«Գելխեղդը»

Հայաստանում գոնե մեկ քաղաքական ուժի համար նախընտրական արշավն արդեն սկսվել է: Իհարկե, խոսքը «Իմ քայլի» և նրա առաջնորդ Նիկոլ Փաշիյանի մասին է, որն արդեն երկու շաբաթ է ինչ շրջում է մարզերով և հանդիպում բնակչության հետ:

Մի կողմ թողնենք նախընտրական հանդիպումներին երեխաների ներկայության փաստը, բայց նշենք միայն, որ արդեն իսկ կարելի է վստահորեն պատկերացնել այն ընդհանուր ուրվագծերը, որոնց շուրջ կկառուցվի Փաշիյանի նախընտրական արշավը: Դա կլինի Թուրքիայի հետ «խաղաղության և բարեկամության» ագրեսիվ նախընտրական արշավ: Փաշինյանը դա անելու է փողոցում, իսկ նրա նեղ խմբակի անդամներն ու տարբեր պաշտոնյաները՝ իրենց ֆեյսբուքյան էջերում և հեռուստաեթերներում:

Հայաստանն on-line դիտելու է, թե ինչպես է երկիրի ղեկավարողը հիմնավորելու, որ մեր «լավ կյանքին» «խանգարում էին» մեր 5 հազար զոհերը, որոնք ունեցանք 2020-ի պատերազմի ժամանակ, և այն ավելի քան 12 հազար կիլոմետր տարածքը, որը կորցրեցինք նույն պատերազմի ժամանակ:

Հայաստանն on-line դիտելու է, թե վերոհիշյալ բոլոր կորստներից հետո «երկրի հեղափոխական իշխանությունները» ինչպես են հիմնավորում անհրաժեշտությունը «տարածաշրջանի իրողություններից ելնելով»՝ Հայաստանի շուրջ ստեղծել «անվտանգության մթնոլորտ», և որ դա կարելի է անել միայն մերժելով Թուրքիայի՝ որպես թշնամի ընկալումը:

Այդ «անվտանգության մթնոլորտ» հասկացության տակ ներկայիս կառավարությունը հասկանում է Թուրքիայի հետ առավելագույն տնտեսական ինտեգրում:  Հասկանալի է նաև, որ լայնածավալ տնտեսական ինտեգրումը հանգեցնում է լայնածավալ տնտեսական էքսպանսիայի: Իսկ մեծ կապիտալը միշտ պահանջում է «քաղաքական տանիք», այլ կերպ ասած՝ Փաշինյանը բացում է ճանապարհը Հայաստանում նոր թուրքամետ կուսակցությունների ձևավորման համար («Սասնա ծռերն» արդեն սպասում են իրենց «գաղափարական գործընկերներին») և հետագա ներգրավվածությանը ակտիվ քաղաքական կյանքում: 

Այս համատեքստում Ադրբեջանում մեր գերիները դարձել են այս ագրեսիվ պրոթուրքական աժիոտաժի կարևոր գործոնը, քանի որ ի պատասխան իշխանություններին ուղղված ցանկացած մեղադրանքի, որ պաշտոնական Բաքուն ոչ միայն ծաղրում է անձամբ Փաշինյանին, այլև սպառնում է Հայաստանի տարածքային ամբողջականությանը, իշխանությունն ի պատասխան նշում է, որ «Բաքվին անհնար է պատասխանել, քանի որ նրանք ունեն հայ գերիներ» և նաև այս է պատճառը, որ անհրաժեշտ է խաղաղության քարոզ:

«Գելխեղդը», ինչպես երեկ իրեն անվանում էր Փաշինյանը, կրկին խաբում է: Ցանկացած կառավարություն, բացառությամբ Փաշինյանի կառավարության, կարող է բարձրացնել բոլոր գերիների վերադարձնելու հարցը, հաղորդակցության ապաշրջափակման համատեքստում, կարող է կապել այս երկու խնդիրները: Ավելին, պաշտոնական Մոսկվան այս հարցում նույնպես պատրաստ է աջակցել Երեւանին:

Բայց Նիկոլը լռում է: Եվ այս լռությունը հուշում է, որ «գելխեղդի» և Ալիևի միջև կա ինչ-որ բան, որը «կապում է» Նիկոլի լեզուն: Հետեւաբար, Փաշինյանը իրեն համարում է «գելխեղդ» երկրի ներսում, իսկ երկրից դուրս նա դարձել է սովորական «ավար»:

Սևակ Դանիելյան

Հ.Գ. Հայաստանում ամեն ինչ վաղուց գլխիվայր շրջվել է: Ինչպես նշվեց, Փաշինյանը սկսել  է իր նախընտրական քարոզարշավը դրա պաշտոնական մեկնարկից շատ ավելի շուտ: Իրականում սա օրենքի խախտում է: Հատկանշական է միայն, որ, երբ անցյալում Հայաստանի Հանրապետական ​​կուսակցությունն իրեն թույլ էր տալիս նման բան անել, «հայաստանյան քաղաքացիական հասարակության» և «իրավապաշտպան կազմակերպությունների» «գարշահոտությունը» տարածվում էր ամբողջ երկրով մեկ: Այսօր Փաշինյանը նախընտրական քարոզչություն է իրականացնում նշանակված ժամանակից շատ ավելի շուտ՝ երեխաներին ներգրավելով հանրահավաքների, բայց «իրավապաշտպանները», «քաղաքական գործիչները», «վերլուծական հանրության ներկայացուցիչները» լռում են:

Նիկոլից հետո Հայաստանը տեսնելու է մեծ լյուստրացիա: Կամ մենք դա կանենք ինքներս, ներքին ուժերով, կամ թուրքական ու ադրբեջանական տանկերն ու բայրաքթարները մեր փոխարեն կանեն այս լյուստրացիան: Լյուստրացիան անհրաժեշտ է, քանի որ առանց դրա անհնար կլինի բարելավել հասարակական մթնոլորտը և քաղաքական դիսկուրսը: