Փաշինյանական հեղափոխության գլխավոր արժեքը «աղի ու հացի» կատեգորիայի պահպանո՞ւմն էր

Փաշինյանական հեղափոխության ջատագովներից մեկը` ֆեյսբուքյան օգտատեր Արտակ Գալստյանը, նեղված քննադատում է Փաշինյանին, որ վերջինս ուրանալով Դավիթ Սանասարյանին` համաձայնվել է նրան դատել`  հիմնվելով «սերժամետ» գլխավոր դատախազի և նախկին ԱԱԾ պետ Արթուր Վանեցյանի ցուցմունքների հիման վրա:

Այն,  որ  նախկին նիկոլապաշտները այսօր դժգոհ են իրենց նախկին կուռքից հասկանալի է: Կենցաղային վատ պայմանները միշտ էլ ազդում են մարդկանց, այդ թվում նաև «հեղափոխականների» գիտակցության վրա:

Սակայն սույն  «հեղափոխականի» քննադատության հիմնավորումները կարևոր են այն իմաստով, որ ցցուն են դարձնում սրանց ամբողջ իրական պատկերացումներն ու արժեհամակարգը:

Եվ այսպես`  նախկին նիկոլականը մեղադրում է Փաշինյանին հակահեղափոխական քայլերի մեջ:

«Այս ուրացումից հետո, ինչպես եք քնում, իրար երեսի նայում և արդյոք այս ամենին հանգիստ վերաբերվելուց, ձեր ընկերոջն ուրանալուց հետո, դուք չեք ուրանա նաև հեղափոխությունը և դրա արժեքները: Վայելեք կյանքը, առողջ եղեք, քանի դեռ ձեր իսկ նետված բումերանգը հետ չի վերադարձել: Ասեմ՝ ձեզ այն արդեն վերադառնում », - սպառնում է Փաշինյանին սույն   «հեղափոխականը»:

Պարզվում է, որ Գալստյանը հեղափոխական արժեքների տակ հասկանում է հետևյալ սկզբունքը, որ «...անցած ճանապարհի, կիսած աղ ու հացի, համատեղ պայքարի ուրացումը դա նետված բումերանգ է, որը հետ է վերադառնում...»:

Ստացվում է, որ աղ ու հաց կիսած լինելուց հետո, «հեղափոխական» Փաշինյանն իրավունք չուներ դատել իր «հեղափոխական» ընկեր Սանասարյանին, քանզի նա՝ Սանասարյանը` լինելով հեղափոխական չէր կարող թաթախված լինել կոռուպցիայի մեջ:

Իսկ, քանի որ Սանասարյանը «հեղափոխական էր», ուրեմն ուներ ի վերուստ ինդուլգենցիա, որ չէր կարող նաև կոռուպցիայի մեջ թաթախված լինել: Այսինքն, ըստ Գալստյանի, «հեղափոխականը» արդեն` որպես կարգավիճակ իրեն  դարձնում է անձեռնամխելի: Հակառակ դեպքում այդ կասկածը պիտի տարածվի նաև Փաշինյանի վրա:

Երբևիցե այս չափ  անկեղծ և ցինիկորեն «հեղափոխական» Գալստյանը չէր ներկայացրել փաշինյանական հեղափոխության իրական բովանդակությունը:

Սա ոչ միայն հանցավոր գիտակցություն է, այլև բնական վիրուսներից էլ ավելի վտանգավոր է հանրության համար: Սա մտածողություն է, որը գործել է միջնադարում և ամենահետամնաց տոտալիտար հասարակություններում:

Ուշադրություն դարձնենք նրա մտքի շարադրանքներին:

«...Ես հավատում եմ, որ նա /Սանասարյանը/ անմեղ է, որովհետև ընտիր գիտեմ, որ նրան մեղադրանք առաջադրող և այդ մեղադրանքը պաշտպանող մարդիկ, ատում են հայ ժողովրդին և հեղափոխությունը...»::

Փաստորեն, ըստ Գալստյանի ինքը գործին ծանոթ չէ, Սանասարյանին էլ չի ճանաչում, սակայն, քանի որ գիտի, որ գլխավոր դատախազն ու նախկին ԱԱԾ պետը «հակահեղափոխականներ են», ուրեմն Սանասարյանը չի կարող մեղավոր լինել: Հենց այս նույն թեզով էին, 37-38 թվականներին, մարդկանց մեղադրում կամ արդարացնում դատավճռից:

Սա մոտավորապես նման էր խորհրդային  ամենավատ տարիների քարոզին: «Ես չեմ կարդացել Պաստեռնակին, սակայն քանի որ գիտեմ, թե ով է իրեն մեղադրանք առաջադրում, ուրեմն նա հակասովետական, հակապետական, հակազագային կերպար է...»: Համեմատեք ներկայիս փաշինյանական հեղափոխականի և նախկին ԽՍՀՄ-ի տոտալիտար քարոզիչների հիմնավորումներն ու հռետորաբանությունը և կտեսնենք, որ նրանց միջև գրեթե ոչ մի տարբերություն չկա:

Նրանց տարբերությունն իրենց տոտալիտար, անմարդկային էության արտաքին քաղաքական, գաղափարական փաթեթավորման մեջ է և ոչ ավել:

Պետք է նշել, որ այս հետամնաց, տոտալիտար մտածողությունը լուրջ հետ է մղելու Հայաստանին: Այլ երկրները նման «հեղափոխականներին» «երկաթե ավելով» էին մաքրում, որպեսզի նրանց «հոտն» նույնիսկ չվարակի հասարակության օրգանիզմի առողջ զարգացմանը: Ինչպես որ բժիշկները պայքարում են վիրուսների դեմ պատվաստումներով:

Հենց այդ պատճառով էլ այսօր հեղափոխության մասին քաղաքակիրթ երկրներում գերադասում են չհիշել: Քանզի լավ գիտեն, որ հեղափոխությունը միշտ «փրփուռն է» առաջ բերում`  հետևում թողնելով բոլոր այն երազանքները, որոնց իրականացմանը սպասում եին շարքային քաղաքացիները:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան