Արամ Զավենիչը վախեցա՞ծ է Փաշինյանի՝ 1991-ից սկսված գործերը քննելու մտադրությունից

Ինչպես և սպասվում էր, հեղափոխությունից հետո մի շարք պատահական գործիչներ դուրս թռան քաղաքական դաշտից: Այդ շարքում ամենատպավորիչը Արամ Զավենիչի ճակատագիրն է: Մարդ, ով  վերջին 20 տարին անխնա քննադատում էր նախկին իշխանություններին, այսօր նրա ծպտունը նույնիսկ չի լսվում: Չար լեզուներն ասում են, որ պատահականորեն բացահայտվել են Զավենիչի նախկին «կեղտերը», և նա ժամանակ չունի նույնիսկ Փաշինյանին դուր գալու համար շարունակել հոխորտալ նախկինների հասցեին:

Սակայն պարզվում է, որ Զավենիչին ավելի լուրջ է սկսել անհանգստացնել այն հանգամանը, որ հնարավոր է բացահայտումների շղթան տարածվի նաև Տեր-Պետրոսյանի կառավարման ժամանակների վրա: Իսկ 1996 թ.-ի հարցը ուղղակի նյարդային վիճակի մեջ է գցում Զավենիչին:

Իսկ որպեսզի հիմնավորի, թե ինչու չի կարելի բացահայտել այդ ժամանակվա հանցագործությունները, Զավենիչը բերում է «անթերի» հիմնավորում: Պարզվում է, ըստ նրա, քննիչների, դատավորների և դատախազների պակաս կա երկրում: Այդ իսկ պատճառով էլ, ըստ Զավենիչի, ճիշտ կլինի, որ իշխանությունը հիմնականում կենտրոնանա  միայն 2008-ի դեպքերի վրա:

Պարզ ասած, Զավենիչը ցանկանում է, որ քննվի միայն 2008 թ.-ի գործը, իսկ այ 1996-ի գործի համար պարզվում է ավելորդ քննիչներ չկան երկրում:

Հասկացաք, թե ինչ «հասկանալի» քաղաքական տրամաբանություն ունի Զավենիչը: Այսպիսի բացահայտ ցինիզմով քչերն են հանդես գալիս: Քանզի հասկանում են, որ հանրության մեջ միայն անմեղսունակներ և հիմարներ չեն: Սա նույնիսկ Փաշինյանն է հասկանում և փորձում է իր գործողություններին «օբյեկտիվի»  շղարշ ապահովել: Բայց նույնիսկ իրեն արդեն չի հաջողվում դա, քանզի հանրության «պողոսական» հատվածը շռնդալի  կրճատվում է: Իսկ Զավենիչի այս տեսակետները նույնիսկ արդեն ծիծաղելի էլ չեն:

Այն, որ 1996-ի գործը բացվելու է, գրեթե կասկած չկա: Այն, որ 90-ականների բոլոր սպանությունների խնդիրներին անդրադարձ լինելու է՝ նույնպես: Իսկ այդ տարիների թալանի  մասշտաբների մասին հանրությունը դեռ շատ բան է բացահայտելու, իսկ Զավենիչին հավանաբար դժվար ժամանակներ կարող են սպասել: Այդ իսկ պատճառով էլ նա սկսել է վախենալ այդ ապագայից:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան