«Ֆեյք» ընդդիմության պերճանքն ու թշվառությունը

Այն, որ տխրահռչակ «Ելք» դաշինքը հավատում էր, որ իրենց համար ելք կա դեպի Խորհրդարան, հայտնի է, քանզի այս դաշինքի գործիչները գործնականում երբևիցե իրական խոչընդոտ չեն հանդիսացել Սերժ Սարգսյանի համար:

Խոսենք փաստերով.

Սահմանադրական հանրաքվեի ժամանակ ո՛չ Նիկոլ Փաշինյանը, ո՛չ Էդմոն Մարուքյանը և ո՛չ էլ Արամ Զավենի Սարգսյանը հրապարական հանդես չեկան իրենց ընդգծված դիրքորոշմամբ: Ավելին՝ նրանք դա համարում էին իբր «կեղծ օրակարգ»: Այնսինքն, Սահմանադրություն, որից կախված էր գործող նախագահի ճակատագիրը, նրանք համարում էին «կեղծ օրակարգ», բայց արի ու տես, որ իրենց ծրագրերում իրենք կողմ չէին արտահայտվում երկրի պառլամենտական կառավարման համակարգին:

Այսինքն, ամենաճակատագրական խնդիրների շուրջ նրանք դե ֆակտո աջակցում էին գործող նախագահին, և եթե դա նույնն անում էր Դաշնակցությունը բացահայտ, ապա վերջինիս դիրքորոշումն ավելի ազնիվ էր, քան սրանցը: Դաշնակցությունն այն ձևակերպում էր իրենց գաղափարական դիրքորոշումներով, մինչդեռ այս տխրահռչակ եռյակը, որևէ կոնկրետ գաղափար կամ տեսլական երբևէ չի ունեցել՝ բացառությամբ քննադատելով Սերժ Սարգսյանի հակառակորդներին: Ահա հենց դա է եղել Նիկոլ Փաշինյանի, Արամ Զավենի Սարգսյանի և Էդմոն Մարուքյանի իրական առաքելությունը Հայաստնաի քաղաքական դաշտում, և տրամաբանական է, որ դրա դիմաց նրանք պետք է հատուցում ստանային իշխանության կողմից, որտեղ որոշ օլիգարխների և ուժային կառույցների հրահանգված էր փոքր քանակով աշխատել նաև «Ելքի» համար, իսկ որպեսզի այս ամենը լեգիտիմացվեր, Սերժ Սարգսյանը, նույնիսկ, իր հրապարակային ելույթում «քննադատեց» միայն «Ելքին»՝ կարծես «մեսիջ» ուղարկելով հանրությանը, որ իր իրական «հակառակորդը» «Ելքն» է: Գեղի թատրոնի ժանրի համաձայն, այդ ամենն արձանագրեցին «Ելքի» համար աշխատող լրատվամիջոցները, իսկ վերջում էլ՝ թատերական ներկայացում ցույց տվեցին՝ «Ելքի» վրա իբր «զինված» հարձակումով, որտեղ ՀՀ ոստիկանությունը «հերոսաբար» բացահայտեց «ահաբեկչին»՝ փրկելով հայ «օպոզիցիայի» անվտանգությունը:

Սերժ Սարգսյանի համար այս քաղաքական «խաղալիքը» անհրաժեշտ է իր հետագա իշխանության պահպանման համար, քանզի սրանց թունավոր լեզուները դեռ պետք է լինելու գործող նախագահի հակառակորդների դեմ պայքարի համար: Ժամանակին այդ գործիքի դերը կատարում էր Գեղամյանը, ով ավելի ընդդիմադիր հռետորաբանությամբ էր հանդես գալիս, քան Նիկոլ Փաշինյանը կամ Արամ Զավենի Սարգսյանը, սակայն երբ Գեղամյանի ժամանակն ավարտվեց և նա անցավ թոշակի՝ ընդգրկվելով ՀՀԿ ցուցակում, Սերժ Սարգսյանին անհրաժեշտ եղավ ստեղծել նոր «Գեղամյան»՝ ի դեմս այս եռագլուխ կեղծ ընդդիմությանը, որոնց պիտանելիության ժամկետը դեռ չի սպառվել:  Եվ տրամաբանական է, որ այս ամենից հետո «Ելքը» պետք է ընդուներ ընտրությունների արդյունքները, քանզի առաջին ստուգողականը Նիկոլ Փաշինյանն արդեն անցել էր Հրազդանի ընտրությունների ժամանակ:

Այնպես որ, այս կառավարելի և կոռումպացված «դեմոկրատիայի» համակարգում կոռումպացված կեղծ «ընդդիմության» առկայությունը խիստ անհրաժեշտ է, ոչ միայն այս համակարգի ընդհանուր լեգիտիմ դեմքը պահելու համար՝ դրսում, այլև գործող նախագահի հակառակորդների դեմ առկա Խորհրդարանում գործիք ունենալու համար:

Դավիթ Մկրտչյան