Ազատ Արշակյանը ԽՍՀՄ-ի ժամանակ КГБ-ի գաղտնի գործակալ՞է եղել

Հատուկ նշենք, որ սա պնդում չէ, այլ հարցադրում է, քանզի Ազատ Արշակյանի գործելաոճը հուշում է այդպես մտածել:

Դատեք ինքներդ, ԽՍՀՄ-ի ժամանակ նա համարվում էր, իբր «խղճի ազատության» համար պայքարի զոհ: ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո Արշակյանը արդեն իրական խղճի ազատության պայքարով չէր զբաղված: Տեր-Պետրոսյանի կառավարման ընթացքում նրան 1995-ի ընտրություններից առաջ իշխանությունները օգտագործեցին «վեցնոցի» կարգավիճակով: 1998-ի իշխանափոխությունից հետո նա փորձեց «լեզու գտնել» արդեն նոր իշխանության հետ, բայց «չստացվեց»: Նա արդեն պետք չէր ոչ իշխանությանը, ոչ էլ ընդդիմությանը: Երրորդ նախագահն էլ նրան «չհիշեց» և արդյունքում Արշակյանը բոլորի կողմից դարձել էր չպահանջված: Փաշինյանական հեղափոխությունից հետո Ազատ Արշակյանի մոտ հույս է արթնացել վերջապես դառնալ   պահանջված: Սակայն այս անգամ էլ նրան ոչ պատգամավոր դարձրին, ոչ էլ պաշտոն տվեցին: Սակայն համառ Արշակյանը հետևողականորեն փորձում է տեղավորվել իշխանական ճամբարում՝ կատարելով ամենակեղտոտ պատվերները: Օրեր առաջ նա քրտինքի մեջ մտած հիմնավորում էր, թե ինչու պիտի Փաշինյանը ունենա 55 մլն-անոց ինքնաթիռ, երբ նույնիսկ իշխանությունն էր հերքում այդ մտադրությունը: Փաշինյանի տան վրա ծախսվելիք 2 մլն-ը վարչապետը հերքեց, իսկ նրա թիմակիցներից ոչ ոք իր վրա չվերցրեց պաշտպանելու այդ գաղափարհը բացի Արշակյանից: Նա միակն էր, որ հրապարակավ աջակցում է իշխանության ցանկացած քայլ:  Սա այս մարդու իրական էությունն է: Նա չի հասկանում, որ անսահման քծնելով իշխանությանը կամ կոնկրետ մարդուն վերջնաարդյունքում առավելագույնը կարելի է թուլափայ ստանալ և ոչ ավելին: Սակայն բանից պարզվում է, որ  Արշակյանը պատրաստ է այսպես ասաց «քչով բավարարվել»:

Երեկ էլ Հանրային հեռուստատեսության  եթերից նա ԲՀԿ-ական Գևորգ Պետրոսյանին գեյ անվանեց, Վազգեն Մանուկյանին՝ 75-ամյա ծերուկ, որի խորհուրդները ոչ մեկին պետք չէ: Նշեց, որ 1996-ին Վազգեն Մանուկյանն է սահմանադրական կարգը խախտել, այլ ոչ թե հակառակը: Իսկ  Ռոբերտ Քոչարյանի մասով էլ նշեց, որ նրա հանդեպ 37 թվի բարքերը կիրառելը դեռ քիչ է, որ ողջ երկրով մեկ մենք հայտնվել  ենք ստալինյան րեպրեսիաների տիրույթում:

Վերը նշված այս երեք թեզերը արժե վերլուծել՝ հասկանալու համար, թե ինչ «պաշտպանների» պահանջ ունի այսօր իշխանությունը:

Գևորգ Պետրոսյանի գեյ լինելու Ազատ Արշակյանի պնդման մասին

Երեկ վկայակոչելով Ֆրեյդին Ազատ Արշակյանը հայտարարեց, որ եթե Գևորգ Պետրոսյանը այդքան համառ է պայքարում գեյերի դեմ, ուրեմն նրա «թաքնված գեյ է»: Ընդ որում Արշակյանը լուրջ դեմքով պնդում է, թե ըստ Ֆրեյդի է այդպես ստացվում: Քանզի նա ով համառորեն պայքարում է մի երևույթի դեմ, ուրեմն նա այդ երևույթի թաքնված կողմնակիցն է:

Այդպես է մտածում Ազատ Արշակյանը: Սակայն իր այդ մտածողությամբ  բացահայտում է իր ով լինելը ԽՍՀՄ-ի ժամանակ: Հիշեցնենք, որ այն ժամանակ նա իբր կատաղած պայքարում էր այդ երկրի դեմ: Ստացվում է,  ըստ Ֆրեյդի նա իրականում ԽՍՀՄ-ի թաքնված կողմնակիցն էր և միայն ցույց էր տալիս դա, այլ ոչ թե իրականում պայքարում էր ԽՍՀՄ-ի դեմ: Այսինքն, եթե նա անկեղծ  մտածում է, որ Գևորգ Պետրոսյանը գեյ է, ապա նույն սկզբունքով նա ԽՍՀՄ-ի ժամանակ նա եղել է  գաղտնի ծառայության գործակալ: Քանզի մենք դա չենք  պնդում, այլ՝ Ֆրեյդն ու Արշակյանը:

Սակայն պետք է նշել, որ Արշակյանը Ֆրեյդին կարդացել է, բայց լավ չի հասկացել: Այդ իսկ պատճառով Գևորգը գեյերի հետ ոչ մի կապ չունի, բայց ահա Արշակյանը КГБ-ի հետ...:

Ահա այսպիսի բացահայտմանն են հանգում, երբ փորձում են կատարել կեղտոտ պատվերներ իրականացնել  այլ մարդկանց դեմ:

                      Վազգեն Մանուկյանի  և 1996-ի մասով

Վազգեն Մանուկյանի և 1996-ի մասով Ազատ Արշակյանի պնդումները ևս մեկ անգամ հաստատում են, որ նա չէր կարող լինել «խղճի ազատության» իրական պայքարող:  Նա իր այդ տեսակետներով ցույց տվեց, որ շարքային քաղաքական ցեխավիկ է՝ «վեցնոց», որին հետաքրքրում է «հոնորար ստանալը կեղտոտ պատվեր կատարելու դիմաց»:

Սակայն այդպիսի մարդիկ, սովորաբար մեծ պահանջվածություն չեն ունենում, ոչ լուրջ իշխանության, ոչ էլ լուրջ ընդդիմության մոտ:

                      Ռոբերտ Քոչարյանի և 37 թվի մասով

Եթե  Արշակյանը ճիշտ է, որ Քոչարյանի համար 37 թիվը չի նշանակում, որ հանրությունն էլ է ապրում 37 թվականում: Ապա դա նշանակում է, որ երբ ԽՍՀՄ-ի ժամանակ Ազատ Արշակյանի կալանավորման ժամանակ նրա համար էր 37 թվականը, ապա հանրության համար այդպիսի մթնոլորտ չկար:

Ընդ որում իր մասով նա   ճիշտ է: Երբ նրան այն ժամանակ  կալանավորում էին, հանրությունը դա որպես ցավ չէր զգում: Այն ժամանակ բոլորը գիտեին, որ ապրում էին տոտալիտար համակարգի պայմաններում, որտեղ տիրում էր վախի մթնոլորտ: Բայց,  երբ կալանավորում էին  Ազատ Արշակյանին դրանից ոչ ոք չէր ուրախանում: Մինչդեռ, իբր նախկին քաղբանտարկյալ  Արշակյանը այսօր բնական է համարում Քոչարյանի վիճակը և զարմանում է, որ մարդիկ մտահոգված են այդ փաստով:  Այստեղից կարելի եզրակացնել մի քանի բան:

Նախ Արշակյանը երբեք իրական «խղճի ազատության» պայքարող չի եղել: ԽՍՀՄ-ի ժամանակ նա իրական այլախող չի եղել: Ըստ Ֆրեյդի և Արշակյանի եղել է բոլորովին այլ գործիչ: Եվ վերջապես այս մարդը ոչ միայն իր տեսակով «վեցնոց է», այլև  խիստ հնամաշ է և ոչ պետկական ժամանակի չնկալման տեսակետից: Եվ վերջապես, եթե իշխանությունն փորձի հենվել այդպիսի մարդկանց վրա, ապա ցույց կտա, որ իրոք այդ իշխանության վերջը մոտ է: Քանզի այս չափի պնակալեզությունը  մեր ժամանակներում վանում է նույնիսկ ամենաերթվյալ իշխանության կողմնակիցներին:

Սա է իրականությունը:

Դավիթ Մկրտչյան