Ադրբեջանը պատրաստվում է մեղադրա՞նք ներկայացնել Վրաստանին իբրև Հայաստանին աջակցելու համար

Երեկ ադրբեջանական լրատվամիջոցներից  մեկը գրեթե սենսացիոն լուրով հանդես եկավ` համաձայն որի, իբրև մինչև հայ-ադրբեջանական վերջին բախումները Հայաստանը Սերբիայի կառավարությունից գնել է մեծ քանակությամբ ականանետային  զինամթերք և այն Վրաստանի տարածքով  ներմուծել է երկիր: Լրատվամիջոցը հիշեցնում է, որ  վրացիները խոստացել էին ադրբեջանցիներին, որ թույլ չեն տա, որ Հայաստանն իրենց տարածքով կարողանա զենք ու զինամթերք ներմուծել, և, ըստ ադրբեջանական լրատվամիջոցի, Վրաստանն Ադրբեջանի մեջքի հետևից գաղտնի  թույլ է տվել դա:

Մի կողմ թողնենք, թե սույն լուրը ինչքանով է համապատասխանում ճշմարտությանը: Համենայնդեպս դեռ ոչ մի փաստարկված ապացույց սույն լրատվամիջոցը չէր ներկայացրել:

Սակայն արդեն սույն լուրը ընդունելով` որպես հաստատված փաստ,  ադրբեջանական լրատվամիջոցը մի շարք հարցադրումներ է անում Սերբիայի և Վրաստանի կառավարության հասցեներին: Մասնավորապես հիշեցնում է, որ Ադրբեջանն այն երկրների շարքից էր, որ մինչ այսօր չէր ճանաչել Կոսովոյի անկախությունը Սերբիայից,  որ Ադրբեջանն առաջիններից էր, որ աջակցություն ցուցաբերեց Սերբիային պանդեմիայի ընթացքում: Ադրբեջանական լրատվամիջոցը ավելի վրդովված գնահատականներ է հնչեցնում Վրաստանի կառավարության հասցեին: Նախ հիշեցնում է, որ Վրաստանի ռազմավարական դաշնակիցը, ըստ այդ երկրի անվտանգության հայեցակարգերի, ոչ թե Հայաստանն է, այլ Ադրբեւջանն ու Թուրքիան, որ այս երկու երկրներն են, որ աջակցել են Վրաստանին Ռուսաստանի հետ հակամարտության հարցում:

Լրատվամիջոցն հիշեցնում է, որ Վրաստանի գազի ապահովման մոտ 90 տոկոսը ընկնում է Ադրբեջանի վրա: Բայց նույնիսկ այս պարագայում վրացական կողմը չի փորձում հետ կանգնել Դավիթ Գարեջիի վանական համալիրի շուրջ   ծագած վեճում «ծայրահեղ» դիրքերից հանդես գալուց:

Վերջում ադրբեջանական լրատվամիջոցը  փաստացի իր վրա վերնցելով պետական կառավարման գործառույթներ` , հարցադրում է անում Վրաստանի պաշտոնական հաստատություններին «բացատրությամբ» հանդես գալու  պահանջով:

Տպավորությունն այնպիսին էր, որ սույն հոդվածն ոչ այնքան լրատվամիջոցի կարծիքն էր, որքան պաշտոնական Բաքվի ոչ պաշտոնական պահանջը Վրաստանի ներկայիս իշխանությունների հանդեպ բացատրել, թե ինչպես ստացվեց, որ Թբիլիսին թույլ է տվել իր տարածքով զենք ներմուծել Երևանին, որն էլ իր հերթին օգտագործվել է Բաքվի դեմ:

Հոդվածի իմաստն ու տրամաբանությունն հուշում է, որ իր արտաքին քաղաքականությունը  Բաքուն պատրաստվում է դարձնել ավելի ագրեսիվ, առանց դիվանագիտական նրբերանգների:

Իսկ թե ինչ հետևանքների կարող է դա հանգեցնել և կոգնի այս գործելաոճը Ադրբեջանին, պարզ կլինի մոտ ապագայում: Մեկ բան ակնհայտ է, որ ագրեսիան առաջացնում է հակադիր ագրեսիա և ոչ ոք պատրաստ չէ կուլ տալ իր դեմ ագրեսիվ պահվածքն, եթե այն կարող է սպառնալ երկրի շահերին, անկախ նրանից, թե որ երկրի մասին է խոսքը:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան