Ին՞չ շանսեր ունի «արևմտամետ» «Մենքը»` ապագա ԱԺ-ում հայտնվելու համար (Տեսանյութ)

Եվ այսպես, կամաց կամաց ուրվագծվում են, այն ուժերը, որոնք պատրաստվում են մասնակցել գալիք ընտրություններում: Այն բանից հետո, երբ պարզ դարձավ, որ Էդմոն Մարուքյանը չի ուզում դաշինքով գնալ ընտրությունների Արամ Զավենիչի հետ, վերջինս հաշված օրերի ընթացքում նոր դաշինք կազմեց այս անգամ արդեն մեկ այլ «արևմտամետ» Խաչիկ Քոքոբելյանի հետ:

Մարուքյանի հաշվարկը պարզ էր, նա չեր հավատում, որ իր նախկին դաշինքը կհավաքեր 5 տոկոսից ավել ձայներ, դրա համար էլ, որոշեց ռիսկի չդիմել և գնալ ընտրություննների կուսակցական ցուցակով: Արամ Զավենիչի վախերը նույնպես հասկանալի են, նա գիտի, որ միայնակ չի կարողանա հաղթահարել 5 տոկոսանոց շեմը և դրա համար էլ նոր դաշնակից էր փնտրում: Հաշվի առնելով դաշտում առկա խաղացողների սակավաթվությունը և գաղափարական ուղղվածությունը, այս փնտրտուքը երկար չտևեց:

Այսպիսով, Արամ Զավենիչն ու Քոքոբելյանը իրար հետ «Մենք» դաշինքը կազմելով հռչակեցին նոր «արևմտամետ» բևեռի ձևավորման մասին: Հաշվարկը շատ պարզ է, նրանք հույս ունեն, որ իրենց ձայն կտա հանրության առավել «արևմտամետ» դիրքորոշում ունեցող հատվածը: Այս իմաստով, նրանք իրենց գլխավոր մրցակիցն են համարում ոչ թե Փաշինյանին կամ ՀՀԿ-ին ու ԲՀԿ-ն, այլ մյուս պոտենցիալ «արևմտամետներին», «Ժառանգությանը», «Լուսավոր Հայաստանին» և նույնիսկ «Սասնա Ծռերին»:

Սակայն իրականում, հանրության տրամադրությունները դասական ձևով չէ որ արտահայտվելու են:

Օրինակ Փաշինյանը 70 տոկոս ձայն է ստանալու ոչ այն պատճառով, որ «ռուսամետ է», կամ «արևմտամետ է»: Նույնը վերաբերվում է ՀՀԿ-ին, ԲՀԿ-ին կամ «Սասնա Ծռերին»:
Այնպես որ «Մենք» դաշինքը ԱԺ մտնելու մեծ շանսեր չունի, սակայն կարող է խանգարել , թե «Լուսավորին», և թե «Ժառանգությանը», և բոլոր այս ուժերը իրար դեմ դուրս գալով, վերջնարդյունքում, պարտվելու են ու ապագա ԱԺ-ում չեն լինի: Քանզի տարրական քաղաքական հաշվարկը ցույց է տալիս, որ նրանք շանս ունեն շեմը հաղթահարելու, եթե բոլորով մեկ ցուցակով կարողանային հանդես գալ:

Սակայն, ինչպես հայտնի է, Հայաստանում մարդկային ամբիցիաները ավելի կարևոր դեր են կատարում, քան քաղաքական, գաղափարական միասնական կենտրոնների ձևավորման գիտակցությունը, իսկ դա նշանակում է, որ այս մարդկանց համար խնդրի գաղափարական կողմը չէ, որ կարևոր դեր է կատարում: Այսինքն այս մարդկանց համար հռչակված սկզբունքները ստորադաս են իրենց ամբիցիաներից, հետևաբար, նրանց ապագա հնարավոր պարտությունը հասկանալի է լինելու, քանզի երկրի քաղաքական դաշտի առողջացման համար իրական, այլ ոչ թե հռչակված սկզբունքներ ունեցող ուժեր են անհրաժեշտ:

Եվ եթե նույնիսկ այս ընտրության ցիկլում այդպիսի ուժերը չմասնակցեն, քանզի դրան դեռ պատրաստ չեն, ապա դա նոր առողջ քաղաքական դաշտի ձևավոևման համար չարյաց փոքրագույնը կլինի:
Ո՞վ ասաց, որ այս ընտրություններով է միայն երկրի իրական քաղաքական դաշտը ձևավորվելու:

Արտակ Հակոբյան