Եթե Փաշինյանն իրեն սկսել է համեմատել Քրիստոսի հետ, ուրեմն ամոթ մեզ բոլորիս

«Մենք քարոզում ենք սեր, ես ինքս, ինչպես մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսն էր սեր քարոզում, բայց երբ որ եկավ ժամանակը, նա մտավ տաճարի տարածք և շուռ տվեց սեղանները՝ ասելով, որ այս սրբության տաճարը դուք դարձրել եք առևտրի և դալալության միջավայր»:

Միլանի Հայ Առաքելական Սուրբ Քառասուն Մանկունք եկեղեցում հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ հանդիպմանը հայտարարեց ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը:

Իսկ այդ խոսքերից առաջ  հանդիպմանը եկածներից մեկը նրան մեղադրել էր երկիրը պառակտելու մեջ: Փաշինյանին արդեն սկսել են հաճախ մեղադրել երկիրը պառակտման հասցնելու մեջ, որի համար էլ նա ստիպված եղավ իրեն համեմատել Քրիստոսի հետ:

Սակայն Քրիստոսի հետ համեմատվելը ունի իր հակառակ կողմը: Բանն այն է, որ դեռ 90-ականների սկզբերին էլի գործիչներ կային, որոնք իրենց համեմատում էին Քրիստոսի հետ: Այդ ժամանակ Փաշինյանի քաղաքական ուսուցիչ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը իրեն հավատարիմ ոճով հակադարձում էր նրանց, որ «հիշեք, թե ինչ ավարտ ունեցավ Քրիստոսը իր կյանքի երիտասարդ տարիքում»: Այն ժամանակվա հանրության արձագանքը շատ խիստ էր՝ և իրենց Քրիստոսին նմանակողների, և Տեր-Պետրոսյանի այս խոսքերի հանդեպ: Այն ժամանակ մարդիկ հասկանում էին, որ չափեր կան, որ քաղաքական գործիչները չպետք է անցնեն:

Նույնիսկ եղավ հրապարակախոս, որ Տեր-Պետրոսյանի այս խոսքերից  հետո հայտարարեց, որ հրաժարվում է հայ լինելուց, քանզի ամաչում է այնպիսի հանրությունից, ով իրեն համարում է առաջինը քրիստոնեությունը ընդունած ազգ և միաժամանակ թույլ է տալիս, որ իրեն ղեկավարեն անհավատ ցինիկները:

Մինչդեռ այսօր հանրության որակն  էապես փոփոխվել է: Մարդը կարող է իրեն համեմատել Քրիստոսի հետ, իսկ  հետո հայտարարել, որ «կծեփի ասֆալտին ու կծեփի պատերին»՝ դրանով  իսկ, փաստացի,  մեղա Աստծու, Քրիստոսին  համեմատելով  կրազի շոֆերի հռետորաբանության տեր մարդու հետ:

Հետո իրեն կարող է համեմատել Պապ թագավորի հետ, ով իր կառավարման ընթացքում փորձում էր սահմանափակել եկեղեցու իրավունքները: Սա մոտավորապես նույնն է, որ Պարույր Հայրիկյանը մի օր հայտարարի, որ պետք է վերականգնել ԽՍՀՄ-ը և կառավարմանը վերադարձնել կոմկուսին:

Սակայն այստեղ զարմանալու բան չկա, քանզի Փաշինյանի զինակից Տեր-Պետրոսյանը, ով ժամանակին «Ղարաբաղ» անունով կոմիտեի անդամ էր ընդամենը մի քանի տարի անց հայտարարեց, որ «...ԼՂՀ-ն կարող է մնալ Ադրբեջանի կազմում լայն ինքնավարության կարգավիճակով, ինչը կբխի Հայաստանի, Ադրբեջանի և ղարաբաղցիների շահերից...»:

Սա ցույց է տալիս, թե ինչ բարոյական անկում է ապրել աշխարում առաջինը քրիստոնեություն ընդունած ժողովուրդը, ով թույլ է տալիս իր հետ վարվել այսպես, որտեղ ձևավորվել է իսկական ցինիկների քաղաքական դարբնոց, որից ծնունդ են առնում նման գործիչներ:

Ամոթ է, որ առաջինը քրիստոնեությունը ընդունած ժողավուրդն ունի այսպիսի քաղաքական դաս, իշխանություն և ղեկավար:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան