Լիդիանը չի աշխատում, Զանգեզուրը մասամբ է աշխատում, իսկ Ալավերդին փակման վտանգի տակ է. Ո՞ւր է գնում Հայաստանի տնտեսությունը
Այն ինչ կատարվում է Հայաստանի հանքարդյունաբերական ոլորտում, խիստ մտահոգիչ է: Այնպիսի տպավորություն է, որ ՀՆԱ-ի և բյուջեի համալրման 10 տոկոսանոց տնտեսության ոլորտը իշխանություններին չի հետաքրքրում: Կառավարությունում նշում են , որ այդ խնդիրները նախորդներից մնացած «ծանր ժառանգություն է», որի տակից չգիտեն ինչպես գուրս գալ: Այսօր մոդայիկ է խոսել տուրիզմի, բարձր տեխնոլոգիաների, գյուղատնտեսության ոլորտների զարգացման մասին: Այդ ամենը շատ գեղեցիկ է հնչում, սակայն այն այդքան վտանգավոր չէր լինի, եթե այս ամենի հետևում լրջագույն ֆինանսական և իմիջային կորուստներ չլինեին: Բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտի զարգացման անհրաժեշտության մասին խոսակցությունը դեռ խոսակցություն էլ մնում է: Իսկ տուրիզմը զարգացնելու համար գոնե տարրական պատկերացումներ և ոչ պակաս ռեսուրսներ պիտի ունենալ, իսկ այ գործող ոլորտները բարձիթողի վիճակի մեջ թողնելը , մեղմ ասաց, հասկանալի չէ:
Եթե կառավարությունը ուզում է գերակա դարձնել վերը նշված ոլորտները, ապա դա շատ լավ գաղափար է: Բայց ինչն է խանգարում, որ դա իրականություն դառնա: Ավելին , առանց այդ խնդիրները լուծելու, ինչո՞ւ է խոչընդոտներ դրվում հանքարդյունաբերական ոլորտի զարգացման հարցում: Այստեղ նույնիսկ տարրական ինքնապահպահման բնազդը չի աշխատում: Չի կարելի «մորթել այն հավին, ով ոսկե ձու է ածում» , մանավանդ, որ դրան փոխարինողի հարցը չի լուծվել, և դեռ հարց է, թե այն կգտնվի, թե ոչ:
Կարելի է լինել պոպուլիստ, թեթևամիտ, սակայն ամեն ինչ իր սահմաններն ունի: ԱՄՆ դեսպանի վերջին արձագանքը Լիդիան-ի հետ կապված ցույց է տալիս, որ ամեն ինչ շատ հեռուն է գնացել` չորս ամիս միջազգային ընկերությանը թողնելով պարտադրված պարապուրդի մեջ, այն էլ` անօրինական: Սպասենք, երբ են մարդիկ դուրս գալու փողոց, պաշտպանելու իրենց աշխատանք ունենալու և մարդավայել ապրելու իրավունքը` դատարկ բյուջեի պարագայում: Այդ ժամանակ իշխանության արձագանքը միգուցե արդեն կարող է ուշացած լինել, սակայն դա արդեն այլ պատմություն է:
Հասմիկ Գրիգորյան
Հետևեք մեզ Facebook-ում