Հիշու՞մ եք ինչքան մարդ էր ասում. «Ես ինչի՞ պիտի Արցախը պահեմ, իմ տղեն ինչի՞ պիտի Արցախը պահի». այդպես է եղել, որ Ծովից֊ծով Հայքից մնացել է էս գյուղից֊գյուղ Հայաստանը
Հիշու՞մ եք ինչքան մարդ էր ասում. «Ես ինչի՞ պիտի Արցախը պահեմ, իմ տղեն ինչի՞ պիտի Արցախը պահի։ Թող արցախցին պահի Արցախը»։ Հիմա հասկացա՞ք։ Որովհետև Արցախը չպահես, Սյունիքն ես պահելու, Սյունիքը չպահես՝ Երևանն էլ ես հանձնելու։ Եթե անգամ Արցախը քեզ հայրենիք չէիր համարում, եթե արցախահային քեզ հայրենակից չէիր համարում, եթե միայն Երևանն էր քոնը, գոնե մտածեիր, որ տնիցդ որքան հեռու լիներ թշնամին, էնքան անվտանգ էիր լինելու։ Դե հիմա գնա Սյունիքը պահի՝ ավելի երկար, ավելի դժվար։ Կուզե՞ս դա էլ հանձնի, հետո էլ սյունեցուն ասա՝. «Գնա քո Սյունիք, էստեղ ի՞նչ ես անում, մեզնից ի՞նչ ես ուզում»։ Բայց հիշիր, որ հետո քեզ ուրիշ երկրներում են նույնը ասելու, որովհետև թափառելու ես օտար երկրներում՝ հայրենազրկված ու տնավեր։ Իսկ ուրիշ երկրում ապրելու ես գլխիկոր ու ամոթով, որ մի երկիր պահել չկարողացար, որ պապերդ քեզ էին ժառանգել 5000 տարի պահելով։
Էսպես է եղել, որ Ծովից֊ծով Հայքից մնացել է էս գյուղից֊գյուղ Հայաստանը։ Թշնամին մտնում էր մի նահանգ, կողքի նահանգի նախարարը մտածում էր. «Ինչու՞ թշնամանամ թշնամու հետ, ինչու օգնեմ հարևանիս, ինչու ծախսեմ ռազմական ուժս։ Թող իր հարցերը ինքը լուծի»։ Սակայն երկուսի հարցերն էլ թշնամին էր լուծում։ Եղբորդ տան կրակը չե՞ս հանգցնում՝ քո տունն էլ է վառվում։
Էէէ, մինչև էսքանը հասկանաք՝ Հայաստան չի մնա...
Սոնա Նազարյանի ֆեյսբուքյան էջից
Հետևեք մեզ Facebook-ում