ընկալվում է որպես «իսկական լրագրության ներկայացուցիչ»: Հիմա ուղղակի հասկանանք էլի. ի՞նչ իմաստ կա գնալ ու մի քննարկում վարել, որտեղ ՕՐԵՆՔՈՎ թույլ չի տրվում այլ կարծիք հայտնել, բացի պաշտոնականից, քանի որ դրա համար քեզ կտուգանեն։ Իմաստ կա՞ «լրագրող» լինելով մասնակցել նման քննարկմանը, երբ այլ լրագրողների բերանները ՕՐԵՆՔՈՎ փակել են։

Ցավալի է, որ այս ամենը տեղ ունի մեզանում, ցավալի է, որ հարմարվողականությունը մեզանում շփոթում են լրագրության հետ։

Արմեն Միքայելյանի ֆեյսբուքյան էջից