Ալիևը փորձու՞մ է շանտաժի ենթարկել Պուտինին Հայաստանին օգնելու պատճառով. Իսկ ինչո՞վ ենք զբաղված մենք

Ինչպես հայտնի է, երեկ Ռուսաստանը հայտարարեց  իրենց կողմից պատրաստված վիրուսի դեմ պայքարի պատվաստանյութի ստեղծման մասին: Ինչքանով այս պատվաստանյութը կլինի որակյալ, այլ հարց է: Այս առիթով Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը զանգահարել էր ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինին և շնորհավորել այդ կապակցությամբ:

Սակայն այդ զանգի իրական նպատակը դա չէր: Ալիևի գլխավոր խնդիրը Պուտինին հաղորդելն էր, որ «ադրբեջանցիները անհանգստացած են, որ Ռուսաստանը շարունակում է զենք և զինամթերք մատակարարել Հայաստանին»: Հետաքրքիր էր նաև այս զանգի պահը: Վերջին մեկ ամսվա ընթացքում Ադրբեջանի խնդրանքով մեր տարածաշրջանում կտրուկ մեծացրել է իր ռազմական ներկայությունը Թուրքիան:

Անցկացվեցին համատեղ թուրք-ադրբեջանական զորավարժություններ, որոնք պետք է ավարտվեին օգոստոսի 10-ին, սակայն   որոշվեց այն երկարաձգել անորոշ ժամկետով: Նպատակը պարզ է, վախեցնել ոչ միայն Երևանին, այլև Մոսկվային: Մոսկվայի հանդեպ բողոքը կրում է շանտաժի տեսք: Եթե Մոսկվան շարունակելու է զինել Հայաստանին, ապա Ադրբեջանն իր հերթին ակտիվորեն կներգրավի Թուրքիային այս տարածաշրջան: Երեկվա Ալիևի զանգը Պուտինին հենց այս տեսանկյունից պետք է դիտարկել: Ադրբեջանը երբեք հրապարակավ չէր բողոքել Մոսկվային, որ վերջինս զենք է վաճառում Հայաստանին: Սակայն այսօր Բաքուն որոշել է, որ ժամանակները փոխվել են և Ադրբեջանը պետք է խնդիրը կտրուկ ձևով դնի:

Հենց այդ տեսանկյունից պետք է դիտարկել նաև Ադրբեջանի իշխանամետ պատգամավոր Ֆազիլ Մուստաֆայի ֆեյսբուքյան գրառումը, որտեղ նա բաց տեքստով փորձում է շանտաժի ենթարկել Մոսկվային: «Եթե Մոսկվան չհրաժարվի Հայաստանին զենք մատակարարելուց, ապա Ադրբեջանը պետք է մտածի ԱՄՆ-ի հետ ավելի սերտ ռազմական  կապեր ստեղծելու մասին»,- գրում է այս պատգամավորը, կարծես փորձելով մեսիջ ուղարկել ռուսներին, որ Ադրբեջանը ունի այլընտրանք, եթե Մոսկվան հաշվի չնստի Բաքվի շահերի հետ: Հասկանալի է, որ Մուստաֆայի խոսքերի հետևում թաքնված են Ալիևի ականջները:

Զուգահեռաբար ադրբեջանական շրջանակները ինտենսիվորեն տարածում են Մոսկվայում, որ Հայաստանում իշխանության եկած «սորոսական» շրջանակները, ռուսական օգնությունն մարսելուց հետո նպատակ են հետապնդում փոխել երկրի արտաքին կողմնորոշման ուղենիշը: Այսպիսով, «սորոսական» խաղաթղթի հետ միասին, Բաքուն փորձում է խաղարկել նաև Թուրքիայի գործոնը, հույս ունենալով, որ Մոսկվան այս գործոնների առջև կգնա զիջումների Բաքվին:

Իսկ ինչո՞վ ենք զբաղված մենք: Իշխանությունները շարունակում են իրենց արկածախնդրային ուղին, որտեղ  որպես հայ-ռուսական հարաբերությունների խաղադրույք դրել են Հայաստանի անվտանգությունը, իսկ   քաղաքական ընդդիմությունը զբաղված է բառիս բուն իմաստով քաղաքական «օնանիզմով», քանզի լինելով գաղափարազուրկ, չգիտի թե ինչ օրակարգով ինքն իրեն զբաղեցնի, որ մի կողմից գործնեության իմիտացիա ցույց տա, մյուս կողմից իր գործնեության կոնֆորտ զոնայից դուրս չգա: Այս անգամ նրանց փրկեց Սևրի պայմանագրի 100-ամյակը: Ո՞ր պատրվակն է օգտագործվելու «օնանիզմի» հաջորդ  փուլի համար, նրանց համար դեռ հայտնի չէ:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան