Երկու օր է մտածում այս անձի մասին, որը իհարկե քննադատաբար , բայց չմասնակցելով հետևում է թե ինչպես է ոստիկանը հարվածում երեխային

Երկու օր է մտածում այս անձի մասին, որը իհարկե քննադատաբար , բայց չմասնակցելով հետևում է թե ինչպես է ոստիկանը հարվածում երեխային:

Ինձ համար նա մեր հասարակության ամենալայն շերտի մարմնավորումն է, որը հետևում է , թե ինչպես է նիկոլը հարվածում Հայաստանին: Քննադատաբար բայց անմասն... Ո՞րն է պատճառը այդ պահվածքի:

Վախը՞ , որ այդ ոստիկանը իրեն էլ կհարվածի, բայց չէ որ պաշտպանելու դեպքում նրանք կլինեին երկուսով մեկի դեմ, թեկուզ և մեկը ահել , մեկը ջահել, բայց երկուսով:

Վախը՞, որ թեկուզ այդ պահին չի հարվածի, բայց մուռը հետո կհանի` հնարավոր է, քանի որ տեսնում է ծեծողի ստահակ տեսակը, իսկ եթե մի հարվածից երեխային , Աստված միարասցե , մի բան լիներ, չէ որ օրենքով իր գործողությունը կորակվեր հանցավոր անգործություն: Անտարբերությունը՞` չէի ասի , քանի որ պահվածքը, շարժը անտարբեր չեն: Բոլոր դեպքերում անմասն, քաջ գիտակցելով ծեծողից եկող վտանգը: Իսկ եթե դա ի՞ր որդին լիներ, ի՞նչ կաներ: Սա է խնդիրը , որ այդ տղամարդը հասկանա, որ կապ չունի թե ում որդին է, որ պարտավոր է պաշտպանել երեխային, քանի որ տղամարդ է, մարդ է, տեր է, տիրական է անպաշտպանին:

Հիմա Հայաստանն ու Արցախն են մեր ձագերը, մեր բալեքը, մեր ժառանգները, մեր պաշտպանության կարիք ունեցողները, մեր իրական ապագայի մարմնավորումը, որոնց չենք կարող թույլ տալ որ հարվածեն` նիկոլ կլինի, թե այլ թուրք: Մենք ենք մեր բալեքի պաշտպանը, ուրիշ ոչ ոք

Քրիստինա Նազարյանի ֆեյսբուքյան էջից