Ֆրանսիական հեղափոխությունը սկսված է. Քայլ արա, մերժիր Մակրոնին (Տեսանյութ)

Այն, ինչ որ կատարվում է այս օրերին Ֆրանսիայում, հիրավի շատ նման է մեր ապրիլյան իրադարձություններին: Թևավոր ասած, այսօր ֆրանսիացիների գլխավոր կարգախոսն է դարձել՝ «քայլ արա, մերժիր Մակրոնին» եզրույթը: Այս ցնցումները որև է գաղափարական ուղղվածություն չունեն, ինչպես մեզ մոտ: Այն կարող է կազմալուծել ողջ ֆրանսիական քաղաքական դաշտը, ինչպես մեզ մոտ:

Շատերը ֆրանսիական այս դեպքերը արդեն համեմատում են 50 տարի առաջ նույն ֆրանսիական դեպքերի հետ, երբ սկիզբ առավ նոր ձախակողմյան շարժումը Ֆրանսիայից և տարածվեց ողջ Եվրոպայով մեկ:

Ինչո՞ւ սկսվեցին այս ցնցումները, և ո՞րն է դրա պատճառը, կհարցնի մեր շարքային ընթերցողը: Ինչքան էլ որ տարօրինակ չթվա, այդ պատճառներն էլ են նման մերինին:

Ֆորմալ պատրվակը վառելիքի հարկն էր, որը շղթայական ռեակցիա է տվել, և մարդիկ սկսել են բողոքել նաև այլ հարկատեսակների բարձր լինելուց:

Բայց հիմնովին պատճառը դա չէ:

Բանն այն է, որ Մակրոնի հաղթանակը իր հետ բերեց մի շարք լուրջ խնդիրներ: Բանն այն է, որ Մակրոնը ոչ լիարժեք ձախ գործիչ է, ոչ էլ՝ լիարժեք աջ գործիչ: Նրանից դժգոհ են և ձախերը, և աջերը:

Նա ավելի շատ ֆինանսական օլիգարխիայի ներկայացուցիչն է հանդիսանում, ով առաջնորդվում է հիմնականում համաեվրոպական տրանսազգային կորպորացիաների շահերով:

Մեր լեզվով ասած, նա ֆրանսիական «Տիգրան Սարգսյանն է», ով անտանելի վիճակ է ստեղծել ֆրանսիական բիզնեսի համար: Արդյունքում բիզնեսը Ֆրանսիայից հեռանում է: Առաջանում է բյուջեի համալրման խնդիր, և դրա համար պահանջ է առաջ գալիս՝ հարկեր դնել առավել լայն շերտերի վրա:

Արդյունքում առաջացել է մի իրավիճակ, երբ միաժամանակ դժգոհ են և աջերը, բիզնեսը, ընդհանրապես, և ձախերը, որոնք մեղադրում են Մակրոնին հանրության առավել աղքատ մարդկանց գրպանը մտնելու մեջ:

Բայց այդպես ստացվում է, քանզի երբ բիզնեսը սկսում է փախչել երկրից, ապա դրանից սկսում են տուժել նաև հանրության մյուս շերտերը նույնպես: Արդյունքում սկսվում է մի շարժում, որը հստակ գաղափարական ուղվածություն չի ունենում:

Եվ այս «դեղին բաճկոնների» գործողությունները սկսում է նմանվել անարխիստական շարժումներին: Եվ հենց դրա համար էլ սկսեցին հիշել 50 տարի առաջվա իրադարձություններին:

Բայց շատ հեռու չարժե գնալ, քանզի մեր այս տարվա ապրիլյան հեղափոխությունը թե իր ձևով, և թե իր բովանդակությամբ, իսկ ավելի ճիշտ, բովանդակության բացակայությամբ, շատ նման է Ֆրանսիայի դեպքերին. ինչը ևս մեկ անգամ ապացուցում է Նյուտոնի երրորդ օրենքի ճշմարտությունը: Անգաղափար իշխանությունը որպես հակակշիռ ծնում է նաև անգաղափար ընդդիմություն, և այդպես շարունակ:

Սա է իրականությունը:

Արտակ Հակոբյան