Ինչո՞ւ Ռոբերտ Քոչարյանն ու Գագիկ Ծառուկյանը չմասնակցեցին Արմեն Սարգսյանի երդման արարողությանը

Արմեն Սարգսյանի երդման արարողությունը լակմուսի թղթի պես ցույց տվեց հայ քաղաքական վերնախավի խղճուկ իրավիճակը : Եվ խնդիրը ամենևին էլ Արմեն Սարգսյանի անձի հետ կապված չէ: Բոլորն էլ հասկանում էին, որ այդ արարողությունը կեղծ և ֆորմալ բնույթ էր կրում, քանզի բոլորի համար պարզ էր, որ այս արարողությունը որև է կապ չուներ ոչ հանրության շահերի, ոչ դեմոկրատական արժեքների և նույնիսկ ոչ էլ պետության իրական լիդերի հետ: Սակայն այս կեղծ արարողությանը մասնակցեցին հանրային դեմքերի մեծ մասը: Մի մասը ի հարգանք Արմեն Սարգսյանի, մյուս մասը՝ որպեսզի փորձեն խաղի մեջ մնալ Արմեն Սարգսյանի հույսով: Արարողությանը փաստացի չմասնակցեցին երեք ազդեցիկ դեմքեր՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, Ռոբերտ Քոչարյանը և Գագիկ Ծառուկյանը:

Ի՞նչ էր նշանակում նրանց փաստացի «չմասնակցությունը»

Եթե Տեր-Պետրոսյանի չմասնակցությունը ֆորմալ քաղաքական դրդապատճառ ուներ, ապա Քոչարյանի ու Ծառուկյանի քայլերը փոքր - ինչ տարբերվում էին 1-ին նախագահի դիրքորոշումից: Տեր-Պետրոսյանը պաշտոնապես ներկայիս ԱԺ-ն համարում է ոչ լեգիտիմ, և ուրեմն այդ ինստիտուտի կողմից ընտրված գործիչը չի կարող լինել լեգիտիմ: Հենց այդ պատճառով էլ 1-ին նախագահը մերժեց հրավերը՝ մասնակցելու արարողությանը:
Քոչարյանն ու Ծառուկյանը ֆորմալ տեսանկյունից Արմեն Սարգսյանին չեն համարում ոչ լեգիտիմ, սակայն նրան համարում են ոչ լիարժեք քաղաքական սուբյեկտ, որի երդման արարողությանը չարժե մասնակցել: Իսկ դա նշանակում է մեկ բան, որ և Քոչարյանը, և Ծառուկյանը ապագայի վերաբերյալ ունեն լուրջ ամբիցիաներ և չեն ուզում հավասարվել ներկայիս «շարքային» վերնախավի ներկայացուցիչներին և Սերժ Սարգսյանին ածանցյալ գործչին լուրջ չեն վերաբերվում: Իսկ որպեսզի ցույց տան, որ իրենց ամբիցիաները կապված չեն Արմեն Սարգսյանի արարողակարգային պաշտոնի հետ, «քաղաքավարի» մեսիջ են ուղարկում վերջինիս, որ իրենք Հայաստանի «անգլիական թագուհուն» վերաբերվում են այնպես, ինչպես բրիտանացիները իրենց անգլիական թագուհուն, այսինքն՝ հարգելով այդ սիմվոլին, և ոչ ավել: Այդ իսկ պատճառով Ծառուկյանը երդման արարողությանը չմասնակցեց՝ ուղարկելով իր պատգամավորներին, իսկ Քոչարյանը Արմեն Սարգսյանին մաղթեց բացառապես «քաջ առողջություն» … և վերջ:

Հակոբ Կարապետյան