Բոլոր պոպուլիստները իրենց բնույթով նաև ապազգային և իրենց Հայրենիքը չհարգող գործիչներ են

Այսօր  Ուկրաինայում Վրաստանի նախկին նախագահ Միխեիլ Սաակաշվիլիին նոր պաշտոն  առաջարկելու պատճառով  հասունանում է  զուգահեռաբար նաև դիվանագիտական սկանդալ: Վրաստանը հետ է կանչում իր դեսպանին՝ Թեյմուրազ Շարաշենիձեին, ի նշան բողոքի ուկրաինական իշխանության այս քայլին: Սակայն այս պատմության մեջ  մեզ հետաքրքրեց ոչ Թբիլիսիի  այս քայլը, և ոչ էլ Կիևի որոշումը:

Ավելի հետաքրքիր էր, թե ինչպես արձագանքեց Թբիլիսիի այս որոշմանը Զելենսկու կուսակցության Գերագույն ռադայում «ժողովրդի ծառա» ֆրակցիայի ղեկավար՝ Դավիթ Արախամիան:

Վերջինս, մեկնաբանելով Վրաստանի այս քայլը, նշել էր բառացիորեն հետևյալը. «...տարօրինակ է տեսնել, թե ինչպես մեր պետության սուվերեն որոշմանը, հակազդում է մի փոքրիկ պետություն, որն իրենից քիչ բան է ներկայացնում...»: Շարունակելով իր այս միտքը, Արախամիան նշում է, թե «...Վրաստանը ԱՄՆ չէ,  չպետք է վրացիները դա մոռանան... և  Ուկրաինան Վրաստանի պատճառով չի կարող ունենալ  դիվանագիտական խնդիրներ...»:

Արախամիայի այս ցնցող մեկնաբանությունները իսկական շոկ են առաջացրել ոչ միայն Վրաստանում, այլև Ուկրաինայում:

Մարդկանց զարմացրել է, Արախամիայի այն արհամարական տոնը, ուղված իր պատմական հայրենիքի հանդեպ:

Ուկրայինայի ծանրակշիռ վերլուծաբանները նշում են, որ «այս վրացի քաղաքական գաստրբայտերները՝խոփանչիները, չեն կարող օգուտ տալ Ուկրայինային, քանզի նրանք չունեն հայրենիքի գիտակցություն»: Սեփական հայրենիքի հանդեպ այսպիսի վերաբերմունք ունեցողը, չի կարող սիրել իր «նոր Հայրենիքը», նշում են նրանք:

Պետք է նշել, որ Արախամիայի այս պահվածքը նորություն չէ, քանզի պատմությունից է հայտնի, որ բոլոր հեղափոխականները սեփական հայրենիքի զգացում չեն ունեցել:

Դրա լավագույն օրինակը Լև Տրոցկին էր, որը 1922 թվականից հետո առաջարկում էր տարածել ռուսական հեղափոխությունը   ողջ աշխարհով մեկ: Նրա համար հայրենիքը պայմանական հասկացություն էր, քանզի գլխավորը իր հեղափոխական իդեալներն էին:

Այդպիսին են բոլոր անկեղծ հեղափոխականների պատկերացումները:

Սաակաշվիլին 9 տարի Վրաստանի նախագահ «աշխատելուց» հետո որոշեց իր կարյերան շարունակել Ուկրաինայում: Դրա համար նա նույնիսկ հրաժարվեց իր վրացական անձնագրից: Փաստորեն, Սաակաշվիլիի համար կարևոր չէր, թե որտեղ պետք է իրականացնի իր պատկերացրած բարեփոխումները: Իր համար Վրաստանը, Ուկրաինան զուտ տարածքներ են, իր էքսպերիմենտները իրագործելու համար: Ինքն ավելի շատ նվիրված է իր պատկերացումներին և անկեղծորեն համարում է, որ այդ առաքելությունն է կարևոր, քան այս կամ այն երկրի շահը: Հենց դրա պատճառով է, որ նա հանուն դրա հեշտությամբ հրաժարվեց իր վրացական անձնագրից:

Իսկ նրա կողմնակից Դավիթ Արախամիան Վրաստանն անվանում է «այդ փոքր երկիրը»: Նույն ապազգային կեցվածքն ունեին ժամանակին ազգությամբ վրացիներ Իոսիֆ Ստալինն ու Լավրենտի Բերիան: Հիշեցնենք, որ Ստալինը ժամանակին նույնիսկ հրաժարվեց իր ազգությունից և իր անձնագրում գրվեց որպես՝ ռուս:

Այստեղ կարևոր չէ, թե այս հեղափոխականները ինչ գաղափարի են հավատում: Ստալինն ու Բերիան հավատում էին կոմունիզմին: Սաակաշվիլին և Արախամիան հավատում են հակառուսական ծայրահեղ արևմտյան հակակոմունիզմին: Իսկ նրանց միավորում է մեկ բան, նրանք բոլորն իրենց պատկերացմամբ, ապազգային են և իրենց անդրազգային արժեքները վեր են դասում իրենց պատմական Հայրենիքի շահերից: Եթե, իհարկե, այստեղ առաջանում է հակասություն:

Նույն պատկերացումը ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի մոտ է: Նա իսկական հեղափոխական է, խորապես հավատում է իր պատկերացրած «արդարությանը»: Եվ իր այդ միսիոներական զգացողությամբ նա իրեն վեր է դասում բոլորից:

Հենց դրանով է պայմանավորված, որ նա իր վերջին ելույթով փաստացի նշեց, որ իրեն դաշնակիցներ պետք չեն: Նա ոչ թե չի ուզում ունենալ դաշնակիցներ, այլ չի հավատում, որ բացի իրենից երկրում կան այլ ստերիլ հեղափոխականներ, որոնց ինքը կուզենար դիտարկել որպես քաղաքական սուբյեկտներ:

Այդ իմաստով Փաշինյանին քիչ է հետաքրքրում նաև Ղարաբաղը, նույնիսկ Հայաստանը: Նրան ավելի շատ հետաքրքրում է իր պատկերացրած արդարության մոդելի հաստատումը: Իսկ թե ինչ գնով դա կկատարվի, իրեն քիչ է հետաքրքրում: Չէ որ նրա համար առաջնայինը հենց իր այդ պատկերացումներն են:

Եթե վաղը նա վտարվի Հայաստանից, ապա հնարավորության դեպքում հաստատ կուզենար կրկնել նաև Սաակաշվիլիի փորձը, ասենք Բելառուսում կամ այլ երկրում: Իսկ եթե անհրաժեշտ լինի, նա դրա համար, բելառուսերեն էլ կսովորի, հայկական անձնագրից էլ կհրաժարվի:

Եվ զարմանալի չէր, որ իր կուռքերից էր նաև հայտնի լատինամերիկյան հեղափոխական Չե Գևարան: Հանրահայտ Չեն նույնպես կայուն հայրենիքի զգացում չուներ: Նա հայտնվում էր մեկ Կոլումբիայում, մեկ Արգենտինայում: Կուբինյան հեղափոխության մեջ մասնակցությունից  հետո նա հայտնվեց Բոլիվիայում, որտեղ էլ ավարտեց իր հեղափոխական կարյերան:

Սաակաշվիլին դեռ երկրորդ երկիրն է փոխել և նշում են, որ թաքուն միտք ունի հեղափոխություն իրականացնել նաև... Ռուսաստանում: Հավանաբար, մեկ այլ վրացու՝ Ստալինի  փառքը նրան հանգիստ չի տալիս:

Իսկ որտե՞ղ կարող է հայտնվել Փաշինյանը Հայաստանում իր հեղափոխական կարյերան ավարտելուց հետո՝ խոսակցության բոլորովին այլ թեմա է:

Դավիթ Մկրտչյան