12 մեքենաներով Արցախ մեկնելը բյուջեի համար ավելի մեծ ծախս է, քան Արշակի ռեստորանի ողջ տարվա հարկերը միասին վերցրած

Դիտարկելով վարչապետի ու ռեստորանատեր Արշակի վեճը՝ ՀԴՄ-ի  շուրջ,  կարելի է հանգել հետևյալին: Իհարկե, հարկերից խուսափելը ճիշտ չէ, անկախ նրանից, թե ով է դա անում, քանզի երկիրը գոյատևում ու զարգանում է հենց այդ հարկերի հաշվին: Սակայն երկրի զարգացումն կախված է նաև, թե ինչ չափորոշիչներով է  այդ հավաքված հարկերը ծախսվում: Երբ վարչապետը հրապարակային դարձրեց Արշակի ռեստորանի ՀԴՄ-ի պատմությունը,  նաև պիտի  հրապարակային դարձներ, թե ինչու էր Արցախ մեկնել իր անվտանգությունը ապահովող 12 ավտոյից կազմված շարասյունով: Չէ որ այդ ավտոշարասյունը ևս մեծ ծախս է երկրի համար: Համոզված եղեք, որ  ոչ Մերկելը, ոչ Մակրոնը, ոչ էլ նույնիսկ Թրամփն այդպիսի թանկ անվտանգության համակարգ չունեն: Մինչդեռ նրանց բյուջեն Հայաստանի բյուջեյից տասնապատիկ անգամ ավելի մեծ է:

Այստեղ նաև արժեհամակարգային գործոն կա: Եթե վարչապետին  իր անվտանգության պահպահման համար հարկավոր է  12 մեքենա, ապա ԱԺ նախագահին կարող է հասնել, օրինակ, 10 մեքենա, իսկ ՀՀ նախագահին՝ 8: Նախարարներին, ԱԺ հանձնաժողովի նախագահներին նույնպես մինիմում 5 մեքենա պիտի հասնի: Իսկ ԱԺ պատգամավորներից ու փոխնախագահներից յուրաքանչյուրը  պետք է ունենան առնվազն երկու մեքենա:  Վստահ եմ, որ բացի վարչապետից մյուսներn այս ամենը չունեն: Այդ դեպքում հարց է առաջանում: Այդ ո՞ր չափորոշիչներով է, որ երկրի վարչապետին պետք է սպասարկի 12 մեքենա, իսկ, օրինակ,  ԱԺ նախասգահին ասենք մեկ կամ երկու: Բա ո՞ւր  մնացին ժողովրդավարական արժեքները: Բոլորի իրավահավասարության սկզբունքի պահպանումը: Էլ չեմ ասում, որ  մնացածը Փաշինյանի կողմից հռչակված «3 մլն վարչապետները» նույնիսկ սպասարկման ավանակներ չունեն:

Իսկ ինչ վերաբերվում է ռեստորատոր Արշակին հրապարակային ձևով պախարակելուն, ապա ժամանակն է  և առիթ է,  որ մենք բոլորս սկսենք քննարկել, թե ինչպես պետք է խրախուսենք մարդկանց, որ գնան ու  բնակվեն Արցախում: Քանզի համընդանուր ճշմարտություն է, որ «հողը պատկանում է նրանց, ովքեր ապրում են այդ հողի վրա»: Իսկ որպեսզի մարդիկ ռիսկ անեն մեկնել ու բնակվել   Արցախում, որը դեռ ճանաչված չէ աշխարի կողմից, պետք է ունենան նաև լուրջ հիմնավորումներ: Միայն հայրենասիրությունը քիչ է մարդկանց  ուղղորդելու  դեպի  Արցախ: Պետք է Արշակի նման շատ գործարարներ լինեն, որոնք էլ իրենց հետևից նոր աշխատատեղեր կստեղծեն և գործնական կդարձնեն այս գաղափարը: Եվ այդ իմաստով այս ռեստորանատիրոջը հրապարակայնորեն վարքաբեկելն առնվազն անհասկանալի էր:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան