Պուտինի պատասխանը ԱՄՆ-ին և Վրաստանին

Ինչպես հայտնի է, օրեր առաջ Վրաստանում սկսվել են ՆԱՏՕ-ի լայնամասշտաբ զորավարժություններ, որտեղ այլ երկրների շարքում, ի դեպ, մասնակցում է նաև Հայաստանը:

Հետաքրքիր է, որ Ադրբեջանն այդ զորավարժություններին չի մասնակցում: Զորավարժություններն անցկացվելու են մինչև օգոստոսի 12-ը: Եվ այդ միջոցառմանը մեծ նշանակություն տալու համար Վրաստան եկավ ԱՄՆ փոխնախագահ Մայքլ Փենսը:
Պարզ էր, որ այս զորավարժություններն անցկացնելով այս օրերին` յուրօրինակ մեսիջ էր Ռուսաստանին: Հիշենք, որ 2008 թ. հենց օգոստոսի 8-ին էր, որ բռնկվեց Ռուս – վրացական պատերազմը, և հենց այդ հանգամանքը հաշվի առնելով է, որ որոշվել էր անցկացնել հենց այդպիսի զորավարժություններ և հենց Վրաստանում:

Ռուսաստանն այս յուրօրինակ ուղերձին պատասխանում է` Պուտինի Աբխազիա այցով` և հենց այս օրերին, որը նույնպես մեսիջ է Միացյալ նահանգներին և Վրաստանին:

Ըստ էության այս յուրօրինակ մեսիջների պատերազմը չի նպաստելու տարածաշրջանում իրավիճակի լիցքաթափմանը: Սակայն ուշագրավ է այն, որ այս զորավարժությունների հետ կապված Ռուսաստանը ուղղակի դատապարտելի հայտարարությունով հանդես չեկավ:

Այստեղ կարելի է շատ հանգամանքներ փնտրել: Այդ հանգամանքներից է նաև այն, որ Ռուսաստանի ռազմավարական դաշնակից հանդիսացող Հայաստանը այս վերջին ՆԱՏՕ-ի զորավարժություններին մասնակցող երկրների ցանկում է: Դատապարտելի հայտարարությունով հանդես գալով Ռուսաստանն անուղղակի կդատապարտեր նաև Հայաստանին:

Հետաքրքիր է, որ Ռուս- վրացական պատերազմի տարելիցի գործոնը Երևանում հաշվի չառան` որոշում կայացնելով մասնակցել այդ զորավարժություններին: Իսկ միգուցե հաշվի առան և միտումնավո՞ր են մասնակցում, դժվար է ասել:

Հատուկ նշենք, որ խոսքը ընդհանրապես ՆԱՏՕ-ի զորավարժություններին մասնակցել – չմասնակցելու հարցը չէ, քանզի Հայաստանի ակտիվ մասնակցությունն այդպիսի զորավարժությունների, նորմալ երևույթ է: Հայաստանը ՀԱՊԿ-ի անդամ է, բայցև մյուս կողմից ակտիվ համագործակցում է ՆԱՏՕ-ի հետ, ինչը տրամաբանական է և ողջունելի: Վիճահարույցն այն է, որ Ռուս- Վրացական և Ռուս- ամերիկյան վեճերի արանքում չի կարելի մանևրել: Իսկ երբ Ռուս- վրացական պատերազմի տարելիցի կապակցությամբ թե Ռուսաստանի և թե Վրաստանի կողմից տարատեսակ ակցւիաներ են անցկացվում, ճիշտ կլիներ, որ Երևանը ձեռնպահ մնար, ինչպես որ այսօր անում է Ադրբեջանը:

Տպավորությունն այնպիսին է, որ հայկական կողմին այնքան չեն հրավիրում տարբեր միջոցառումներին, որ` որտեղ հրավիրում են, մերոնք չտեսի նման ուրախությամբ մասնակցում են` առանց վերլուծելու այդ միջոցառումների քաղաքական հնարավոր հետևանքները:

Արտակ Հակոբյան