2013-ին այս «դոկտորը» պաշտպանում էր ՀՀ 2-րդ նախագահին, 2015-ից ` ՀՀ 3-րդ նախագահին, այսօր` Փաշինյանին. Ո՞ւմ է նա պաշտպանելու վաղը. Տեսանյութ

Ցանկացած հասարակության մեջ լինում են տարբեր հայացքների տեր գործիչներ և դա բնական երևույթ է: Միայն տոտալիտար երկրներում է, որ ժողովուրդը «պիտի ունենա մի առաջնորդ և  մի կուսակցություն»:

Սակայն մեր հասարակության մեջ կան մարդիկ, ովքեր տարբեր տարիներին  իրենց անձնական շահերից ելնելով աջակցել են տարբեր, նույնիսկ հակառակ դիրքորոշումներ ունեցող գործիչներին:

Իհարկե քաղաքականության մեջ ամեն ինչ էլ լինում է և տարբեր փուլերում մարդն կարող է տարբեր դիրքորոշումներով հանդես գալ:

Սակայն կան նաև այդ դիրքորոշումների փոփոխման չափեր: Օրինակ`  Հիտլերը չէր կարող որոշ ժամանակ անց ստեղծել «հրեաների պաշտպանության» կոմիտե: Կամ  Հայրիկյանը չէր կարող հայտարարել, որ Հայաստանը պիտի կրկին դառնա Ռուսաստանի մի մասը, կամ դաշնակցականը չի կարող հայտարարել, որ Հայաստանը պիտի դառնա Թուրքիայի մի մասը և հայտարարի, որ 1915-ին եղել է ոչ թե հայերի, այլ թուրքերի  ցեղասպանությունը:

Այսինքն` քաղաքականության մեջ կարելի է ունենալ տարբեր դիրքորոշումներ, ըստ ժամանակի, սակայն չի կարելի նախկին կուռքին այսօր համարել չարիք: Այդպիսի երևույթները սովորաբար կամ քիչ են լինում, կամ էլ ընդանրապես չեն լինում, քանզի հանրությունը. միանշանակ,  նման մարդկանց մերժում է :

Սակայն կան մարդիկ, ովքեր քաղաքական ծայրահեղ տարբեր կողմնորոշումներ ունենալը ոչ միայն բնական են համարում, այլև հպարտանում են դրանով`  համարելով, որ քաղաքականությունը անպայման անբարոյականությամբ պիտի համատեղվի: Ավելին` նման մարդիկ համոզված են, որ ինչքան անբորայական լինի այդ քաղաքական փոխակերպումն  այնքան «լուրջ» պիտի համարվի սույն քաղաքական դիրքավորումը:

Սովորաբար այդ մարդիկ իրենց «կողմնորոշումների» տարբերությունը հիմնավորելու համար իրենց  «քաղաքակագիտական դոկտորի» պիտակ են կպցնում, որպեսզի հանրության քաղքենի մասի վրա լուրջ տպավորություն թողնեն:

Այդ շարքից է այսօր իրեն «քաղաքագիտության դոկտորի»  պիտակով հանդես եկող Լևոն Շիրինյանը:

90-ական թվականներին սույն «դոկտորը» ՀՅԴ-ի շարքերում օրեկան լավաշներով էր հանդես գալիս`  ցույց տալով «պանթուրքիզմի վտանգները  հայության համար»: Բնականաբար այն ժամանակ սույն «դոկտորը» պանթուրքիզմը շաղկապում էր Արևմուտքի հետ և խիստ ռուսամետ դիրքերից էր հանդես գալիս:

1998-ից հետո դարձավ Ռոբերտ Քոչարյանի երդվյալ աջակիցը: Ավելին`  2013-ին նույնիսկ կարծում էր, որ «Քոչարյանը իրավունք չունի չվերադառնալու  ակտիվ քաղաքականությանը...»:

Հետ, երբ Քոչարյանը այդպես էլ չվերադարձավ, սկսեց  գովաբանել  Գագիկ Ծառուկյանին: Ավելին`  2015-ին փետրվարին Ծառուկյանին համարում էր «առաջնորդ, ով պիտի փրկի երկիրը Սերժ Սարգսյանից...»: Դրանից հետո, երբ Ծառուկյանը հեռացավ քաղաքականությունից սույն «դոկտորը» դարձավ ծածուկ սերժական: Ավելին նա  նույնիսկ կտրուկ փոխեց իր արտաքին կողմնորոշումները: Պարզվեց, որ  «Հայաստանին  վտանգում էր ոչ թե պանթուրքիզմը, այլ ռուսական իմպերիալիզմը»: Պատկերացնում եք ինչ մտքի թռիչք: «Դոկտոր» Շիրինյանին հետաքրքում է պայքարել «մեծ իմպերիաների դեմ»: Կապ չունի, թե որ «իմպերիայի» կարևորն այն է, թե ով է իրեն տվյալ պահին «կշահագրգռեր» այդ «պայքարի» համար:

Հակոբ Պարոնյանի «մեծապատիվ մուրացկանները»,  կարծես թե հենց այս «դոկտորի» մասին էր:

2018-ից հետո Շիրինյանը դարձավ  երդվյալ փաշինյանական,  և այսօր նա հետևողականորեն պայքարում է Ռոբերտ Քոչարյանի, Գագիկ Ծառուկյանի  և ՀՅԴ-ի դեմ: Այն կուսակցության դեմ, որին  ժամանակին  անդամակցել էր: Իսկ այսօր համարում է  այդ կուսակցությանը նախկին քրեաօլիգարխիայի մաս:

Այսօրվա իշխանությունների բոլոր գործողություններին «դոկտորը» աջակցում  է, քանզի հույս ունի, որ Փաշինյանն իր  այս ջանքերը   կգնահատի: Բայց,   քանի որ նա`  որպես պարոնեական կերպար  խիստ հնամաշ է, Փաշինյանն իր այսօրվա «ծառայությունները» չի գնահատելու: Ինչը նշանակում է, որ Շիրինյանը որոշ ժամանակ անց նոր տեր է փնտրելու, որպեսզի հետո բացահայտի Փաշինյանի «խաբեբա» էությունը:

Ե՞րբ  կգա այդ պահը և ո՞վ կլինի Շիրինյանի նոր տերը,  ցույց կտա ոչ հեռու ապագան:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան