Մսավաճառների բողոքի ցույցը ևս մեկ անգամ վկայում է այն մասին, որ Հայաստանում քաղաքական դաշտը լիովին մահացած է

Արդեն չորրորդ օրն է, ինչ մսավաճառները բողոքում են կառավարության որոշման դեմ` մսի մորթը բացառապես հատուկ սպանդանոցներում կազմակերպելու համար: Գյուղացիների բողոքի իմաստը հասկանալի է: Սպանդանոցները նրանց համար ավելորդ ծախս են առաջացնելու, բացի այդ, մի շարք տեխնիկական խնդիրներ են առաջանալու իրենց համար այս բիզնեսում: Հատուկ նշենք, որ այս բիզնես կոչվածում գյուղացիները բառից բուն իմաստով իրենց գոյության խնդիրն են լուծում: Գոնե հանրությանը հայտնի չէ, որ գյուղացիների կյանքի որակը ավելի բարձր է, քան քաղաքում ապրողներինը: Ավելին, գյուղացու աշխատանքն ավելի ծանր է և չգնահատված: Վերջին 30 տարիների ընթացքում մեր երկրում գյուղատնտեսությունն այդպես էլ արագ զարգացող ոլորտ չդարձավ: Կոոպերացիայի ցածր մակարդակը, գյուղական արտադրանքի ոչ մրցակցային լինելը լուրջ խնդիր են երկրի համար: Զարգացած երկրներում գյուղացիներն ունեն բարձր որակի դոտացիոն աջակցություն պետության կողմից: Աշխարհում առանց պետության լուրջ աջակցության գյուղարտադրություն գոյություն չունի: Անցումային երկրներում և մասնավորապես Հայաստանում պետությունը լուրջ ռեսուրներ չունի գյուղացուն աջակցելու համար: Մեզ մոտ նույնիսկ համակարգային լուրջ փոփոխություն չի կատարվել, որպեսզի տարրական կոոպերացիայի աստիճանը բարձրանա: Արդյունքում, մեր գյուղատնտեսությունը գտնվում է նախնադարյան վիճակում: Հասկանալի պատճառով, եթե չես կարող օգնել, ապա պիտի գոնե չխանգարես նրանց, ովքեր իրենց գոյությունն են փորձում պահպանել: Եվ դա վերաբերվում է գյուղատնտեսության բոլոր ճյուղերին:

Ինչ վերաբերվում է իշխանությունների որոշմանը` «քաղաքակիրթ» դարձնել անասունների սպանդը, ապա գաղափարը լավն է, սակայն իրագործման եղանակը` խայտառակ:

Սակայն այս ամենի մեջ ինձ անհանգստացնում է մեկ այլ խնդիր:

Իսկ որտե՞ղ  են մեր մյուս քաղաքական ուժերը, կուսակցությունները, որոնք առավոտից երեկո, խոսում են զանազան խնդիրների մասին:

Երկրում գործում է ավելի քան 70 կուսակցություն, սակայն  մսավաճառների բողոքի թեմային ոչ ոք չանդրադարձավ: Մինջդեռ, ֆորմալ տեսանկյունից մեր կուսակցությունները պետք է ներկայացնեն հանրության կամ գոնե նրա մի մասի շահը:

Իսկ այս բողոքի պատմությունը ցույց տվեց, որ Հայաստանում իրականում ոչ մի իրական կուսակցություն էլ չի գործում:  Երկրում գոյություն ունի, այսպես կոչված «երևանյան բանբասանքային դասակարգ», որն ըստ ճաշակի և շահերի բաժանված է մի քանի թայֆաների, իսկ դրանց անունները «կուսակցություններ»են:

Իսկ հետո զարմանում են, թե ինչո՞ւ ժողովուրդն իրենց չի վստահում, այլ ստիպված սկսում է ապավինել  առանձին գործիչներին:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան