Արդյո՞ք գույքահարկը վտանգում է միան «բնիկ երևանցիների» շահերը

Այս օրերին իրենց «բնիկ երևանցիներ»  համարող մի շարք մտավորականներ ահազանգ են հնչեցնում ԱԺ-ի կողմից ընդունված գույքահարկի բարձրացման մասին օրենքի վերաբերյալ: Առաջին հայացքից հասկանալի է նրանց մտահոգությունը այդ օրենքի կիրառման  արդյունքում, հատկապես քաղաքակի կենտրոնում բնակվողները կարող են հայտնվել ծանր վիճակի մեջ:

Եթե ավելի պարզ ներկայացնենք հարցը, այդ օրենքի ընդունման արդյունքում Երևանի բնակարանատերերը պիտի մի քանի անգամ ավելի բարձր գույքահարկ վճարեն, քան այսօր վճարում են: Հատկապես այս օրենքից տուժվելու են նրանք , ովքեր ապրում են Երևանի կենտրոնում և Արաբկիր թաղամասում:

Եվ ահա այդ անհանգստությունից ելնելով մի շարք մտավորականներ իրենց ձայնն են  բարձրացնում` փորձելով կանխել  այդ գույքահարկի բարձրացման մասին օրենքի կիրառումն:

Այստեղ, սակայն ինձ զարմացնում է այդ մտահոգության ձևը, այլ ոչ թե էությունը:

Այս մտավորականներն ներկայանում են` որպես «բնիկ երևանցիներ» կարծես,   եթե նրանք լինեին «ոչ բնիկ», ապա այդ դեպքում կարելի էր բարձրացնել գույքահարկը: Բացի այդ նշվում է, որ այս օրենքի արդյունքում «Երևանի կենտրոնի բնակիչները կհայտնվեն անելանելի վիճակում»: Այստեղ նոր հարցադրում է առաջանում, եթե, օրինակ, որոշում կայացվեր, որ Երևանի կենտրոնին այս օրենքը պիտի չանրադառնար, Հրանտ Թոխատյանն ու իր «բնիկ-ընկերները» իրենց բողոքի ձայնը բարձրացնելու՞ էին, թե` ոչ:

Սա շատ կարևոր է հասկանալու համար ոչ միայն իշխանության, այլև հանրության մեջ ապրող մարդկանց որակների  ու պատկերացումների մաին: Ի վերջո այս իշխանությունը լուսնից չի իջել Հայաստան: Այն ձևավորվել է 2018-ին ազատ ընտրությունների միջոցով: Այսինքն` այս իշխանությունը այս հասարակության «ծոցից է դուրս եկել»:

Վերը նշված «բնիկների» բողոքը մեկ անգամ վկայում է դրա մասին: Այսինքն` ստացվում է, որ «բնիկ Երևանցիներին» բացի իրենց խնդրից ոչ մեկի հարցը չի հետաքրքրում: Այստեղ է, որ հարց է առաջանում, եթե «բնիկներին» միայն իրենց խնդիրն  են հուզում, ինչո՞ւ պիտի մնացած «ոչ բնիկ»  քաղաքացիներին «բնիկների» խնդիրը հուզի:

Ժամանակակից աշխարհում  ժողովուրդները քաղաքացիական հանրություններ են ձևավորել ընդհանուր քաղաքացիական արժեքների հիման վրա: Այլ ոչ թե միշերտը փորձել է  առաջ տանել միայն իրենց շահերը: Ցավոք սրտի  Հայաստանում  քաղաքացիական հանրություն վերջին 30 տարում այդպես էլ չձևավորվեց, և շուստրի գեղցիական արժեքները գերիշխող մնացին բոլորի և «բնիկների»,  և «ոչ բնիկների» մոտ: Հայաստանում այդպես էլ չձևավորվեցին իրական քաղաքացիական արժեքներ, որտեղ մարդակենտրոնությունը կլիներ գլխավոր արժեքը: Այդ իսկ պատճառով էլ մենք այսօր ունենք այն ինչ ունենք:Եվ բոլոր նմանատիպ բողոքները վերջում դառնում են «դեմ եմ»-ի նման մի երևևույթ, որից էլ ծնվում են «ՕԵԿ»-ներ և «Լուսավորեր»: Այլ երկրներում  որտեղ ձևավորվել են իրական քաղաքացիական հանրություններ պայքարը տարել են ոչ թե առանձին վերցրած մի շերտի անունից, այլ բոլոր շերտերի շահերի համադրությամբ են պայքար տարել: Այդ իսկ պատճառով էլ նրանց մոտ առաջ են եկել իրական, այլ ոչ թե արհեստածին քաղաքական ուժեր: Դրա համար էլ նրանք այսօր ունեն քաղաքացիական իրական հանրություններ, որտեղ արդեն  տարատեսակ «ֆյուրերների» և «դուչեների»  ի հայտ գալը հնարավոր չէ:

Մեզ մոտ ամեն ինչ ընթանում է գավառական և արհեստածին մակարդակով:Կոշկակարները պայքարում են միայն իրենց շահերի համար, մսավաճառները` իրենց, «բնիկ երևանցիները»` իրենց: Դրա համար էլ երկրում չի ձևավորվում իրական քաղաքացիական հանրություն:

Իհարկե չհաշված այն ցեխավիկների խմբերին, որոնք տասնյակ տարիրներ  «աշխատելով» դրսի հիմնադրամներում իբր քաղաքացիական արժեքները առաջ քաշելով, փաստացի, Հայաստանում զբաղված էին հայտնի շրջանակների կողմից  5-րդ շարասյան ձևավորմամբ, լուծելու համար Հայաստանի հանրության ոչ մի կապ չունեցող, բայց ազգային շահերին լրջորեն վտանգող խնդիրները:

Սակայն դա արդեն, ինչպես ասում են,  բոլորովին այլ թեմա է, որին կանրադառնանք մեկ ուրիշ անգամ:

Դավիթ Մկրտչյան