Փաշինյանի իշխանության «բռենդը»՝ խոսքի և գործի հակասությունը. Տեսանյութ

Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանի Անկախության 29-րդ տարեդարձի միջոցառումների շրջանակում, ներկայացրել է «Հայաստանի վերափոխման՝ մինչև 2050թ. Ռազմավարությունը»։

Ներկայացնելով ռազմավարությունը Փաշինյանն իր խոսքում անդրադարձավ բազմաթիվ թեմաների, այդ թվում ՝ հանքարդյունաբերության թեմային:

Վարչապետը նշեց, որ ռազմավարության մեգանպատակներից է մաքուր եւ կանաչ Հայաստանի ապահովումը. «Ապահովել շրջակա միջավայրի համատարած զանգվածային պահպանությունն ու առողջացումը՝ բնական պաշարների սահմանափակ եւ պատասխանատու օգտագործումն ու ամբարումը՝ ի շահ հետագա սերունդների: Սա չի նշանակում, որ ՀՀ-ում հանքարդյունաբերություն չպետք է լինի: Սա նշանակում է, որ ՀՀ-ում լինելու է բարձր ստանդարտի հանքարդյունաբերություն: Այսօր ճգնաժամի պատճառով զբոսաշրջությունը գրեթե զրոյի է հավասարվել եւ եթե չունենայինք հանքարդյունաբերությունը, շատ խորը կոլապսի մեջ կլինեինք», - նշեց նա:

Վարչապետի այս ելույթը  գալիս է ապացույցելու այն, որ  այնուամենայնիվ որոշ հարցերում իշխանություններից կարելի է լսել իրավիճակից սթափ գնահատականներ: Եվ, իսկապես, հատկապես կորոնավիրուսի պայմաններում հանքարդյունաբերության նշանակությունը մեր երկրի, մեր երկրի տնտեսության համար շատ կարևոր է:

Հարքարդյունաբերությունը այն եզակի ոլորտն է, որն այս տարի աճել է (ավելի քան 20%): Իսկ պատկերացրեք, թե ինչ կլիներ մեր տնտեսության վիճակը, եթե Խաչիկ Ստամբոլցյանի նորօրյա ժառանգորդները «հաղթեին» և երկրում հանքարդյունաբերությունը մահացած լիներ:

Վարչապետի ելույթում կարևոր էր նաև այն, որ նա շատ հստակ ընդգծեց, որ հանքարդյունաբերական ստանդարտները պետք է հնարավորինս բարձրացվեն և մենք ունենանք մաքսիմալ անվտանգ հանքարդյունաբերություն, բայց ցավոք ինչպես այլ շատ դեպքերում այնպես էլ այս դեպքում կառավարության խոսքն ու գործը իրար հակասում են:

Այս մասին վկայում է «Լիդիան Արմենիայի» օրինակը, որը Հայաստանում արդեն իսկ գործող   9 հանքարդյունաբերող կազմակերություններից անվտանգության ամենաբարձր ստանդարտներով է աշխատում, էլ չխոսենք ընկերության կողմից բիզնեսի պատասխանատվության բարձր մշակույթի զարգացման մասին, որը դրսևորվում է սոցիալական պատասխանատվության բազում ծրագրերի իրականացման գործում:

Սակայն, ցավոք սրտի, ոչ ոք չի նայում ոչ անվտանգության կանոների պահպանմանը, ոչ սոցիալական պատասխանատվության ծրագրերին և ոչ էլ տնտեսության զարգացման առաջնահերթ խնդրին:  Այս պահի դրության Ամուլսարը «գերեվարված է» մի խումբ անձանց կողմից, ովքեր ոչ միայն իրենք իրենց հռչակել են «Ամուլսարի պահապաններ», այլ նաև իրենք իրենցով փոխարինում են պետական ինստիտուտները և կամայական կարգով որոշում են, թե որ հանքը պետք է աշխատի և որը չպետք է չաշխատի:

Իհարկե վատ չէ, որ կառավարությունում ամեն դեպքում գոնե փորձում  է մտածել ապագայի մասին, սակայն այդ մտածմունքները այդպես էլ կմնան « բաժակաճառեր», եթե հստակ քայլեր չձեռնարկվեն ոլորտ առ ոլորտ երկրում առկա խնդիրները կարգավորելու համար:

Սևակ Դանիելյան