Ո՞րն է Դավիթ Հարությունյանի ու Էդուարդ Շարմազանովի հակասությունների պատճառը ՀՀԿ-ում

Շատերը նկատեցին, որ երեկվա այս երկու ՀՀԿ-ականների խոսքերի մեջ կային զգալի տարբերություններ: Ավելին, երբ Շարմազանովի կիմչենինական ոճի հայտարարություններից հետո Դավիթ Հարությունյանը փորձեց մեղմել, նշելով, որ մեծ կուսակցությունում չի կարող լինել պարզունակ «միակարծություն» և Սերժ Սարգսյանից բացի քննարկվել էին նաև վարչապետի այլ թեկնածուներ, Շարմազանովը իր պարտքը համարեց հակադարձել իր կուսակցական ընկերոջը՝ նշելով հետևյալը. «Բացառությամբ երեկվա նիստից, պաշտոնական որեւէ քննարկում չի եղել: Ոչ ԳՄ, ոչ խորհրդի նիստերում, ոչ էլ ՀՀԿ խմբակցության նիստերում վարչապետի թեկնածուի հարցի որեւէ քննարկում չի եղել: Երեկ մենք քննարկել ենք մեկ թեկնածություն եւ բոլորը միահամուռ կերպով բարձր գնահատելով Սերժ Սարգսյանի ծառայությունները, նրա փորձը, իմաստնությունը, մարտահրավերներին դիմակայելու ճկունությունը, անվտանգության համակարգին լավագույնս տիրապետելու հմտությունները, կողմ են արտահայտվել ու պատրաստվում ենք շաբաթ օրը՝ խորհրդի նիստում, առաջադրել մեր կուսակցության նախագահի թեկնածությունը: ԳՄ բոլոր անդամներն արտահայտվել են այդ հարցի շուրջ եւ ես վերահաստատում եմ՝ այլ առաջադրում չի եղել, ավելին, այլ թեկնածուի քննարկում չի եղել, նույնիսկ ակնարկ չի եղել այլ թեկնածուի վերաբերյալ: Եթե իմ հարգարժան գործընկերն ասում է, որ թեժ քննարկումներ են եղել, այլ թեկնածուներ են եղել, թող մի քանի թեկնածուի կամ մեկ թեկնածուի անուն տա»:

Համաձայնվեք, որ նման ոճով դիմելը իր ընկերոջը հավասարազոր է նրան հակադրվելուն: Սակայն մենք գիտենք, որ նման «փակ» կառույցներում սովորաբար այս ամենը ավարտվում է նրանցից որև է մեկի ապահարզանով:

Ի՞նչ է սա նշանակում, կհարցնի շարքային ընթերցողը, քաղաքական իմիտա՞ցիա, թե՝ իրոք, լուրջ կուսակցական ճգնաժամի դրսևորում:

Մեր կարծիքով, ոչ մեկը, ոչ էլ մյուսը: Պարզապես, Դավիթ Հարությունյանը քաջ գիտակցում է թե ինչ բացասական իմիջ է ձևավորվելու Հայաստանի շուրջ Սերժ Սարգսյանի վարչապետ դառնալուց հետո, և փորձում է «դրսի» աչքերում ՀՀԿ-ի «դեմոկրատական» իմիտացիայի պատկերով հանդես գալ, որպեսզի տեղին լինի նաև Սարգսյանի ու Մերկելի համեմատությունները: Շարմազանովի համար այս ամենը խորթ է: Նա առանց մտածելու իր Շեֆին կարող է համեմատել և Մերկելի, և Չերչիլի, և ցանկացած այլ գործչի հետ /նայած իրադրության/: Նա կացնային պատկերացումներով գործիչ է և չի հասկանում Դավիթի այս «ֆինթուֆլյուշկաները» և դրա պատճառով էլ հրապարակավ հեգնում է նրան՝ ցույց տալով Շեֆին իր առանձնահատուկ հավատարմությունը:

Այստեղ սակայն հետաքրքիրը դա չէ, այլ այն, որ Շեֆը հավանաբար չի գիտակցում «կիմչենինական» ոճի վտանգները իր համար և չի սաստում այդ ոճի կողմնակիցներին, չհասկանալով, որ դրանով էլ ավելի է մերկացնում իր իշխանության իրական էությունը, որն արդեն շատերի համար ոչնչով չի տարբերվում նախկին ԽՄԿԿ-ից:
Իսկ դա իր բացասական ազդեցությունը թողնելու է Հայաստանի իմիջի վրա, և արևմտյան զանազան կառույցների բացասական գնահատականների շարանը ոչ հեռու ապագայում տեսանելի կդառնա բոլորի համար:

Արտակ Հակոբյան