Եթե ​​երեկվա հանդիպումը գնահատենք բռնցքամարտի կանոններով, ապա Ադրբեջանն ավելի շահեկան վիճակում էր

Ռուսաստանի Դաշնության, Հայաստանի և Ադրբեջանի ղեկավարների միջև երեկ կայացած Սոչիի հանդիպումը 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ին և 2021 թվականի հունվարի 11-ի պայմանավորվածությունների շարունակությունն էր։ Սոչիի հանդիպումը մի տեսակ «տարվա արդյունքների ամփոփում» է, որտեղ Ռուսաստանը փորձեց ցույց տալ, որ իր միջնորդական առաքելությունը տարածաշրջանում հաջողությամբ է զարգանում։

Իհարկե, զարմանալի չէր, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի ղեկավարները տարբեր գնահատականներ տվեցին իրավիճակին և նախկինում ձեռք բերված պայմանավորվածությունների կատարմանը։ Սակայն, եթե ամփոփում անենք, ապա Սոչիի հանդիպումից կարելի է երզակացնել 2 բան.

* Հայաստանն ու Ադրբեջանը պետք է ստեղծեն սահմանազատման և սահմանագծման հանձնաժողով,

* Միաժամանակ պետք է քննարկեն տրանսպորտային հաղորդակցությունների բացման հարցը։

Ինչ վերաբերում է հումանիտար խնդրին, և մասնավորապես գերիների վերադարձի հարցին, ապա այս հարցը օրակարգից դուրս մնաց՝ Հայաստանի տարածքներից ադրբեջանական զորքերի դուրսբերման հարցը նույնպես։

Այսինքն՝ եթե չոր գնահատական տանք, ապա Ադրբեջանն իր համար ստացավ առավելագույնը, Ադրբեջանին մնում է ստանալ «Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ճանաչման Երևանի հայտարարությունը՝ Ղարաբաղն այնտեղ ներառելով»։

Հասկանալի պատճառներով հայկական կողմը պատրաստ չէ նման հայտարարություն անել, և միակ բանը, որ կարող է խոստանալ իր ժողովրդին, որ սահմանազատման և սահմագծման հարցը չի սպառնա Լեռնային Ղարաբաղի ապագային։ Բայց գործնականում ոչ ոք չի կարող ասել, թե ինչպես կլուծվի այս հարցը։

Հանրության համար պարզ չէ, թե Հայաստանն ինչ մարտավարություն ունի այս հարցում, և չնայած այն բանին, որ Նիկոլը պնդում է, որ «տիրապետում է Հայաստանի սահմանների յուրաքանչյուր միլիմետրին», հայ հասարակության ճնշող մեծամասնությունը չի հավատում Փաշինյանի խոսքերին։ Քանի որ նա, ով մեկ անգամ խաբել է, կխաբի երկրորդ, երրորդ և չորրորդ անգամ:

Հիշենք, թե ինչ եղավ 44-օրյա պատերազմի ժամանակ, երբ իշխանությունները խաբեցին ժողովրդին՝ միացնելով «Գեբելսյան քարոզչամեքենան», հիշենք, թե ինչպես է Նիկոլը հագնում մյուս «3 միլիոն վարչապետներին», երբ ասում էր «Ինչ ուզում էն էլ բանակցում ենք» և պարտավոր չէ որևէ մեկին որևէ բան զեկուցել։

Այս շարքից կարելի է հիշել նրա հայտարարությունը «բանակցությունները զրոյական կետից սկսելու» մասին։ Արդյունքում, վերջին պատերազմի ժամանակ Հայաստանի ողջ ներուժը զրոյացվեց: Հիշենք նաև, որ նա խաբեց ժողովրդին, որ «Շուշիի հարցը դրված է բանակցությունների սեղանին», և նույնիսկ Պուտինը ստիպված եղավ հերքել այն, և. այսպես շարունակ...

Այդ իսկ պատճառով հայ հասարակության մեջ այլևս չկան դրական ակնկալիքներ ապագա բանակցային գործընթացից, քանի դեռ Հայաստանը ներկայացնում է Նիկոլ Փաշինյանը:

Սա՛ է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան