Ի՞նչ է սպասում Հայաստանին Փաշինյանի կորոնահեղափոխության արդյունքում

Երեկ իր «լայվում» Փաշինյանն խոստացավ հանրությանն իր հերթական սուտի հեղափոխությունը:

Այս անգամ նա խոստանում  էր իրականացնել, այսպես կոչված «կորոնահեղափոխություն»՝ պայքար այս վարակի դեմ: Մինջդեռ մեր հանրությունը արդեն տեղյակ է, որ այդպիսի «հեղափոխություն» արդեն կատարվել է: Այսօր վարակվածների թվաքանակով Հայաստանում Ադրբեջանից մոտ 60 տոկոսով ավելի շատ մարդ կա, Վրաստանից՝ մոտ 10 անգամ: Եվ դա այն դեպքում, երբ Հայաստանի բնակչությունը Վրաստանից պակաս է մոտ 60 տոկոսով, իսկ Ադրբեջանից՝ մոտ երեք անգամ:

Այս ցուցանիշները Փաշինյանի «հեղափոխական» գործնեության արդյունքն են:

Բայց ինչ սպասել նրանից, երբ այլ բնագավառներում նույն պատկերն է: Օրինակ, 2018-ին նա պատճառաբանում էր արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների անցկացումը դրսի ներդրումների գործոնով: Ընտրությունները անցան, իսկ ներդրումներն այդպես էլ չեկան: 2019-ի տվյալներով, ուղիղ ներդրումները Հայաստանում կազմել են, մոտ 65 մլն դոլարի չափ: Հարևան Վրաստանում, օրինակ, այդ թիվը մոտ 20 անգամ ավել է: Նույնն է պատկերը նաև այլ ոլորտներում: 2018-ի գարնանը Փաշինյանն խոստանում էր՝ «սիրո և հանդուրժողականության» հեղափոխություն: Արդյունքում ստացանք «ատելության և անհանդուրժողականության» մթնոլորտ: 2018-ին արագաչափերի կրճատման խոստումներ էր շռայլում՝ «մեր բարևները Զիմզիմովին» տարբերակով: Երկու տարի անց արագաչափերը ոչ միայն չկրճատվեցին, այլև մտցվեց, այսպես կոչված, «ծածուկ ոստիկանության» ինստիտուտը:

Փաշինյանն խոստանում էր «էլ ավելի ամրապնդել արտաքին հարաբերությունները հիմնական կենտրոնների հետ»: Այսօր Հայաստանը երբեք այս չափ վատ և սառը հարաբերություններ չի ունեցել Մոսկվայի և Վաշինգտոնի հետ:

Այս ցանկը կարելի էր երկար շարունակել: Սակայն պարզ է մեկ բան, Փաշինյանն, որ ուներ հսկայական հնարավորություն 2018-ի գարնանը երկրի համար, իսկապես  նոր էջ բացելու համար, այսօր կորցրել է իր բոլոր տեսակի վստահության ռեսուրսները և այլևս որևէ բան հանրությանն առաջարկելու  չունի: Ընդամենը երկու տարվա ընթացքում նա այդպես էլ չկարողացավ դառնալ պետական գործիչ:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան