Ինչպես և սպասվում էր, Փաշինյանը հերթական անգամ պարտվեց Ալիևին, այս անգամ Մոսկվայում

Երբ նշվում էր, որ Փաշինյանն այլևս չի կարող ներկայացնել Հայաստանը, քանի որ պարտվող առաջնորդը չի կարող արդյունավետ ներկայացնել Հայաստանը, դա ասվում էր հենց երեկվա նման մոսկովյան հանդիպումների համար:

Նույնիսկ եթե հաշվի առնենք հարցի հուզական կողմը, ապա համատեղ հայտարարության ժամանակ պարզ էր, թե ինչ դժվարությամբ է ամեն ինչ տրված Փաշինյանին ու ինչ դեմքով է նա կանգնած լրագրողների մոտ այս ամենից հետո:

Հասկանալի է, որ «կոմունիկացիաների բացումը» Մոսկվայի պահանջն է, որն ընդհանուր առմամբ պարզ է, քանի որ նոյեմբերի 9-ից հետո հետևյալ երկընտրանքն էր մեզանում. կամ նոր պատերազմ, կամ խաղաղություն:

Ակնհայտ էր, որ Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի հարցը թողնված էր ապագայի համար, բայց երբ հայտնի դարձավ, որ ամենապարզ հարցը՝ ռազմագերիների հարցը, չի լուծվում, այդպիսով ցույց տրվեց, թե ինչ խղճուկ, ինչ ողորմելի վիճակում էր Փաշինյանը: Պարզ էր նաև, որ «կոմունիկացիաների բացման» հարցը հնարավոր չի լուծել առանց ռազմագերիների հարցի լուծման: Սա ակնհայտ է բոլորի համար: Անհնար է, ինչպես ասում է Ալիևը, «նայել ապագային», երբ մեր մի քանի հարյուր հայրենակիցներ գերության մեջ են Բաքվում:

Այստեղ մեկ այլ հռետորական հարց է առաջանում. Եթե Փաշինյանը չկարողացավ լուծել ռազմագերիների հարցը, ապա ինչպե՞ս նա կարող է շարունակել բանակցությունները Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի շուրջ:

Եթե ​​վարչապետի պաշտոնում նստած անձը չի կարող այցելել Սյունիք, նրան մերժում է եկեղեցին, ինչպե՞ս նա կարող է լուծել նույնիսկ Սյունիքով անցնող կոմունիկացիաների հարցը:

Եթե ​​երկրի անվտանգության ամբողջ համակարգը կանգնած է Կառավարության շենքից մինչև վարչապետի «դաչա», իսկ Սյունիքում և երկրի այլ սահմանամերձ տարածքներում, սահմաններն այնքան բաց են, որ ադրբեջանցի բլոգերները տեսանյութեր են նկարահանում Կապանից և Շուռնուխից, ապա ինչպե՞ս կարող է երկիրը նման վիճակի բերած անձը ներկայացնել Հայաստանը:

Եվ սրանք միայն հռետորական հարցեր չեն, դրանք գործոններ են, որոնք կդառնան լուրջ խոչընդոտներ տարածաշրջանում իրական խաղաղության հաստատման համար:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան