Сегодня ты играешь джаз а завтра Родину продашь կամ Հռոմի Պապից ավելի կաթոլիկ լինելը անպատվաբեր է բոլորի համար

Երբ նորընտիր ԱՀ նախագահ Արայիկ Հարությունյանը նշում էր, որ «ուզում է դառնալ բոլոր արցախցիների նախագահը»`  շատերը ճանաչելով նրան  թերահավատորեն էին վերաբերվում նրա այս խոսքերին: Ես այդ շարքից չէի և ուզում էի հավատալ, որ նա անկեղծ էր իր խոսքերում: Երբ նա սկսեց կրկնել Փաշինյանի մտքերը` համաձայնվելով նրա հետ բոլոր հարցերում, ես սկսեցի կասկածել, որ այս մարդն ունակ է պահել քաղաքական բալանսը Արցախում:

Երբ նա Արցախի հարցի շուրջ սկսեց շեշտադրումներ փոխել, ես սկսեցի մտահոգվել, որ սխալվել եմ, որ չեմ հավատացել նրանց, ովքեր թերահավատորեն էին վերաբերվում Հարությունյանին:

Իսկ  երբ հայտնի դարձավ, որ Հարությունյանը արգելել է «5-րդ» ալիքի հեռարձակումը Արցախում, ես արդեն հասկացա, որ Արցախի ճակատագիրը վտանգված է: Այստեղ իհարկե խնդիրը նրա մեջ չէ, թե «5-րդ» ալիքը կհեռարձակվի Արցախում, թե ոչ: Պարզապես հայտնի դարձավ, որ այսօր Արցախի նախագահի պաշտոնում մի մարդ է, ով կարող է կատարել Փաշինյանի նույնիսկ ամենափոքր կապրիզը:

Ավելին,  սովորաբար դրանից հետո նմանատիպ մարդիկ Փաշինյանին դուր գալու համար կարող են փորձեն դառնալ Հռոմի Պապից ավելի կաթոլիկ, որպեսզի դրանով փորձեն ապացուցել, որ «նախկինների» հետ ոչ մի կապ չունեն:

Նմանատիպ մարդկանց վրացահայերը կոչում էին «շուռ տվածներ»: Այսինքն մարդիկ, ովքեր հրաժարվելով իրենց ինքնությունից, փորձում են մտնել մի նոր ինքնության մեջ և դրա համար պատրաստ են ամեն ինչի: Սովորաբար նման շուռ տվածները փոխելով իրենց ազգությունը Վրաստանում ավելի մոլեռանդ վրացի ազգայնական էին դառնում, քան բուն վրացական ծագում ունեցող ազգայնականները:

Նման մարդիկ տարբերվում էին Օսմանյան Կայսրության մեջի «ենիչերներից»: Քանզի վերջիններին դաստիրակում էին փոքրից, և նրանք իրենց նախկին ինքնությունը չէին հիշում: Իսկ շուռ տվածները պետք է ապացուցեին, որ իրենց նախկին ինքնության հետ ոչ մի կապ չունեն: Վրաստանի օրինակով նշեմ, որ նման մարդկանց չէին հարգում ոչ տեղի հայերը, ոչ էլ էթնիկ վրացիները, քանզի մի անգամ իր ինքնությունը փոխածը կփոխի նաև մյուս անգամ:

ԽՍՀՄ-ում սրանց մասին էին, որ նշում եին,-  «Сегодня ты играешь джаз а завтра  Родину продашь»:

Վերջում նշենք, որ քաղաքականության մեջ Հռոմի Պապից ավելի կաթոլիկ լինելու սկսբունքը վերջնարդյունքում ոչ մեկին օգուտ չի բերում՝ ոչ քծնողին, ոչ էլ՝ քծնողի տիրոջը:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան