Պատերազմ Արցախում
Ուղիղ խոսք
Ես ոչ այդ պատահականությունների խմբակի, ոչ էլ թիվ մեկ պատահականության անտրամաբանա...
Ազգը, որն ապրելով 21-րդ դարում, գաղափարախոսության անկյունաքար է դարձնում մեկ այլ ազգի հանդեպ այլատյացությունը և դա իրականացնելու համար անխտիր օգտագործում քաղաքակրթությանն անհարիր բոլոր միջոցներն ու գործիքակազմերը, օրինաչափորեն վեր է ածվում հազարամյակների խորխորատում թափառող ցեղի: Իսկ նա, ով անտեսելով այդ ամենը, հույսեր է փայփայում փոխըմբռնման եզրեր գտնել այդ տեսակի հետ, դառնում է ոչ այլ ինչ, քան սեփական ինքնությունը, հանո...
«Խելամիտ մարդի՛կ, համախմբվել է պետք․․․ պետք է ցույց տալ, որ բացի էս թրքասեր, քոչ...
«Քարվաճառը մերը չէր… աշխարհը կասի արագ-արագ հետ տուր…
Աշխարհը Վանն էլ մերը չհամարեց, Կարինն ու Մուշն էլ, Շուշին ու Հադրութն էլ, որովհետև դուք մերը չեք ճանաչում, որ ատամներով պահեք…
Երբ շատ ցեղեր ու ցեղային միավորներ դեռ չէին կազմավորվել, մենք ունեինք պետություն, մենք ունեինք առաջնորդ, մենք ունեինք Ծովից Ծով Հայաստան… կորցրեցինք, որովհետև շատերը չկարևորեցին պետականություն ունենալու առաջն...