Փաստորեն 5 հազար հայերի կյանքը, 90 հազար փախստականն Արևմուտքի համար Նավալնիի ձեռքի ճկույթի արժեքի չափ էլ չունեցավ

Այսօր այն, ինչ կատարվում է Նավալնիի շուրջ արևմտյան շրջանակներում, կատարյալ ցինիզմ է: Խոսքը նրա մասին չէ, որ այս կամ այն երկրում չի կարելի աջակցել մարդու իրավունքների պայքարին: Անկասկած, Նավալնին ու իր կողմնակիցներն ունեն իրենց իրավունքները: Սակայն այն, ինչ կատարվում է այս խնդրի շուրջ Արևմուտքում, պարզապես զզվելի է ու ցինիզմի բոլոր սահմաններն անցնող երևույթ: Դատեք ինքներդ:

Թուրքիայի քրդամետ կուսակցության վերնախավի մոտ 70 տոկոսը Սալահէդդին Դեմիր- Թաշի գլխավորությամբ այսօր գտնվում է բանտում: Բայց Թուրքիայի հանդեպ որևէ արձագանք արևմուտքից չկա: «Գալոչկայի» համար, իհարկե, շաբլոնային քննադատություն իրականցվում է, բայց՝ ոչ ավել: Վերջին ղարաբաղյան պատերազմում Հայաստանի դեմ հանդես եկավ Թուրքիան` իր ահաբեկչական վարձկանների հետ միասին: Սակայն բացի Ֆրանսիայի նախագահից, արևմտյան ոչ մի երկիր նույնիսկ չմրթմրթաց այս ամենի մասին:

Այս դաժան պատերազմում զոհվեց ավելի քան 5 հազար հայորդի, մենք ունեցանք 10 հազար վիրավոր, մոտ 90 հազար փախստական, և տարբեր տվյալներով՝ 100-ից ավել գերի ադրբեջանական բանտերում: Սակայն այս ամենը նիկոլների ու սորոսների սիրահար Արևմուտքի համար գրոշի արժեք չունեն: Նրանց համար հայերի մարդկային իրավունքները զրոյական արժեք ունեն: Զրո դերակատարություն ունեն նաև Արցախի վերականգնման հարցերը: Բայց ահա Նավալնիի դատավճիռն արթնացրեց արևմտյան վերնախավին:

Փաստորեն, ռուս բլոգեր Ալեքսեյ Նավալնիի արժեքն ավելի բարձր է, քան մի ամբողջ փոքր ժողովրդի արժեքը: Սա է Արևմուտքի իրական դիմագիծը, իրական արժեքները, որտեղ «մարդու իրավունքները» շղարշ են՝ իրենց լկտի շահերին հասնելու համար:

Այդ նույն շարքում էլ պետք է դիտարկել Բայդենի վարչակազմի որոշումը՝ աջակցել ոչ թե Հայաստանին, այլ Հայաստանի, այսպես կոչված,  քաղհասարակությանը: Այսինքն, ամերիկացիներին հետաքրքիր չէ Հայստանի շահը, նրանց հետաքրքիր է, որ Հայաստանում աջակցություն ստանան նիկոլփաշինյանները, ալենսիմոնյանները, արմանբաբաջանյանները, արթուրսաքունցները, դանիելիոաննիսյանները, անուշբեղլոյանները եւ այլն:

Այսինքն, բոլոր նրանք, ովքեր գործել են Հայաստանի, Հայաստանի պետական շահի դեմ, քանի որ այդ քաղհասարակություն կոչվածի իրական առաքելությունը հայ-ռուսական վստահելի հարաբերությունների կազմաքանդումն է եղել, որը կբացեր Թուրքիայի ճանապարհը դեպի Անդրկովկաս:

Դրանով Արևմուտքը կփորձեր երկրորդ ճակատ բացել Ռուսասատնի դեմ, որպեսզի 1917 թվականի նման Նավալնիի «բոլշևիկները» կարողանան կազմաքանդել այսօրվա Ռուսաստանը:

Հիմա հասկացա՞ք, թե ինչու 2018 թվականին Փաշինյանի խմբակին «գործուղել էին» իշխանություն վերցնելու համար: Դրա արդյունքը մենք տեսանք այս պատերազմով: Բայց արևմտյան քաղտեխնոլոգների գործը կիսատ է մնացել: Դեռ Արցախն ամբողջությամբ հայաթափված չէ, Հայաստանն էլ դեռ ամբողջովին կազմաքանդված չէ: Իսկ դա նշանակում է, որ ամերիկացիները դեռ պետք է շարունակեն աջակցել Հայաստանի քաղհասարակությանը, որպեսզի մինչև վերջ հասցնեն իրենց առաքելությունը Հայաստանում և տարածաշրջանում:

Սա՛ է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան