Հայ-ադրբեջանական բանակցային գործընթացում Բրյուսելի և Մոսկվայի մրցակցությունից շահում է Ադրբեջանն այլ ոչ թե Հայաստանը

Կա քաղաքագիտական դասագրքային  օրենք, որի համաձայն, պատերազմում հաղթող կողմը ստանում է նաև հաղթանակ դիվանագիտական հարթակներում: Այլ հարց է, թե այդ հաղթանակն ինչ չափի է կապիտալիզացվում հաղթողի կողմից: Օրինակ, 1994-ի հաղթանակից հայկական կողմը դիվանագիտական հարթակներում սկզբնական փուլում գրեթե չօգտվեց: Դա հայկական դիվանագիտության ամենախայտառակ էջերից կարելի է համարել: Քանզի նման փաստ արձանագրելն ամոթալի էր մեր համար: Ճիշտ է 1998-ից հետո հայկական կողմը զգալիորեն շտկեց դա, բայց ժամանակի կորուստն իր դերն կատարեց: Եւ այսօրվա Ադրբեջանի պես, այն ժամանակ հայկական կողմն արդեն չէր կարող շանտաժի լեզվով հարաբերվել Ադրբեջանի հետ:

Այսօր Ադրբեջանն ի տարբերություն 90-ականների հայաստանյան իշխանությանը, փորձում է մինջև վերջ կապիտալիզացնել իր հաղթանակը դիվանագիտական հարթակներում:

Ռուս-ուկրաինական պատերազմից հետո, երբ Մոսկվայի և Արևմուտքի հարաբերությունները գրեթե զրոյացվեցին, խոսել ընդհանուր հարթակի մասին Արցախի մասով արդեն անիմաստ է: Ավելին, այսօր Մոսկվան և Արևմուտքը նույնիսկ չնչին հարցերում են իրար հետ մրցում: Ինչ վերաբերվում է հայ-ադրբեջանական հարաբերություններին, ապա առավել ևս այս հարցում նրանց միջև ընդանում է կատաղի մրցակցություն, թե ով պիտի «ընդհանուր հայտարարի բերի Երևանին և Բաքվին»:

Եվ այստեղ, այս մրցակցությունից առավելապես շահեկան դիրքում է հայտնվել Բաքուն:

Նա հաղթողի դիրքերից է պահանջներ ներկայացնում թե Մոսկվային, և թե Բրյուսելին: Եվ վերջիններս հենց Բաքվի ցանկությունների բավարարելու հետ պիտի մրցեն իրար հետ:

Հենց դրա պատճառով էլ գրեթե բոլոր միջազգային դիտորդներն արձանագրեցին, որ վերջին բրյուսելյան հանդիպման ժամանակ, Եվրախորհրդի ղեկավար Շառլ Միշելի և Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի դեմքերին ժպիտ ու ուրախություն կար, ի տարբերություն Նիկոլ Փաշինյանի, ով «աղքատ բարեկամի» կարգավիճակով է հանդես գալիս ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի և Միշելի մոտ:

Պարզ է, որ Մոսկվայի և Բրյուսելի այս մրցակցությունը քիչ կապ ունի մեր տարածաշրջանի հարցերի հետ, բայց այդ մրցակցության արդյունքում մենք կարող ենք վերջնաարդյունքում ստանալ էլ ավելի տխուր արդյունք, քան նույնիսկ այսօր պատկերացնում ենք:

Այս իրավիճակից ելք ներկայիս իշխանությունը չունի և չի էլ կարող ունենալ, քանի որ հանդես է գալիս պարտված դեմքով:

Սա, իհարկե, չի նշանակում, որ այլ մարդկանց պարագայում մենք կարող ենք հաղթանակ արձանագրել այդ գործընթացներում: Բայց ակնհայտ է, եթե Հայաստանը հանդես գար գոնե ոչ պարտված գործչի դեմքով, ապա կարող էինք մինիմիզացնել այն կորուստները, որոնք սպասվում են մեզ ապագայում:

Ցավոք, բայց սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան