Ե՞րբ են մարալիկցիները հաշիվ պահանջելու «կարգին» Հայկոից. Տեսանյութ

Հոկտեմբերի 11-ի դեպքերի առիթով, երբ վեճ էր առաջացել մի խումբ մարալիկցիների և «ադեկվատ» խմբի տղաների միջև, հռետորական հարցադրում է առաջ գալիս: Իսկ ինչո՞ւ մարալիկցիները հաշիվ չեն պահանջում, ասենք, ներկայիս Երևանի քաղաքապետ դարձած Հայկ Մարությանից: Չէ՞ որ տարիներ առաջ իր սքեթչերից մեկը նվիրված էր հենց մարալիկցի Վարդուշիկին: Եթե Մարալիկի «հպարտ» բնակիչներին զայրացրել է «ադեկվատի» որոշ մտքեր Մարալիկի մասին, ապա Հայկոյի սքեթչի մեջ մարալիկցի Վարդուշիկի կերպարը պիտի որ քուն չտար նոյն «հպարտներին»: Իսկ հաշվի առնելով ազգային ավանդույթները, «հպարտ մարալիկցիները» անժամկետ հացադուլ պիտի սկսեին՝ ի նշան Հայկի Երևանի քաղաքապետ ընտրվելու դեմ բողոքի: 

Սակայն մեզ համար պարզ է, թե ինչու նրանք չեն բողոքում Հայկի դեմ, պարզապես վերևից այդպիսի հրահանգ չկա: Մինջդեռ «ադեկվատների» վերաբերյալ հրահանգն եղել է:
Այնպես որ, հպարտ լինելը և վիրավորվելը այստեղ ոչ մի կապ չունի: Հրահանգով աշխատող մարդու համար խորթ երևույթ է «հպարտություն», «արժանապատվություն» հասկացությունները: Չի բացառվում, որ «ադեկվատների» գործողություններից իրոք նաև որոշ մարալիկցիներ վիրավորված լինեին, սակայն դա չէր իրենց իրական մղումները՝ կոնֆլիկտ սարքել «ադեկվատների» հետ:

Քանզի եթե այդպես լիներ, ապա առաջին հերթին Հայկից ու Մկոյից պիտի բողոքեին իրենց՝ մարալիքցիների հանդեպ «անհարգալից» վերաբերմունքի համար: Եթե նախկինում իրենց արժանապատվությունը ճնշվել է, ապա այսօր, փառք աստծո, եկել է «հպարտ քաղաքացու» դրսևորման ժամանակը: Բայց այս «արժանապատվությունը» դրսևորվում է կարծես թե շատ միակողմանի, և այն տպավորությունն է, որ մարդիկ ոչ թե իրենց արժանապատվության համար են պայքարում, այլ բոլորը միասին պայքարում են «միակ գլխավոր մարդու» համար, ինչպես օրինակ Հյուսիսային Կորեայի բնակիչները՝ Կիմ Չեն Ինի, կամ թուրքմենները՝ իրենց թուրքմենբաշիի համար: Ցավոք, Մարալիկի այս դեպքերից հետո այս օրինակը ավելի շատ կխայտառակի քաղաքին, քան՝ «կարգին տղաների» տարիներ առաջ հումորային սքեթչը:

Դավիթ Մկրտչյան