2018-ը «Լիդիան Արմենիայի» և այլ միջազգային ներդրողների համար լավ տարի չեղավ

Երեկ Նիկոլ Փաշինյանը Ամանորի և Սուր Ծննդյան տոների առթիվ իր անունից Հայաստանի գործարար համայնքի ներկայացուցիչների համար կազմակերպել էր ընդունելություն: Շնորհավորական խոսքում վարչապետի պաշտոնակատարն անդրադարձավ անցնող 2018 թվականի տնտեսական տարվա արդյունքներին և 2019 թվականից ակնկալիքներին: Փաշինյանը նշեց, որ 2019 թվականի համար ստեղծվել է բացառիկ հնարավորություն՝ կառավարության և գործարար համայնքի հարաբերությունները նոր մակարդակի բարձրացնելու և այդ հարաբերություններին նոր որակ հաղորդելու առումով: Վարչապետի պաշտոնակատարը հատուկ ընդծեց, որ Հայաստանում չկա գեթ մեկ ընկերություն, որի անհաջողությամբ իշխանությունը շահագրգռված լինի որևէ պատճառաբանությամբ և չկա գեթ մեկ ընկերություն, որի հաջողությամբ շահագրգռված չլինի:

Անկասկած Փաշինյանի խոսքերը առաջին հայացքից շատ գեղեցիկ են հնչում, բայց առնվազն մեկ ընկերությանը իր խոսքերը փաստացի չի վերաբերվում: Խոսքը, ինչպես կռահեցիք, «Լիդիան Արմենիայի» մասին է: Մի ընկերության մասին, ով մինչ այս տարվա ամառ պարկեշտությամբ կատարում էր իր օրենքով սահմանված պարտավորությունները և այս տարվա վեց ամիսների կտրվածքով պետբյուջե էր մուծել ավելի քան 3 մլրդ դրամ հարկ: Եվ դա այն դեպքում, երբ հանքը դեռ չի շահագործվում: Իսկ հանքի շահագործման դեպքում տարեկան հարկային մուծումները կարող էին հասնել մինջև 50-ից 60 մլրդ դրամի չափի:

Բայց արի ու տես, որ մի խումբ մարդկանց պատճառով դեպի հանք ճանապարհը փակվել է, և ընկերությունը ամբողջովին անօրինական ձևով զրկվել է իր գործունեությունից, ինչը աննախադեպ է միջազգային պրակտիկայի տեսանկյունից:
Ցավոք սրտի, այս մասին վարչապետի պաշտոնակատարը երեկ ոչինչ չասաց: Չասաց նաև, որ դրա արդյունքում Հայաստանի միջազգային ներդրումները լրջորեն վտանգված են, քանզի, որ մի խելագարը ներդրում կանի մի երկրում, որտեղ մի խումբ մարդիկ օրը ցերեկով, խախտելով բոլոր օրենքները, կարող են խափանել ցանկացած ընկերության գործունեություն: Ավելին, եթե կարող է խափանվել միջազգային հեղինակություն ունեցող ընկերության գործունեությունը, ապա ինչ կարելի է ասել փոքր ընկերությունների գործունեության ապահովության մասին: Եվ այստեղ կոռուպցիայի բացակայությունը, որը դեռ ցանկության ոլորտից է, արդեն էական դեր չի կատարի: եվ որպես փաստ, եթե այս տարվա առաջին կիսամյակի ընթացքում դրսից ներդրումները կազմել են մոտ 100 մլն դոլարի չափի, ապա երկրորդ կիսամյակից այս կողմ ներդրումների ծավալը տատանվում է 10-15 մլն -ի սահմաններում: Միթե սա դրա վառ ապացույցը չէ:

Գործարաները, հատկապես լուրջ ներդրողները, հետևում են ոչ թե գործիչների խոսքերին, այլ պրակտիկ գործերին: Իսկ այդ հարցում մեր երկրում ցավոք վիճակը բարվոք չէ: Մի երկրում, որտեղ պարզունակ պոպուլիզմը դեռ գերակա դեր է կատարում, իսկ օրենքները բացահայտ անտեսվում են, լուրջ ներդրումներ ակնկալելը դատարկ զբաղմունք է:
Դա պարզ է դարձել արդեն հանրության առավել լուրջ հատվածի համար: Հանրության մյուս մասը դա կհասկանա ժամանակի ընթացքում, երբ այս ամենի հետևանքները ազդի արդեն հանրության մեծ մասի վրա: Բայց միթե սա էր մեր բոլորի ցանկությունը, երբ այս տարվա ապրիլին հրաժեշտ տվեցինք վարկաբեկված անցած համակարգին:

Հարցադրումը հռետորական է, բայց և ակտուալ, քանզի դրա պատասխանից է կախված լինելու մեր երկրի ապագան:

Արտակ Հակոբյան