Ինչո՞ւ է Ալիևը իրեն թույլ տալիս հեգնել Փաշինյանին

Ելույթ ունենալով Բաքվի համալսարանի 100-ամյակին` Իլհամ Ալիևը անրադարձավ նաև Փաշինյանին: Մասնավորապես նա նշեց, որ Հայաստանում իշխանափոխությունից հետո Ադրբեջանը միջազգային հարթակում  շեշտակի դիրքային առավելություններ է ստացել մի շարք ուղղություններում:

Մասնավորապես, ըստ նրա, հայ-ռուսական հարաբերությունների վատթարացման ֆոնին տեսանելի է, թե ինչպես է փոփոխվում ռուս-ադրբեջանական հարաբերությունները: Նա օրինակ բերեց Ղարաբաղի խնդրի ընկալման հարցը: Փաշինյանը, ըստ Ալիևի, Արցախը Հայաստան է և վերջ  ձևակերպումը արտասանեց  Ստեփանակերտում, մինչդեռ  ինքը` Ալիևը, Ղարաբաղը Ադրբեջանն է և բացականչական նշան արտահայտեց Մոսկվայում՝ Վալդայի համաժողովին: Ըստ նրա, դա ցույց է տալիս, որ  միջազգային հանրությունը ավելի է համոզվում Ադրբեջանի հիմնավորումների մեջ:

Վերադառնալով Նժդեհի խնդրին՝ Ալիևը կրկին նշեց, որ Ադրբեջանը այս հարցում էլ դիրքային առավելություն ստացավ՝ նշելով, որ Փաշինյանը Նժդեհին համեմատելով Մոլոտովի և Սոլժենիցինի հետ ցույց տվեց պատմական փաստերի մասին իր լիակատար անտեղյակությունը:

Այստեղ է, որ պետք է նշել, որ Ադրբեջանին փաստացի հաջողվեց բացահայտել Փաշինյանի պատմական անգրագիտությանը, որի մասին մենք վաղուց գիտեինք, բայց հույս ունեինք,  որ դրա մասին հայտնի չի լինի արտերկում:

Սակայն, հավանաբար, Ադրբեջանում  տեղյակ են, որ Փաշինյանը շատ է սիրում տեղին ու անտեղին խոսել, և  խորը անգետ է պատմագրությունից: Այդ իսկ պատճառով նրանց հաջողվեց  այդ դիսկուրսի մեջ մտցնել  Փաշինյանին և փաստացի ցույց տալ նրա խորը անգրագետությունը:

Իրոք որ Մոլոտովին համեմատելը Նժդեհի հետ կարող էր միայն խորը անտեղյակ մարդը: Իսկ Սոլժենիցինի հետ համեմատելը ուղղակի նվեր էր ադրբեջանցիների համար: Քանզի դա ռուսների ամենազգայուն կետերից մեկն է, և, երբ նրանք տեսնում են  այս չափի անգետ համեմատությունները ուղղակի հասկանում են, թե ինչ մարդ է այսօր կառավարում Հայաստանում:

Ինչքան պետք է Հայաստանումձգձգվի այս խեղկատակությունը,   դժվար է ասել: Պարզ է մեկ բան, որ հայ հանրության զգալի մասը իր անգետության պատճառով չի հասկանում, թե ինչ վտանգի մեջ է հայտնվել,  ինչպես 1915 –ին չէին հասկանում,  թե ինչ է կատարվելու նրանց հետ:

Դեռ Բերտրան Ռասելը էր նշում, որ «...մարդկության ամենամեծ չարիքը ոչ պատերազմներն են, ոչ սովը, ոչ էլ կոմունիզմը: Ամենամեծ չարիքը տգիտությունն է, որից էլ որպես հետևանք առաջանում են սովը, պատերազմներն և կոմունիստները...»: Այստեղ, եթե կոմունիստների տեղը փոխարինենք պոպուլիստներով, ինչը իրականությունից շատ հեռու չէ, ապա մեր օրերի համար կստանանք  Ռասելիի մտքի վերափոխված ձևը:

Կարծում ենք, որ  դրանից հետո Ռասսելի այս մտքին ավելացնելու բան չի մնա:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան