Ինչո՞ւ է մի քանի օլիգարխի գրպանային «վեցնոցը» հոխորտում ընդդիմության վրա. Տեսանյութ

Երեկ Պետրոս Ղազարյանի հաղորդման հյուրը մի քանի օլիգարխի «գրպանային վեցնոց» Սուրեն Սուրենյանց էր, որը, ինչպես պարզվեց, «կուսակցություն» ունի: Հասկանալի է, որ այս «կուսակցությունը» անհրաժեշտ էր, որպեսզի այս «ժուչոկը» տեղադրվեր ընդդիմության մեջ, որն ուներ նմանատիպ գործունեության մեծ փորձ:

Օրինակ,1996-ին, լինելով Վազգեն Մանուկյանի ԱԺՄ անդամ, նա փաստացի Վանո Սիրադեղյանի «մարդն» էր այդ տարիների ընդդիմության մեջ:

1998-ին իշխանափոխությունից հետո Սուրենյանցը, ինչպես ասում են «ընկավ մոր փորը» ու դարձավ Վազգեն Սարգսյանի եղբոր կուսակցության անդամ: Այնուամենայնիվ, նույնիսկ այդ ժամանակ նա չփոխեց իր էությունը: Արամ Սարգսյանի կուսակցության անդամ «աշխատելով» նա միաժամանակ աշխատում էր այդ ժամանակվա իշխանությունների հետ:

2008-ին նա պաշտպանեց Տեր-Պետրոսյանին, որի դեմ, իբր, պայքարել էր 1996 թ.: Տեր-Պետրոսյանի անհաջողությունից հետո Սուրենյանցը, դուրս թռար Տեր-Պետրսոյանի «գնացքից» և սկսեց ակտիվորեն համագործակցել այն ժամանակվա իշխանությունների հետ, և որպես «գործիք» իշխանությունները Սուրենյանցին «կցեցին» օլիգարխ Լֆիկ Սամոյին:

Երկար ժամանակ «մեր հերոսից» ոչ մի տեղեկություն չկար: 2018-ին իշխանության զավթումից հետո նա այդպես էլ պահանջարկ չունեցավ Փաշինյան խմբակի կողմից: Ըստ ամենայնի, նույնիսկ Անկարան վստահություն չուներ տարբեր ճամբարներ փոխած անձի հանդեպ, հատկապես այն բանից հետո, երբ Սուրենյանցը «գցեց» իր առաջնորդ Արամ Զավենովիչին, ով շատ բարձր էր գնահատվում Անկարայում և Բաքվում (մենք այս պատմությունն առանձին կներկայացնենք որպես սենսացիաոն լուր հայ հասարակության համար):

Լինելով զրկված իշխանական կայֆերից Սուրենյանցը սկսեց քսմսվել Գագիկ Ծառուկյանին՝ հավանաբար նրանից օգնություն ստանալով «կուսակցություն» բացելու համար:

«Չար լեզուները» ասում են, որ այսօր նա վերահսկվում է Գագիկ Ծառուկյանի խնամի Խաչատուր Սուքիասյանի կողմից եւ ամենայն հավանականությամբ, նրա հորդորով նա միացավ 17 կուսակցությանների՝ որպես «ժուչոկ», որպեսզի հետագայում լքի այդ կառույցը՝ մեղադրելով այս շարժումը տարբեր մեղքերի մեջ:

Այստեղ հարկ է նշել, որ այս անձի մուտքը 17 կուսակցությունների կազմ ոչ այնքան իր կամ Խաչատուր Սուքիասյանի, այլ այս կուսակցությունների մեղքն է, որոնք պատրաստ էին իրենց շարքերում ընդունել ցանկացած «քաղաքական բոմժի»:

Այնուամենայնիվ, Պետրոսին տված հարցազրույցի ժամանակ մի հարցում Սուրենյանցը ճիշտ էր. առանց տեսանելի և շոշափելի օրակարգի և առանց դրա իրականացման հստակ ծրագրի, ոչ մի շարժում չի կարող հաջողության հասնել, և այս իմաստով հետագայում ցանկացած նոր շարժում պետք է ինքն իր համար եզրակացություններ անի: Քանի որ ժողովուրդը սիրում է հստակ և առարկայական ծրագրեր, և միայն շոշափելի ու հստակ առաջարկների պարագայում ժողովուրդը կարող է ոտքի կանգնել:

Այս դեպքում է նաեւ, որ «քաղաքական բոմժերը» չեն կարող տեղ ունենալ նման շարժման մեջ:

Սա՛ է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան