Ինչու՞ Փաշինյանը չշնորհավորեց մամուլի օրվա կապակցությամբ լրագրողներին

Ինչպես հայտնի է Փաշինյանն նախկինում եղել է լրագրող: Այդ ոլորտից է նա տեղափոխվել քաղաքական դաշտ:  2018-ին մեծապես հենց ազատ մամուլի առկայության պատճառով է նաև, որ նա կարողացավ վերձնել  իշխանությունը:

Ավելին,  անցյալ տարի մայիսի 3-ին նա այդպիսի շնորհավորանքով հանդես եկավ:

Սակայն երեկ նա «մոռացավ» շնորհավորել լրագրողներին:

Ինչու՞, - կհարցնի շարքային ընթերցողը:

Բանն այն է, որ 2018-ին,  2019-ի մի զգալի ժամանակահատված հանրության զգալի մասն այդ թվում նաև ԶԼՄ-ները փորձում էին ըմբռնումով մոտենալ Փաշինյանի քայլերին:
Նույնիսկ, երբ ակնհայտ էր դառնում նրանց վիճելի լինելը: Սակայն Փաշինյանը բնական էր համարում, որ իր հանդեպ պետք քննադատությունը ավելի մեղմ լինի, քան նախորդների ժամանակ էր: Փաշինյանի կարծիքով, լեգիտիմ իշխանության հանդեպ  լրատվամիջոցները պետք է ավելի հանդուրժող լինեն: Իսկ երբ տեսավ, որ իրավիճակը փոխվեց, սկսեց մտածել, որ ԶԼՄ-ների 90 տոկոսի հետևում կանգնած են նախկինները:

Ավելին, իրականում նա երբեք բացի իրենից, մյուսներին լրագրողներ չի համարել: Ինչպես որ ոչ մեկին քաղաքական գործիչ չի համարում, բացի իրենից:

Սա տոտալիտար, եսակենտրոն աշխարահայացք ունեցող մարդու տեսակ է: Օրինակ, ԽՍՀՄ-ի ժամանակ կոմունիստական առաջնորդները համարում էին, որ բացի իրենցից այլ քաղաքական ուժեր չէին կարող լինել: Քանի որ երկրում կային երկու դասակարգ՝ բանվորներ և գյուղացիները, և ուրեմն կոմունիստներից բացի այլ ուժեր չէին կարող լինել: Բայց քանի որ բողոքողներ կային, նրանց համարում էին կամ խելագարներ, կամ էլ օտար երկրների գաղտնի գործակալներ:

Այդպիսին էր բոլոր տոտալիտար երկրների ղեկավարների տեսակետները այլընտրանքային ԶԼՄ-ների և ընդդիմադիր գործիչների մասին:

Փաշինյանն ԽՍՀՄ-ի ժամանակներում բովանդակային քաղաքական կյանքով չի հասցրել ապրել, ավելին, իրեն միշտ համարել է այլախոհ, կարծելով, որ այլախոհ լինելը լավ երևույթ է:

Սակայն, ԽՍՀՄ-ի վերաբերյալ լուրջ արևմտյան վերլուծաբանները միշտ նշում էին, որ Նյուտոնի 3-րդ օրենքի համաձայն (Ազդումը միշտ ունի հավասար և հակադիր հակազդում, այլ կերպ, երկու մարմինների փոխազդեցությունները միմյանց հավասար են և հակառակ ուղղված - խմբ.) ԽՍՀՄ-ի այլախոհների մի զգալի մասը, լինելով հակակոմունիստ, փաստացի իրենց արժեհամակարգով քիչ էին տարբերվում կոմունիստներից:

ԽՍՀՄ-ի փլուզումն հենց դա էլ ցույց տվեց: Նախկին այլախոհներ Գամսախուրդիան, կամ Էլչիբեյը իրենց պատկերացումներով քիչ էին տարբերվում կոմունիստներից: Քանզի տոտալիտար մեքենան իր կնիքն էր դրել ոչ միայն կողմնակիցների, այլև իր հակառակորդների վրա:

Հետագայում, վերլուծելով այս երևույթը, քաղաքագետներն ու վերլուծաբանները եկան այն եզրահանգման, որ գրեթե բոլոր հեղափոխականները, գալով իշխանության ցույց էին տալիս իրենց իսկական տոտալիտար պատկերացումները:

Եվ այդ տեսանկյունից, նույնիսկ օրինական եղանակով իշխանության եկած հեղափոխականները, երբեմն դառնում էին ավելի տոտալիտար բնույթի, քան իրենց նախորդները:

Օրինակ, բոլշևիկների ժամանակ, արդեն իսպառ վերացան ազատ մամուլի տարրերն նույնիսկ: Մինչդեռ ցարական Ռուսաստանի ժամանակ ազատ մամուլի միջոցներ կային և իրենց անհամեմատ ավելի ազատ էին զգում, քան ցարիզմի տապավելուց հետո:

Նույնը եղավ նացիստական Գերմանիայում:

Մինչև Հիտլերի գալը իշխանության Գերմանիայում գործում էր ազատ մամուլը: 1933-ին նացիստների իշխանության գալուց հետո, այդ երկրում ազատ մամուլն փաստացի վերացավ: Ի դեպ նշենք, որ նացիստները 1933-ին իշխանության եկան օրինական կարգով, ընտրությունների ժամանակ ստանալով ամենաշատ քվեն՝ կառավարություն ձևավորելու համար:

Այս տեսանկյունից չի կարելի զարմանալ, որ Փաշինյանին չի գոհացնում ազատ մամուլի առկայությունը:

Պարզապես ներկայիս ժամանակները տարբերվում են 1917-ից, կամ 1933-ից, որպեսզի հրապարակավ հայտարարվի ԶԼՄ-ների գործնեության արգելման մասին: Դրա համար էլ, հորինվում են տարատեսակ թեզեր, թե իբր նրանց 90 տոկոսի հետևում կանգնած են նախորդները:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան