Ապաքաղաքական քաղաքականություն

Երբ 2013 թվականին Երևանի Ավագանու ընտրությունների ժամանակ իշխանութուններն իրենց լրատվամիջոցների և յուրային քաղաքագետների միջոցով այն թեզն էին առաջ տանում¸ թե մի քաղաքականացրեք ընտրությունները¸ շատերի մոտ դա վրդովմունք¸ զարմանք կամ ծիծաղ էր առաջացնում¸ իսկ ավելի մեծ ծիծաղ առաջացրեց այն¸ որ Ազգային ժողովի նիստերից մեկի ժամանակ Գալուստը Սահակյանը ընդդիմության ներկայացուցիչներին կոչ արեց չքաղաքականացնել Ազգային ժողովի ամբիոնը: Շատ քչերն էին գիտակցում¸ որ քաղաքակնության ապաքաղաքականացումն է հանդիսանում այսօրվա իշխանության գլխավոր նպատակներից մեկը: Մենք բազմիցս¸ վերջին տարիների ընթացքում գրել ենք այն մասին¸ որ Հայաստանում տեղի են ունենում գործընթացներ¸ որոնց նպատակն է քաղաքական և տնտեսական դաշտի գերկենտրոնացումը մեկ անձի ձեռքերում: Այդ գործընթացը բերում է նրան¸ որ քաղաքականությամբ զբաղվելը նույնպես դառնում է մեկ անձի մենաշնորհային զբաղմունքը:

Քաղաքականության ապաքաղաքականացումը բերում է նրան¸ որ Ազգային ժողովի ընտրությունների ժամանակ վճռորոշ է դառնում ոչ թե գաղափարական պայքարը¸ այլ այն¸ թե քանի «ընտրական բրոկեր» է ներգրավված այս կամ այն կուսակցության ռեյտինգային ցուցակում: Երբ քաղաքականությունը ապաքաղականացվում է¸ իշխանությունը¸ ստիպելով զինվորներին քվեարկել Ազգային ժողով է բերում մի ուժի¸ որի անդամները սահմանադրական փոփոխությունները համարում էին կեղծ օրակարգ կամ էլ այդ ընթացքում Բաղրամյան 26-ում «Fashion week» շրջանակներում մասկացում ֆոտոսեսիայի: Երբ քաղաքականությունը դառնում է ապաքաղաքական¸ նախագահի մամլո ծառայությունը արագ արձագանքում է Դավիթաշենի ծառահատումներին¸ բայց օրինակ ՊՊԾ գնդի գրավման ժամանակ երկրի ղեկավարին անգամ Շախմատի ֆեդերացիայում չենք կարողանում գտնել:

Կրկեսի վերածված այս քաղաքական գործընթացների պարագայում շատ տրամաբանական է¸ երբ ոմանք խոսում են սոցիալական բունտի¸ իսկ այլոք՝ պալատական հեղաշրջման հնարավորության մասին: Այս իրավիճակում տրամաբանական է նաև¸ որ կեղծ ընդդիմադիր մամուլի քննադատության գլխավոր թիրախն է Կարեն Կարապետյանը: Տրամաբանական է նաև այն¸ որ փոփոխությունների բացակայության պարագայում մեզ շատ մոտական ժամանակներում սպասվում է տնտեսական և քաղաքական էլ ավելի մեծ ճահճացումը¸ քանի որ¸ եթե իշխանությունը չունի հզոր և համակարգված ընդդիմություն¸ այն էլ ավելի շատ է կորցնում իրականության զգացումը¸ ինչի հետևանքով էլ տուժում է մեր բոլրիս հայրենիքը:

Արմեն Միքայելյան

Հ.Գ. Երբ քաղաքական դաշտն է վերածվում կրկեսի¸ կրկեսի է վերածվում¸ օրինակ՝ կրթական համակարգը¸ դրա պատճառով է ¸ որ դպրոցի տնօրենը այսօրվա Հայաստանում իրեն կարող է թույլ տալ ստիպել ուսուցիչներին գնել իր հագած հագուստները, կամ աշակերտներին վաճառել հին համազգեստ¸ ատեստատ տալ դպրոց չհաճախող աշակերտի¸ թատրոներում չվաճառված տոսմսերը «նաղդել» աշակերտների վրա:

Իսկ դուք ասում էիք կրկեսի վերածելու հայրենիք չունենք...

Լուսանկարը՝ Sputnik-ի: