Նիկոլը Հայաստանը վերադարձնում է 90-ականների ժամանակաշրջան

Այսօր Երեւանի կենտրոնում սպանություն է կատարվել: Օրը ցերեկով՝ բոլորի աչքի առաջ: Իսկ ընդամենը մեկ օր առաջ սպանվեց Դոն Պիպոյի եղբայրը: Եվ այս սպանությունը նույնպես տեղի ունեցավ օրը ցերեկով: Դժվար է միանշանակ ասել` արդյո՞ք այս սպանությունների մեջ ուղղակի ընդհանրություն կա թե՝ ոչ: Սակայն մի բան ակնհայտ է. այս երկու սպանություններն էլ կատարվել են բոլորի աչքի առաջ, ինչը նշանակում է, որ Երեւանի կենտրոնում տեղի ունեցած սպանությունը դառնում է «խաղի կանոն»:

Նշենք, որ նմանատիպ իրավիճակ Հայաստանում արդեն կար 90-ականների սկզբին, բայց այդ ժամանակ դա հասկանալի էր. ԽՍՀՄ-ը փլուզվեց և նրա ավերակների վրա ստեղծվում էր նոր պետություն: Իսկ ցանկացած նոր բան ստեղծելիս նման երեւույթներն օբյեկտիվ են: Նման իրավիճակ էր Ելցինյան Ռուսաստանում, Վրաստանում՝ Գամսախուրդիայի նախագահության տարիներին, Ադրբեջանում՝ Էլչիբեյի նախագահության ժամանակ և այլն: Այնուամենայնիվ, անցած 30 տարիների ընթացքում բոլոր երկրները կայացել են, և այդ «խաղի կանոնը» գործնականում անհետացել էր ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ Ռուսաստանում, Վրաստանում, Ադրբեջանում և այլն:

Թվում էր, թե այս ամենը մեզ համար պետք է դառնար պատմական անցյալ, բայց այսօր փաստում ենք, որ ընդամենը 3 տարվա ընթացքում պետականությունը կարելի է ոչնչացվել այնքան, որ նորից հայտնվենք «90-ականների ժամանակաշրջանում»:

Եթե ​​Փաշինյանը կարծում է, որ մեր պետականությունը չի կայացել, որ բոլոր պետական ​​ինստիտուտները գտնվում են նախկին իշխանությունների ազդեցության տակ, դա նշանակում է, որ Փաշինյանը համարում է, որ բոլոր պետական ​​հաստատությունները թշնամական են իր նկատմամբ: Նա սկսում է չվստահել ԱԱԾ-ին, դատարաններին, ոստիկանությանը, բանակին և այլ պետական ​​հաստատություններին: Ավելին, Փաշինյանը պնդում է, որ «պետական ​​կառավարման համակարգի 70%-ից ավելին դեմ է հեղափոխական արժեքներին», քանի որ, ըստ Փաշիյանի, հեղափոխությունը նպատակ ունի վերացնել համակարգային կոռուպցիան, մինչդեռ պետական ​​ապարատի աշխատակիցները, ըստ Նիկոլի, դեմ են դրան:

Երբ պետության ղեկավարն այսպես է մտածում, նրա եւ կառավարման ողջ համակարգի միջեւ անվստահության մթնոլորտ է առաջանում: Այս մասին դիպուկ ասած ԱԱԾ նախկին ղեկավար Միքայել Համբարձուամյանը՝ արձանագրելով, որ ինքը ինտուիտիվորեն զգում էր, որ Փաշինյանը սկզբունքորեն չի վստահում Ազգային Անվտանգության ծառայությանը: Հիշենք միայն, թե վերջին 3 տարվա ընթացքում քանի ԱԱԾ պետ է փոխվել Հայաստանում:

Այնուամենայնիվ, նա նման վերաբերմունք ուներ նաեւ պետական ​​այլ կառույցների նկատմամբ: Երբ հանրահավաքի ժամանակ երկրի ղեկավարը հրամայում է ոստիկանության պետին գործողություն իրականացնել և «ասֆալտին փռել», իսկ ոստիկանության պետը հրապարակավ հայտարարում է, որ ինքը չի քննարկում պետության ղեկավարի հրամանները, դա ցույց է տալիս, թե ինչ անջրպետ է առաջացել Նիկոլի, նրա գաղափարների և պետական ​​ինստիտուտների գործողությունների տրամաբանության մեջ:

Ըստ էության, Փաշինյանն իր տեսակետներով անարխիստ է, իսկ իր աշխատանքի տրամաբանությամբ՝ բանսարկու լրագրող է: Նրա համար հակացուցված էր լինել պետության ղեկավար: Ավելին, դա նա գործնականում ընդունել էր  իր սեփական գրքում, անգամ Փաշինյանի հայրը զգուշացնում էր այս ամենի մասին:

Այս ամենի արդյունքում, մենք ստացանք այն, ինչ ունենք, և մենք քաղում ենք այս ամբողջ իրավիճակի պտուղները: Եվ պետք չէ զարմանալ, որ նման պայմաններում մենք չէինք կարող հաղթել պատերազմում: Պետք է նաեւ հասկանալ, որ ներդրումները չեն կարող նման երկիր գալ, ինչը, իր հերթին, նշանակում է, որ մարդկանց կենսամակարդակը չի կարող բարելավվել, քանի որ անարխիզմը և պետականությունը չեն կարող հատվել: Բայց եթե դրանք, այնուամենայնիվ, հատվում են, ապա այս ամենի արդյունքը գրեթե բոլոր ոլորտներում պետականության փլուզումն է դառնում:

Սա՛ է իրականությունը։

Արտակ Հակոբյան