Դաշնակցության դեմ պայքարին բացի Թուրքիայից, Ադրբեջանից և Տեր-Պետրոսյանից միանում է նաև Փաշինյա՞նը

Ինչպես հայտնի է,  դեռ 90-ականներից սկսած Տեր-Պետրոսյանն  ու նրա շրջապատը ՀՅԴ-ի դեմ արշավ էր տանում: Պատճառը հայտնի էր: Այն ժամանակ իշխող ՀՀՇ-ի հիմնական մրցակիցը ՀՅԴ-ն էր,  ով հայտ էր ներկայացրել երկիրը կառավարելու համար: Այդ պայքարն ավարտվեց կուսակցության արգելմամբ, որն  ինչպես հայտնի է 1995-ին դատապարտվեց Եվրախորհրդի կողմից: Այդ տարիներին փակվեցին ոչ միայն կուսակցական կառույցները, այլև մեկ գիշերվա ընթացքում փակվեցին ավելի քան 12 դաշնակցական լրատվական պարբերականներ: Արգելքից չխուսափեցին նույնիսկ մշակույթային և մանկական, երիտասարդական պարբերականները: Հայաստանը վերջին 30 տարվա ընթացքում նման խայտառակ էջ չէր ունեցել: Միջազգային գնահատականներն էլ ադեկվատ բնույթի չէին:

Բայց պետք է նշել, որ ՀՅԴ-ի գործունեությունը խանգարում էր ոչ միայն Տեր-Պետրոսյանին ու նրա թիմին, այլև տասնյակ տարիներ  Անկարան ՀՅԴ-ին որպես ահաբեկիչների քաղաքական տանիք էր դիտարկել: Պատճառը նույնպես հասկանալի էր: Տարբեր երկրներում ՀՅԴ-ի կողմից կառավարվող Հայ դատի գրասենյակները աշխույժ էին պահում ցեղասպանության ճանաչման խնդիրը և դրանով իսկ լուրջ վարկանիշային հարված հասցնում Թուրքիային: Իսկ վերջինս էլ  ՀՅԴ-ի այս կառույցների դեմ պայքարը համարում էր, որպես օրակարգային ակտուալ խնդիր:

Ինչ վերաբերվում է Ադրբեջանին, ապա այս երկրի թե  մտավոր, թե ֆինանսական ռեսուրսները թույլ չէին տալիս ՀՅԴ-ի դեմ պայքարը դարձնել էֆեկտիվ: Այդ իսկ պատճառով այդ բացը Հայաստանի ներսում լրացնում էին տեր-պետրոսյանականները:

Իհարկե, դա չէր նշանակում, որ այս կառույցում ամեն ինչ միշտ նորմալ էր: Ցանկացած կուսակցական կառույց միշտ ունենում է իր ներքին խնդիրները, որոնք արժանի են բարեփոխման: Այդպիսի խնդիրներ կան նաև մյուս քաղաքական կառույցներում՝  ՀՀԿ-ում, ԲՀԿ-ում, ՔՊ-ում և այլն, սակայն այն, ինչ կատարվում է այսօր, բոլորովին տարբերվում է նախորդ իրավիճակներից:

Այսօր ՀՅԴ-ն  «դրսից»  հիբրիդային բնույթի հարցակման  է ենթարկվում: Նպատակը մեկն է՝  ջլատել ու վերջնարդյունքում կազմաքանդել այդ կառույցը, այն ինչ եղավ սփյուռքի մյուս ավանդական կուսակցությունների` ՀՌԱԿ-ի և Հնչակյանների հետ: Պետք է նշել, որ եթե նախկինում ՀՅԴ-ն բիրտ բնույթի հարձակման էր ենթարկվում, ապա այսօր խնդիր է դրված ներսից քանդել կուսակցությունը:

Զարմանալի չէ, որ Փաշինյանի «դրսի» շրջապատը կոչ է անում նրան  ուղղակի հարձակման չենթարկել ՀՅԴ-ին:

«...Գործող քաղաքական մեծամասնությունը պետք է դադարեցնի ուղիղ կոնֆրոնտացիան և զերծ մնա ընդհանրական մեղադրանքներից: Բարձր քաղաքական մակարդակում արվող հայտարարություններում պետք է հստակեցնել, որ ՀՅԴ-ն համարվում է կարևոր արժեք մեր ժողովրդի համար, ինչի մասին վարչապետ Փաշինյանը նշել է նախկինում՝ ասելով, որ Դաշնակցությանը հարգանքով է վերաբերվում, որպես ավանդական կուսակցություն...»,- նշում են այդ շրջանակները:

«... ՀՅԴ-ում վաղուց է հասունացել սերնդափոխության ու ներքին հեղափոխության անհրաժեշտությունը, և այս գործընթացին պետք է փորձել ուղղակի և անուղղակի կերպով նպաստել, այլ կերպ ասած՝ խրախուսել հայկական հեղափոխության մուտքը ՀՅԴ..»,- չեն թաքցնում այս շրջանակները, ինչը նշանակում է, որ եթե 90-ականներին դրսի շրջանակները փորձում էին Տեր-Պետրոսյանի միջոցով   կազմաքանդել  ՀՅԴ-ն, ապա այսօր, հաշվի առնելով նախկին անհաջող փորձը,  փորձում են նույն խնդիրը լուծել ավելի «փափուկ» մեթոդներով՝ փորձելով քաղաքական առնետներ բուծել հենց կուսակցության ներսում:

Սակայն Արայիկ Հարությունյանի կրթական «բարեփոխումները»  խառնեցին այս ծրագրերը,  ՀՅԴ-ն հավատարիմ լինելով իր արժեքներին՝ դեմ դուրս  եկավ այդ քաղաքականությանը,  իսկ Փաշինյանն էլ նյարդայնացած սկսեց ուղղակի հարվածներ հասցնել  ՀՅԴ-ին: Իսկ այս ամենը կարող է ամբողջովին բացահայտել  դրսում  այդքան խնամքով պատրաստված  ՀՅԴ-ի կազմաքանդման գաղտնի ծրագիրը: Չէ՞ որ ՀՅԴ-ն ոչ միայն ներսի, այլև սփյուռքի կառույց է, որը լուրջ գործնեությամբ անհանգստացնում է հայտնի շրջանակներին:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան